{"id":8177,"date":"2017-09-29T06:00:18","date_gmt":"2017-09-29T06:00:18","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8177"},"modified":"2017-09-24T19:11:41","modified_gmt":"2017-09-24T19:11:41","slug":"talking-heads-no-meu-corazon","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8177","title":{"rendered":"Talking Heads no meu coraz\u00f3n"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking1.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-8178\" alt=\"talking1\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking1-300x298.jpg\" width=\"300\" height=\"298\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking1-300x298.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking1-150x150.jpg 150w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking1-144x144.jpg 144w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking1.jpg 500w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><em><strong>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>Tirando do limo do recordo, ese f\u00edo que a\u00ednda me mant\u00e9n vivo logo de tantas traves\u00edas, evoco o 1977, un ano moi importante na mi\u00f1a vida. Xa dixen nunha ocasi\u00f3n, que foi cando o <i>Ulysses<\/i> entrou na mi\u00f1a casa. Naquel tempo, se non me trabuco, bateu na mi\u00f1a xanela a <i>Chuvia oblicua<\/i> de Fernando Pessoa. Pero tam\u00e9n atopei unha divertida v\u00eda de escape no cinema coa chegada das novas pel\u00edculas de ciencia ficci\u00f3n: <i>La guerra de las Galaxias<\/i> (George Lucas) e <i>Encuentros en la tercera fase<\/i> (Steven Spielberg). <!--more-->Pero sobre todo, o meu esp\u00edrito encontrou naqueles d\u00edas de zozobra un formidable est\u00edmulo enerx\u00e9tico no eido musical, cando o 16 de setembro apareceu nas tendas un disco que me deu a co\u00f1ecer o amigo Jos\u00e9 Joaqu\u00edn Cort\u00e9s Iglesias: \u201cTalking 77\u201d. Foi o mesmo Cort\u00e9s quen me guiou cara a outros traballos inesquecibles daquelas datas.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u00a0Si. Pois ese \u00e9 tam\u00e9n o ano que chega ata as mi\u00f1as mans \u201cSuicide\u201d, o disco hom\u00f3nimo do d\u00fao que formaban Alan Vega e Martin Rev, un debut impresionante, unha boa s\u00edntese de art-rock e outras cousas; algo as\u00ed coma uns New York Dolls esfarrapados, coma reacci\u00f3n diante do declive do <i>glam<\/i>. E coma non lembrar o \u201cMarquee Moon\u201d de Television, co seu l\u00edder Tom Verlaine, unha figura destacada no marco da escena sonora neoiorquina onde non s\u00f3 non se castigaba a diferenza, sen\u00f3n que se cultivaba e se premiaba? E tam\u00e9n resultou decisiva a irrupci\u00f3n de Devo. O grupo de Ohio publicou nese 1977 un sinxelo con d\u00faas canci\u00f3ns fant\u00e1sticas: <i>Mongoloid<\/i> e unha atronadora e descacharrante versi\u00f3n de <i>I Can Get No Satisfaction<\/i> dos Rolling. Mais a banda da Costa Oeste non editar\u00eda o seu primeiro \u00e1lbum ata 1978, xa con Brian Eno na produci\u00f3n. Dese ano \u00e9 as\u00ed mesmo \u201cNever Mind The Bollocks\u201d dos Sex Pistols. Apareceu o 4 de novembro. Ent\u00f3n o punk brit\u00e1nico xa era pura plastilina nas avariciosas mans do mercado.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Mais volvamos ao principio. A Talking Heads. A formaci\u00f3n de David Byrne (cantante e guitarra), Jerry Harrison (guitarrista), ex Modern Lovers con Jonathan Richman; Chris Franz (bater\u00eda) e Tina Waymouth (baixo) \u2013os dous fundaron m\u00e1is tarde Tom Tom Club- na Nova York da non <i>wave<\/i> formaban parte desa constelaci\u00f3n de m\u00fasicos (Patti Smith, The Modern Lovers, Suicide, Televisi\u00f3n\u2026) que ti\u00f1an un denominador com\u00fan: dar carpetazo ao pasado e comezar de cero.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking2.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-8179\" alt=\"talking2\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking2-289x300.jpg\" width=\"289\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking2-289x300.jpg 289w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking2.jpg 342w\" sizes=\"(max-width: 289px) 100vw, 289px\" \/><\/a>En 1975 deron un concerto coma teloneiros\u00a0 dos Ramones no CBGB neoiorquino. \u201cTalking 77\u201d, o seu primeiro \u00e1lbum, sa\u00edu \u00e1 r\u00faa o 16 de setembro, sen <i>Love<\/i>&#8211;<i>Building On Fire<\/i>, temas que conformaron o seu sinxelo de debut. O disco non arrasou na s\u00faa estrea, pero tivo unha boa acollida por parte da cr\u00edtica. Co paso do tempo converteuse nun LP de culto. Cont\u00e9n dez moi boas canci\u00f3ns. E conta cun bombazo inigualable: <i>Psycho Killer<\/i>, o primeiro <i>hit<\/i> do grupo. Falamos dunha desas pezas para a posteridade, que foi versionada dende ent\u00f3n m\u00e1is dun cento de veces, e conta cunha li\u00f1a de baixo das m\u00e1is fermosas da historia do rock, a cargo dunha maxistral Tina Waymouth. Medio en ingl\u00e9s e medio en franc\u00e9s, a letra relata os problemas mentais que perturban a un asasino en serie. A interpretaci\u00f3n en directo de Byrne resultaba inquietante e turbadora.