{"id":9196,"date":"2018-05-11T06:00:16","date_gmt":"2018-05-11T06:00:16","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9196"},"modified":"2018-05-03T09:44:30","modified_gmt":"2018-05-03T09:44:30","slug":"o-pais-onde-ninguen-morre-de-ornela-vorpsi","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9196","title":{"rendered":"O pa\u00eds onde ningu\u00e9n morre, de Ornela Vorpsi"},"content":{"rendered":"<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\"><span style=\"font-size: medium;\"><em><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/4171n61x2OL._SX331_BO1204203200_.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-9197\" alt=\"4171n61x2OL._SX331_BO1,204,203,200_\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/4171n61x2OL._SX331_BO1204203200_-204x300.jpg\" width=\"204\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/4171n61x2OL._SX331_BO1204203200_-204x300.jpg 204w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/4171n61x2OL._SX331_BO1204203200_.jpg 305w\" sizes=\"(max-width: 204px) 100vw, 204px\" \/><\/a><strong>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>Son os anos setenta do s\u00e9culo pasado onde transcorren os feitos e os so\u00f1os deste libro (Ornela Vorpsi, <\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i>O pa\u00eds onde ningu\u00e9n morre<\/i><\/span><span style=\"font-size: medium;\">, Lumen, 2006), nos tempos da brutal ditadura de Enver Hoxha, contados por unha nena duns doce anos: \u201cA historia dun so\u00f1o dunha moza albanesa que quere fuxir do pesadelo da infancia e da adolescencia: a historia do horror de vivir naquela Albania\u201d (do <\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i>Limiar<\/i><\/span><span style=\"font-size: medium;\"> de Enrique Vila-Matas).\u00a0<\/span><span style=\"font-size: medium;\">Ornela Vorpsi, nacida en Tirana en 1968, fot\u00f3grafa e pintora, exiliada e residente en Par\u00eds desde 1997, dedicou este libro \u2013unha sorte de relato sociol\u00f3xico dunha comunidade marcada polo machismo e a represi\u00f3n- \u00e1 humildade: <\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i>Dedico este libro \u00e1 palabra \u201chumildade\u201d, un voc\u00e1bulo que non existe no dicionario alban\u00e9s.<!--more--><\/i><\/span><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\"><span style=\"font-size: medium;\">O abuso sexual, presente en cada esquina, fundado nunha especie de regras que nac\u00edan no pobo de forma natural, era unha constante na vida coti\u00e1 de Tirana: \u201cNa nosa opini\u00f3n, estas regras bas\u00e9anse nunha \u00fanica tese: unha moci\u00f1a bonita \u00e9 unha puta e unha moci\u00f1a fea \u2013pobri\u00f1a!- non <\/span><span style=\"font-size: medium;\">o<\/span><span style=\"font-size: medium;\"> \u00e9\u201d. (p. 17) \u201cDado que me criei sen pai e polo visto era agraciada, tiven que me enfrontar ben axi\u00f1a \u00e1 cuesti\u00f3n do puter\u00edo\u201d. (p. 20) \u201cEu era filla dun condenado pol\u00edtico, as\u00ed que ti\u00f1a que me impregnar de educaci\u00f3n comunista m\u00e1is ca os demais porque corr\u00eda certo risco, tam\u00e9n por culpa da mi\u00f1a beleza, o que sen d\u00fabida me conduc\u00eda cara <\/span><span style=\"font-size: medium;\">\u00e1<\/span><span style=\"font-size: medium;\"> perdici\u00f3n\u201d. (p. 30) (<\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i>V<\/i><\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i>\u00c9<\/i><\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i>NDE<\/i><\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i>SE<\/i><\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i> CU, PAI &amp; FILLA<\/i><\/span><span style=\"font-size: medium;\">)<\/span><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\"><span style=\"font-size: medium;\">A salvaci\u00f3n da loucura vai chegar polo fant\u00e1stico mar da lectura. \u201cAs leis do Estado prev\u00e9n a confiscaci\u00f3n dos bens materiais do preso pol\u00edtico. Os parentes e os amigos fuxiron a toda pr\u00e9sa. S\u00f3 ficamos a mi\u00f1a nai e mais eu\u201d. \u201cMentres tanto, eu descubrira o meu alimento: os libros\u201d. (p.47) \u201cUn d\u00eda roubeille un libro <\/span><span style=\"font-size: medium;\">a<\/span><span style=\"font-size: medium;\"> mi\u00f1a nai, un libro de amor que se chamaba <\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i>O amor de Mimoza<\/i><\/span><span style=\"font-size: medium;\">, cuxo autor, ademais, era veci\u00f1o noso. O escritor cham\u00e1base Nasho Jorgaqi. No libro de Nasho cont\u00e1base a historia de amor do noso adorado Ismail Kadar\u00e9\u201d. (p. 59)<\/span><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\"><span style=\"font-size: medium;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/descarga.