{"id":7547,"date":"2017-06-08T06:00:43","date_gmt":"2017-06-08T06:00:43","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=7547"},"modified":"2017-06-08T06:43:19","modified_gmt":"2017-06-08T06:43:19","slug":"locos-de-luis-arencibia-e-leopoldo-maria-panero","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=7547","title":{"rendered":"Locos, de Luis Arencibia e Leopoldo Mar\u00eda Panero"},"content":{"rendered":"<p lang=\"gl-ES\" style=\"margin-bottom: 0cm; line-height: 100%;\" align=\"justify\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/locos.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-7550\" alt=\"locos\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/locos-206x300.jpg\" width=\"206\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/locos-206x300.jpg 206w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/locos.jpg 621w\" sizes=\"(max-width: 206px) 100vw, 206px\" \/><\/a><\/strong><\/em><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\"><em><strong>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>En novembro de 1990 o pintor Luis Arencibia entra no manicomio de Legan\u00e9s para debuxar os enfermos. Realizou cincuenta retratos a lapis dos que, dunha ducia deles, fixo cadanseu gravado. O resultado forma parte deste singular volume,\u00a0<i>Locos<\/i>\u00a0(Casset, 1992), composto polos doce debuxos e os seus correspondentes augafortes, e unha contribuci\u00f3n especial de Leopoldo Mar\u00eda Panero, con seis poemas, un conto e unha entrevista con Eneko Fraile (publicada con anterioridade na revista\u00a0<i>Quimera<\/i>) onde, ao ter borrado da memoria o cap\u00edtulo da infancia, interv\u00e9n a s\u00faa nai Felicidad Blanch para nos descubrir que o seu fillo Leopoldo, con tres anos, xa recitaba poemas sen antes ter escoitado nin lido ning\u00fan.<!--more--><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\">Os debuxos de Arencibia reflicten rostros definitivos, facianas modeladas polo delirio cr\u00f3nico: rostros de seres humanos. Retratos debuxados nas p\u00e1xinas pares contempl\u00e1ndose nos gravados das impares. Mais, para ilustrar estas figuras de trazos expresionistas, nada mellor que as iluminadoras palabras de Leopoldo Mar\u00eda Panero: \u201cCada cadro, cada mirada aqu\u00ed, \u00e9 un castigo contra o home\u201d. \u201cQuen d\u00e1 forma \u00e1 realidade -segue o poeta- \u00e9 a pintura, cr\u00e9aa como nun espello de feira onde d\u00e1 medo mirarse\u201d. Quen \u00e9 o tolo?, preg\u00fantase. \u201cO tolo \u00e9 todo o que o ser humano rexeita de si, e converte en excremento\u201d. O illamento, o autismo, forman parte do sufrimento. \u201cNon \u00e9 estra\u00f1o que o tolo so\u00f1e con cruces e dia\u00f1os, porque a tolemia \u00e9 unha experiencia m\u00edstica, unha m\u00edstica na que o coidador de tolos e\/o psiquiatra reduciu a cat\u00e1strofe e \u00e1s cinzas do ser\u201d.<\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" style=\"margin-bottom: 0cm; line-height: 100%;\" align=\"justify\"><span style=\"font-family: Calibri, sans-serif;\"><span style=\"font-size: 12pt;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/LEOPOL1.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-7551\" alt=\"LEOPOL1\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/LEOPOL1-300x300.jpg\" width=\"300\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/LEOPOL1-300x300.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/LEOPOL1-150x150.jpg 150w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/LEOPOL1-144x144.jpg 144w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/05\/LEOPOL1.jpg 400w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Dos Poemas subli\u00f1amos estes versos: <\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"><i>Cadro a cadro\/ debuxar a mesma figura,\/ a dun home que perdeu\/ e cont\u00e9mplase, estra\u00f1o Narciso, no esterco.<\/i><\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"> Ou estoutros: <\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"><i>Velaqu\u00ed os homes que mastigaron [a vida.