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Con este disco deuse a co\u00f1ecer en Europa unha banda que aportaba \u00e1 paraxe musical un estra\u00f1o e minimalista son: unha curiosa mestura de pop, punk e rock experimental que anos m\u00e1is tarde serviu de inspiraci\u00f3n a outras moitas agrupaci\u00f3ns. A s\u00faa irrupci\u00f3n na escena foi unha bocana de aire fresco, sobre todo na brit\u00e1nica, onde se viv\u00eda a efervescencia do punk e o declive do <i>glam<\/i> e das vellas vacas sagradas do blues e do rock, sinf\u00f3nico ou non, cuxos xestos se ti\u00f1an convertido en repetitivos e t\u00f3picos ata a saciedade. \u00c1 parte do ritmo fren\u00e9tico que o dominaba, unha das cousas do disco que m\u00e1is espertou a mi\u00f1a atenci\u00f3n foi que, fronte \u00e1 paisaxe sonora reinante cunha xa vella ret\u00f3rica falocr\u00e1tica de s\u00faper machos (heteros ou gais e mesmo outros tipos) compulsivos, era o desaf\u00edo que supo\u00f1a a tem\u00e1tica das letras.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Aqu\u00ed cant\u00e1base aos edificios nos que resid\u00eda a xente, \u00e1s oficinas e aos compa\u00f1eiros de traballo. Fal\u00e1base dos amigos, da aparici\u00f3n inesperada do amor (<i>Who is it<\/i>?), sobre a comida e sobre os libros que se l\u00edan. Mesmo se chamaba a deixar de lado a pol\u00edtica, a non preocuparse polo goberno. A esquecer o plano hist\u00f3rico e social para atender a existencia, a vida coti\u00e1, as cousas que temos entre as maos d\u00eda a d\u00eda. Isto que era? Unha testemu\u00f1a da s\u00faa banalidade ou de que eran uns frouxos, coma sempre me lembra un vello amigo?<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking3.gif\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-8180\" alt=\"talking3\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/talking3-300x266.gif\" width=\"300\" height=\"266\" \/><\/a>En oito anos de carreira, os Talking Heads produciron once albumes. Catro son fundamentais, xunto cun quinto dobre que recolle a xira mundial dunha banda na que brilla o guitarrista Adrian Belew. A estes p\u00f3desellessumar un que firmaron conxuntamente Byrne e Eno: \u201cMy Life In The Bush Of Ghosts\u201d (1981). S\u00f3 con estes chegou para convertelos nunha banda de culto durante unha \u00e9poca. No segundo \u00e1lbum, \u201cMore Songs About Buildings And Food\u201d, que se publicou o 7 de xullo do 1978, a tem\u00e1tica das canci\u00f3ns segue sendo a mesma: comida, amizade, edificios, amor, como ese que se reivindica na apertura deste segundo traballo: <i>Thank You for Sending Me an Angel<\/i>. Mais \u00e9 aqu\u00ed onde empeza a notarse a alongada sombra de Brian Eno, que xa andaba dirixindo a traxectoria dos Devo na Costa Oeste.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">O ADN dislocado do brit\u00e1nico propiciou unha mutaci\u00f3n electr\u00f3nica nas s\u00faas canci\u00f3ns. Isto quedou de manifesto no seu terceiro \u00e1lbum, \u201cFear Of Music\u201d (1979), que arranca con <i>I Zimbra<\/i>, unha fantas\u00eda de percusi\u00f3n, superposici\u00f3n e contrapuntos de voces e guitarras estridentes, o cal se far\u00e1 a\u00ednda m\u00e1is evidente no traballo de colaboraci\u00f3n entre Byrne e Eno, \u201cMy Life In the Bush Of Ghosts\u201d (1981). Esta textura acadar\u00e1 o seu cumio en \u201cRemain In Light\u201d (1980), onde destaca, entre outras, <i>Once In A Lifetime<\/i>. L\u00e9mbranse daquel?: \u00a0&lt;e talvez te atopes nunha casa preciosa, cunha esposa preciosa e talvez te preguntes: pero como cheguei aqu\u00ed?&gt;; &lt;Deixando pasar os d\u00edas&gt;, responde, impasible, o coro.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Corenta anos despois, te\u00f1o a impresi\u00f3n de que case ningu\u00e9n se lembra deles, mais no meu coraz\u00f3n sempre haber\u00e1 un sitio para os cabezas faladoras. Grazas por enviarme un anxo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gonzalo Trasbach.\u00a0Tirando do limo do recordo, ese f\u00edo que a\u00ednda me mant\u00e9n vivo logo de tantas traves\u00edas, evoco o 1977, un ano moi importante na mi\u00f1a vida. Xa dixen nunha ocasi\u00f3n, que foi cando o Ulysses entrou na mi\u00f1a casa. Naquel tempo, se non me trabuco, bateu na mi\u00f1a xanela a Chuvia oblicua de Fernando &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8177\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Talking Heads no meu coraz\u00f3n<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18,8],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8177"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8177"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8177\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8181,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8177\/revisions\/8181"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8177"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8177"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8177"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}