{"id":8238,"date":"2017-10-17T06:00:37","date_gmt":"2017-10-17T06:00:37","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8238"},"modified":"2017-10-17T06:35:12","modified_gmt":"2017-10-17T06:35:12","slug":"ricardo-davila-escultor-de-compromisos","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8238","title":{"rendered":"Ricardo D\u00e1vila. Escultor de compromisos"},"content":{"rendered":"<figure id=\"attachment_8239\" aria-describedby=\"caption-attachment-8239\" style=\"width: 216px\" class=\"wp-caption alignleft\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/10\/As-Letras-da-Arte.-C\u00edrculo-infernal.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-8239\" alt=\"C\u00edrculo infernal. Colaxe con muller entre arames de espi\u00f1os\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/10\/As-Letras-da-Arte.-C\u00edrculo-infernal-216x300.jpg\" width=\"216\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/10\/As-Letras-da-Arte.-C\u00edrculo-infernal-216x300.jpg 216w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/10\/As-Letras-da-Arte.-C\u00edrculo-infernal-738x1024.jpg 738w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/10\/As-Letras-da-Arte.-C\u00edrculo-infernal-900x1248.jpg 900w\" sizes=\"(max-width: 216px) 100vw, 216px\" \/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-8239\" class=\"wp-caption-text\">C\u00edrculo infernal. Colaxe con muller entre arames de espi\u00f1os<\/figcaption><\/figure>\n<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong>Eme Cartea.\u00a0<\/strong><\/em>Fago meu o limiar que Isabel Santos, con exquisita lucidez, fixo para o cat\u00e1logo da \u00faltima exposici\u00f3n de Ricardo D\u00e1vila, que se pode visitar no Museo Etnogr\u00e1fico de Artes, grazas ao encomiable labor e dedicaci\u00f3n do seu presidente Manuel Reiriz (\u201cDigar\u201d).\u00a0\u00a0Referencia Isabel as 18 pezas de escultura, mais tam\u00e9n os rostros esculpidos das persoas do lugar que lle serviron de modelos ao artista nado no Mu\u00ed\u00f1o Vello (a cabalo entre Palmeira e A Pobra) e que, dende rapaz, converteu a s\u00faa vida nunha paix\u00f3n ilimitada pola talla e o modelado. Porque, m\u00e1is al\u00e1 da s\u00faa depurad\u00edsima t\u00e9cnica, falamos dun escultor de ideas e de emoci\u00f3ns, a quen a inspiraci\u00f3n sempre atopa coas mans na masa, como esixe o bo pan. Talento e dedicaci\u00f3n asemade.<!--more-->O primeiro tema nesta exposici\u00f3n \u00e9 a violencia de x\u00e9nero. O n\u00famero de feminicidios non cesa, aumenta. A violencia dom\u00e9stica, f\u00edsica e psicol\u00f3xica, \u00e9 un crime e xa antes do asasinato. As medidas legais non chegan, ou non se aplican. \u00a0U-lo empoderamento da muller? Esta realidade transcende o home e a muller, e conv\u00e9rtese nun s\u00edntoma, na expresi\u00f3n dunha sociedade enferma que reclama unha pedagox\u00eda da crueldade que combata o sexismo, o machismo e o androcentrismo como orixe do mal. Non esquezamos que o home \u00e9 a primeira v\u00edtima do mandato e da estrutura abafante da masculinidade.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">O segundo \u00e9 a convivencia en cidades enxame, formigueiros humanos onde sobrevivirmos \u00e9 unha aventura. Ricardo denuncia a deshumanizaci\u00f3n do noso h\u00e1bitat, as cidades dormitorio, con problemas de superpoboaci\u00f3n, contaminaci\u00f3n, carencias de alimentos e \u00e1reas verdes; tr\u00e1fico, pobreza, desemprego, delincuencia&#8230;<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Ricardo D\u00e1vila opera con pensamento cr\u00edtico e creativo. Busca a nosa reflexi\u00f3n, a nosa empat\u00eda. Non quere respostas: estimula preguntas: e ver, sentir, pensar diferente. Por iso modula palabras e formas que son coma berros tallados en solidariedade e repulsa: como machadazos na dura conciencia.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Arte conceptual onde o primordial \u00e9 o que se di, non como se di. As ideas antes c\u00e1 forma. Arte como testemu\u00f1o, denuncia, cr\u00edtica e exploraci\u00f3n dunha realidade perversa en si, que nos fere. Iron\u00eda e s\u00e1tira, e non tanto beleza formal ou excelencia dos materiais.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Dada\u00edsmo iconoclasta que provoca e destr\u00fae concepci\u00f3ns desfasadas, mediante o humor absurdo e burlesco, azaroso e espont\u00e1neo. A transcendencia da arte \u00e9 a mensaxe. Un xogo de azar, o regreso \u00e1 infancia, rebelde e informal. De a\u00ed os \u201cobxectos encontrados\u201d (ra\u00edces de oliveira), a colaxe (arames de espi\u00f1o), a ruptura das formas, e as ensamblaxes desarticuladas.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Todo con sabor a expresionismo, a futurismo, a cubismo, a construtivismo ruso, a dada\u00edsmo, a surrealismo, informalismo,a feminismo. Unha raizame sen l\u00edmites onde o espectador, dono do \u00faltimo significado, ten a palabra e mais o pracer: de ver, de reflexionar. Talvez de aprender.<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Eme Cartea.\u00a0Fago meu o limiar que Isabel Santos, con exquisita lucidez, fixo para o cat\u00e1logo da \u00faltima exposici\u00f3n de Ricardo D\u00e1vila, que se pode visitar no Museo Etnogr\u00e1fico de Artes, grazas ao encomiable labor e dedicaci\u00f3n do seu presidente Manuel Reiriz (\u201cDigar\u201d).\u00a0\u00a0Referencia Isabel as 18 pezas de escultura, mais tam\u00e9n os rostros esculpidos das persoas &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8238\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Ricardo D\u00e1vila. Escultor de compromisos<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[4,30],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8238"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8238"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8238\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8292,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8238\/revisions\/8292"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8238"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8238"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8238"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}