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-full wp-image-9198\" alt=\"descarga\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/descarga.jpg\" width=\"247\" height=\"204\" \/><\/a>O centralismo fortal\u00e9cese porque toda Albania traballa para a capital, \u201cque \u00e9 o so\u00f1o dos alde\u00e1ns e a s\u00faa escravitude; toda as colleitas van parar a Tirana\u201d. (p. 61) A resignaci\u00f3n ante o Estado que \u201cnon est\u00e1 tan mal, a fin de contas, se nos deixan durmir e gozar do pac\u00edfico torpor das mantas e tam\u00e9n desta conversaci\u00f3n. A noite sempre ser\u00e1 a noite, mentres o comunismo ou o capitalismo non atopen o modo de as abolir\u201d. (pp. 64-65)<\/span><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\"><span style=\"font-size: medium;\">Debido \u00e1 prohibici\u00f3n do aborto, \u201crec\u00f3rrese a enfermeiras ou m\u00e9dicos que cobran caro porque <\/span><span style=\"font-size: medium;\">se <\/span><span style=\"font-size: medium;\">arr<\/span><span style=\"font-size: medium;\">iscan<\/span><span style=\"font-size: medium;\"> ao c\u00e1rcere (\u2026) Traballan de forma ilegal sobre o teu corpo ao vivo, e qu\u00edtanche a vergonza mentres do teu corpo saen sons inhumanos que a enfermeira comenta deste xeito: -Bo, pero cando o fixeches ben que che gustou, eh?\u201d (p. 73) E o suicidio como resultado final no caso de embarazos non desexados, como Blerta ou Dorina, esta con dezaseis anos. \u201cAcompa\u00f1ada da soidade m\u00e1is profunda, Blerta puxo fin aos seus d\u00edas no lago de Tirana\u201d. (p. 74)<\/span><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" align=\"justify\"><span style=\"font-size: medium;\">Vixencia dos braghettone: <\/span><span style=\"font-size: medium;\"><i>A liberdade guiando ao pobo<\/i><\/span><span style=\"font-size: medium;\"> de Delacroix, non \u00e9 o mesmo cadro segundo se vexa no orixinal, en reproduci\u00f3ns italianas ou nas de Albania. Ornela as\u00f3mbrase cando o desc<\/span><span style=\"font-size: medium;\">o<\/span><span style=\"font-size: medium;\">bre: \u201cPero se aqu\u00ed a muller \u2013a valente muller- ten todo o peito de f\u00f3ra! No meu libro de historia non!\u201d (p. 81) De novo a salvaci\u00f3n polos libros. A profesora Nurija deixa caer un libro nas s\u00faas mans, \u201cxusto nas mi\u00f1as mans, a cousa m\u00e1is prodixiosa que pode existir neste mundo: os cen contos dos irm\u00e1ns Grimm\u201d (p. 109)<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0Son os anos setenta do s\u00e9culo pasado onde transcorren os feitos e os so\u00f1os deste libro (Ornela Vorpsi, O pa\u00eds onde ningu\u00e9n morre, Lumen, 2006), nos tempos da brutal ditadura de Enver Hoxha, contados por unha nena duns doce anos: \u201cA historia dun so\u00f1o dunha moza albanesa que quere fuxir do pesadelo da infancia &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9196\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">O pa\u00eds onde ningu\u00e9n morre, de Ornela Vorpsi<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9196"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9196"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9196\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9199,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9196\/revisions\/9199"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9196"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9196"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9196"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}