\/ A morte, a \u00fanica que non mastiga. <\/i><\/span><span style=\"font-size: 12pt;\">No Conto (<\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"><i>A sustancia da morte<\/i><\/span><span style=\"font-size: 12pt;\">), por boca do narrador, que reside en Astorga, confesa: \u201cSent\u00edn vergonza, como un medo, ao sa\u00edr \u00e1 r\u00faa e \u00e1 luz, polo feito de ser espa\u00f1ol: incluso Deus debe ter p\u00e1nico nesta terra, decididamente non \u00e9 un lugar para o esp\u00edrito\u201d. Durante o velorio dun dos amigos que se suicidara, a punto de durmirse escoitou a voz do morto que lle dic\u00eda: \u201cPola piedade de Ptah, non deixes que me enterren, porque roubar\u00e1n a mi\u00f1a alma e a mi\u00f1a carne. E non serei ningu\u00e9n nas s\u00faas bocas\u201d. Mais cando el morre, sabe por fin, que \u201ca morte non existe\u201d.<\/span><\/span><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" style=\"margin-bottom: 0cm; line-height: 100%;\" align=\"justify\"><span style=\"font-family: Calibri, sans-serif;\"><span style=\"font-size: 12pt;\">A Entrevista con E. Fraile (<\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"><i>O poeta s\u00f3<\/i><\/span><span style=\"font-size: 12pt;\">) v\u00e9n cargada de suxesti\u00f3ns, lembranzas e ideas. De manicomio en manicomio, percorreu media xeograf\u00eda espa\u00f1ola. Non sei que \u00e9 ser poeta, respond\u00eda, mais a definici\u00f3n da s\u00faa poes\u00eda \u201c\u00e9 darlle sentido \u00e1 loucura, po\u00f1ela sobre papel\u201d. Cita a Laing (pertencente \u00e1 mal denominada <\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"><i>Antipsiquiatr\u00eda<\/i><\/span><span style=\"font-size: 12pt;\">): \u201cA viaxe esquizofr\u00e9nica empeza nunha situaci\u00f3n de xaque mate. \u00c9 unha defensa da alma\u201d. Lector de Freud, Spinoza, Lacan, Lewis Carrroll, acepta a influencia de Artaud, Poe, Baudelaire, Mallarm\u00e9. \u00c9 quen de afirmar: \u201cA poes\u00eda acabouse en Pound e a novela en Joyce\u201d. Detr\u00e1s dos teus contos \u2013insin\u00faa Eneko Fraile- adiv\u00ed\u00f1ase a influencia de Poe\u2026<\/span><\/span><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" style=\"margin-bottom: 0cm; line-height: 100%;\" align=\"justify\"><span style=\"font-family: Calibri, sans-serif;\"><span style=\"font-size: 12pt;\">&#8211;<\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"><i>Pois si \u2013<\/i><\/span><span style=\"font-size: 12pt;\">responde Leopoldo Mar\u00eda Panero-,<\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"><i> a Poe quer\u00edanlle moito Baudelaire, Mallarm\u00e9<\/i><\/span><span style=\"font-size: 12pt;\">\u2026 Na t\u00faa poes\u00eda vese unha cor de \u201cAs flores do mal\u201d<\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"><i>. -A verdade \u00e9 que me gusta m\u00e1is Mallarm\u00e9. Baudelaire a veces faise <\/i><\/span><span style=\"font-size: 12pt;\">cursi<\/span><span style=\"font-size: 12pt;\"><i>.\u00a0<\/i><\/span><\/span><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" style=\"margin-bottom: 0cm; line-height: 100%;\" align=\"justify\"><span style=\"font-family: 'Times New Roman', serif;\">\u00a0<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0En novembro de 1990 o pintor Luis Arencibia entra no manicomio de Legan\u00e9s para debuxar os enfermos. Realizou cincuenta retratos a lapis dos que, dunha ducia deles, fixo cadanseu gravado. O resultado forma parte deste singular volume,\u00a0Locos\u00a0(Casset, 1992), composto polos doce debuxos e os seus correspondentes augafortes, e unha contribuci\u00f3n especial de Leopoldo Mar\u00eda &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=7547\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Locos, de Luis Arencibia e Leopoldo Mar\u00eda Panero<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[4,65,10],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7547"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=7547"}],"version-history":[{"count":6,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7547\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7633,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/7547\/revisions\/7633"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=7547"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=7547"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=7547"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}