{"id":9279,"date":"2018-05-30T06:00:07","date_gmt":"2018-05-30T06:00:07","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9279"},"modified":"2018-05-30T07:36:56","modified_gmt":"2018-05-30T07:36:56","slug":"homenaxe-a-ana-rivas","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9279","title":{"rendered":"Homenaxe a Ana Rivas"},"content":{"rendered":"

\"ANA<\/a>X. Ricardo Losada.\u00a0<\/strong><\/em>Como este ano imparto de materia af\u00edn Cultura Cl\u00e1sica, pedinlle a Ana Rivas, a profesora de Grego, que lles fose dar \u00e1s mi\u00f1as alumnas de 4\u00ba da ESO unha clase sobre a traxedia grega. Anim\u00e1bame unha intenci\u00f3n pedag\u00f3xica pero tam\u00e9n a curiosidade morbosa de descubrir ese secreto que tanto me intriga desde hai moitos anos. Como \u00e9 quen de engaiolar alumnos de todo tipo e condici\u00f3n.\u00a0 \u00a0 Descubr\u00edn o segredo Ana Rivas nesa clase? Pois si. Ela mesma o revelou: Soy medio desparrames, <\/i>dixo, <\/i>e a mi\u00f1a mente traduciu ese xenu\u00edno autorretrato a unha frase que sempre considerei a mellor receita da felicidade: Vive coa seriedade coa que xogan os nenos. As\u00ed era. Ana impart\u00eda clase e os alumnos o\u00edana coa seriedade coa que xogaban de nenos. De feito, naquela clase tiven a marabillosa sensaci\u00f3n de que cada instante pod\u00eda derivar tanto na mesura dunha traxedia como na desmesura dunha comedia. Non vou explicar por que, xa que todo o que explicas perde vigor e intensidade. Limitareime a contar algo que viv\u00edn neste instituto o ano pasado. Paseando por un dos corredores, cruceime cun alumno vestido de romano. Agardei que me fixese a t\u00edpica chanza de saudarme co brazo estendido cara a diante e a palma da man cara a abaixo, pero como non era Entroido, e \u00eda a Cultura Cl\u00e1sica, saudoume como me saudaba sempre. O desparrame<\/i> do disfrace era s\u00f3 medio desparrame<\/i>. Pero o m\u00e1is curioso non foi iso, sen\u00f3n que me decatei de algo que nunca antes percibira. Aquel alumno ti\u00f1a a fisionom\u00eda que hoxe lles atribu\u00edmos aos romanos.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 M\u00e1goa que non te\u00f1a tempo para revelar todo o que me supuxo aquela clase. S\u00f3 direi que Ana contou, como nunca o\u00edn contar, o mito de Edipo Rei. Nese mito hai un famoso enigma: S\u00f3 ten unha voz, e anda con catro p\u00e9s pola ma\u00f1\u00e1, dous ao mediod\u00eda e tres pola noite. Cantos menos p\u00e9s ten, m\u00e1is r\u00e1pido corre. Se o co\u00f1eces, \u00e1mate, pero se non o co\u00f1eces, loita contra ti e destr\u00faete. <\/i>A soluci\u00f3n dese enigma \u00e9, como sabedes, o ser humano. Pero non todos os seres humanos encaixan nese perfil pois hai seres humanos que, como Ana, se elevan por riba da s\u00faa condici\u00f3n e se converten en heroes, pero non en heroes narcisistas como os gregos, que loitan pola inmortalidade, sen\u00f3n en heroes que loitan por facer cada instante das s\u00faas vidas m\u00e1is belo, m\u00e1is virtuoso e m\u00e1is verdadeiro, sabendo que eses instantes non os cantar\u00e1 Homero nin un xornalista de La Voz do Barbanza. Porque Ana \u00e9 o que os seus queridos gregos chaman kalos kai agathos, <\/i>o extraordinario equilibrio entre a bondade e a beleza. \"ANA<\/a>Por iso non cumpre as caracter\u00edsticas que o enigma dita para os humanos. Non ten unha voz sen\u00f3n d\u00faas: a que todos escoitamos, e a do silencio, ese silencio cl\u00e1sico que, como dixo un poeta, atravesa os oc\u00e9anos do tempo, e que s\u00f3 os nenos serios captan en toda a s\u00faa plenitude. De nena, Ana non andaba a catro patas, como tam\u00e9n di o enigma, pois naceu co don divino de saber, como sab\u00eda a s\u00faa amada Medea, que esa forma de desprazarse \u00e9 a dun r\u00e9ptil. De adulta tampouco anda, como di o enigma, a d\u00faas patas. Ata nunha cama de hospital se despraza coas m\u00faltiples patas dos alumnos. E de vella… S\u00edntoo polo enigma pero Ana nunca ser\u00e1 vella. E nunca ser\u00e1 vella porque, de novo en contra do que di o enigma, cantos m\u00e1is p\u00e9s ten, m\u00e1is r\u00e1pido corre. E, sobre todo, porque, co\u00f1\u00e9cela ou non a co\u00f1ezas, nunca intentar\u00e1 destru\u00edrte, ao contrario, intentar\u00e1 sacar o mellor que levas dentro e que nin ti mesmo co\u00f1eces.<\/p>\n

\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 Ana e eu somos amigos desde unha adolescencia que os dous temos mitificada, e sei que Ana ten esa grandeza de esp\u00edrito que s\u00f3 te\u00f1en as persoas que se fixeron boas porque, como di o seu admirado El Brujo, todas as postas de sol da s\u00faa nenez foron e, a pesar dos pesares, seguen sendo, moi fermosas.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

X. Ricardo Losada.\u00a0Como este ano imparto de materia af\u00edn Cultura Cl\u00e1sica, pedinlle a Ana Rivas, a profesora de Grego, que lles fose dar \u00e1s mi\u00f1as alumnas de 4\u00ba da ESO unha clase sobre a traxedia grega. Anim\u00e1bame unha intenci\u00f3n pedag\u00f3xica pero tam\u00e9n a curiosidade morbosa de descubrir ese secreto que tanto me intriga desde hai … Seguir lendo Homenaxe a Ana Rivas<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,9,26],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9279"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9279"}],"version-history":[{"count":4,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9279\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9332,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9279\/revisions\/9332"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9279"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9279"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9279"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}