{"id":7338,"date":"2017-04-28T06:00:06","date_gmt":"2017-04-28T06:00:06","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=7338"},"modified":"2017-04-19T15:51:49","modified_gmt":"2017-04-19T15:51:49","slug":"o-derradeiro-dia-dun-condenado-de-victor-hugo","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=7338","title":{"rendered":"O derradeiro d\u00eda dun condenado, de Victor Hugo"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/derradeiro.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-7339\" alt=\"derradeiro\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/derradeiro-197x300.jpg\" width=\"197\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/derradeiro-197x300.jpg 197w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/derradeiro.jpg 674w\" sizes=\"(max-width: 197px) 100vw, 197px\" \/><\/a>Fidel Vidal. <\/strong><\/em>Seguida do relato <i>Claude Gueux<\/i>, <i>O derradeiro d\u00eda dun condenado<\/i> de Victor Hugo (Laiovento, 2017), con traduci\u00f3n, introduci\u00f3n e notas de Henrique Harguindey, \u00e9 un exercicio extraordinario de introspecci\u00f3n escrito por un reo que agarda a hora da execuci\u00f3n, e unha alegaci\u00f3n a prol da abolici\u00f3n da pena capital. Desta narraci\u00f3n Dostoievski dixo: \u201c\u00c9 a m\u00e1is real e a m\u00e1is ateigada de verdade de todas cantas obras el escribiu\u201d. Aos catorce anos Victor Hugo escribiu nun caderno que quer\u00eda ser Chateaubriand ou nada, e alcanzou ser nada menos que Victor Hugo (1802-1885). Harguindey comenta na Introduci\u00f3n a enorme influencia que o autor \u201cexerceu en defensa dos dereitos humanos, da paz, da igualdade, en contra da miseria\u201d.<!--more--><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u201cCondenado a morte! Levo cinco semanas con este pensamento, sempre con el, sempre conxelado pola s\u00faa presenza, sempre encorvallado baixo o seu peso!\u201d As\u00ed comeza a confesi\u00f3n en Bic\u00eatre, a \u201cpeor prisi\u00f3n para o home\u201d. Bic\u00eatre foi tam\u00e9n manicomio de sona, un lugar de encerro para os desafortunados, dementes, anci\u00e1ns e pobres de pedir. \u201cNada na s\u00faa actitude anunciaba homes -en referencia ao xurado- que acababan de emitir unha condena a morte, e nos rostros deses bos burgueses eu s\u00f3 adivi\u00f1aba unhas enormes ganas de durmir\u201d. Mais tam\u00e9n o condenan \u00e1s custas, \u201ce todo o que te\u00f1o apenas vai chegar. A guillotina \u00e9 moi cara\u201d. Deixa unha nai, unha muller e unha filla. \u201cAdmito ser castigado xustamente; mais estas inocentes, que fixeron? Non importa, desh\u00f3nranas, arru\u00ednanas. \u00c9 a xustiza\u201d.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/victor.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-7340\" alt=\"victor\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/victor-300x262.jpg\" width=\"300\" height=\"262\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/victor-300x262.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/04\/victor.jpg 770w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Na prisi\u00f3n (\u201ccando penso que de pequeno vi\u00f1en aqu\u00ed, a Bic\u00eatrc, ver o enorme pozo e os tolos\u201d) aprende o argot dos malfeitores: <i>larapio<\/i>, <i>aghiote<\/i> (ladr\u00f3n), <i>melante<\/i> (rateiro de abrigos), mercha (o que forza pechaduras), <i>buxa<\/i> (xefe), <i>gouchas<\/i> (mans), charras (gardas), <i>lapingo<\/i> (se\u00f1orito). Describe o calabozo (\u201cesta caixa de pedra\u201d) a trav\u00e9s das pintadas nas paredes. Esperando, \u201ccomo se botase seis semanas en caer\u201d, pola coitela da guillotina, con nome derivado do m\u00e9dico \u201cde desgraza\u201d que inventou a cousa e que se ve nel \u201cpredestinado\u201d. Cada s\u00edlaba da palabra <i>guillotina<\/i> \u201c\u00e9 como unha peza da m\u00e1quina. No meu esp\u00edrito constr\u00fao e desmonto sen cesar a s\u00faa monstruosa armaz\u00f3n\u201d.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Trasladado no \u201ccarricoche infernal\u201d at\u00e9 a praza de Gr\u00e8ve, vese rodeado por xendarmes, e dunha multitude, \u201cmultitude e mais multitude: un mar de testas enriba da praza\u201d, at\u00e9 que comezou a non ver nin ouvir nada. \u201cTodas esas voces e todas esas testas, nas fiestras, nas portas, nas reixas das tendas, nas gallas das farolas, eses espectadores \u00e1vidos e crueis, esa multitude na que todos me co\u00f1ecen e onde eu non co\u00f1ezo ningu\u00e9n\u201d. \u201cEles din que non \u00e9 nada, que non se sofre (\u2026) Est\u00e1n eles seguros? Quen llelo dixo? Contan que algunha vez unha testa cortada se ergueu sanguenta \u00e1 beiri\u00f1a da cesta e lle berrou ao pobo: <i>Non doe!<\/i>?\u201d.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u00a0-Ei, por piedade! Un minuto para esperar o indulto! Ou def\u00e9ndome! E trabo!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal. Seguida do relato Claude Gueux, O derradeiro d\u00eda dun condenado de Victor Hugo (Laiovento, 2017), con traduci\u00f3n, introduci\u00f3n e notas de Henrique Harguindey, \u00e9 un exercicio extraordinario de introspecci\u00f3n escrito por un reo que agarda a hora da execuci\u00f3n, e unha alegaci\u00f3n a prol da abolici\u00f3n da pena capital. Desta narraci\u00f3n Dostoievski dixo: &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=7338\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">O derradeiro d\u00eda dun condenado, de Victor Hugo<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[65,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7338"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7338"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7338\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7341,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7338\/revisions\/7341"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7338"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7338"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7338"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}