{"id":9409,"date":"2018-06-30T06:00:26","date_gmt":"2018-06-30T06:00:26","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9409"},"modified":"2018-06-22T11:13:41","modified_gmt":"2018-06-22T11:13:41","slug":"pedro-garfias","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9409","title":{"rendered":"Pedro Garfias"},"content":{"rendered":"<p lang=\"gl-ES\" style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/image006-1.png\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-9410\" alt=\"image006-1\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/image006-1-231x300.png\" width=\"231\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/image006-1-231x300.png 231w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/image006-1.png 356w\" sizes=\"(max-width: 231px) 100vw, 231px\" \/><\/a>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>En 1967 morr\u00eda en Monterrey (M\u00e9xico) o poeta espa\u00f1ol Pedro Garfias. \u201cOs seus restos est\u00e1n enterrados nesa capital baixo unha l\u00e1pida que, ademais do seu nome e as datas de nacemento e morte, reproduce os dous primeiros versos dun poema escrito nunha `servilleta de bar\u2019, encontrada no seu cuarto: <i>La soledad que uno busca\/ no se llama soledad;\/ soledad es el vac\u00edo\/ que a uno le hacen los dem\u00e1s<\/i>.\u00a0Fixen caso de Pedro Garf\u00edas, poeta que navegou polo ultra\u00edsmo, ao ler o seu nome da man de Auxilio Lacouture na novela <i>Os detectives salvaxes<\/i> de Roberto Bola\u00f1o (Anagrama, 1998)<!--more-->: \u201cEu cheguei a M\u00e9xico cando a\u00ednda estaba vivo Le\u00f3n Felipe, que coloso, que forza da natureza (\u2026), cando a\u00ednda viv\u00eda Pedro Garfias, que gran home, que melanc\u00f3lico era, e don Pedro morreu en 1967\u201d (Facultade de Filosof\u00eda e Letras, UNAM, M\u00e9xico DF, decembro de 1976). Auxilio Lacouture \u00e9 o alter ego de Alcira Soust Scaffo, mestra uruguaia que, naqueles anos, recitou poemas de Le\u00f3n Felipe por altofalantes e pola radio.<\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" style=\"text-align: justify;\">\u201cEu son a \u00fanica que aguantou na universidade en 1968, cando entraron os granadeiros e o ex\u00e9rcito. Eu quedei soa na facultade, encerrada nun ba\u00f1o, sen comer durante m\u00e1is de dez d\u00edas, durante m\u00e1is de quince d\u00edas, xa non recordo. Eu quedei cun libro de Pedro Garfias e o meu bolso, vestida cunha blusi\u00f1a branca e unha faldra plisada celeste e tiven tempo de sobras para pensar e pensar\u201d (\u2026) \u201cDeixeime caer no chan, de costas apoiada contra a parede, e abr\u00edn outra vez o libro de Pedro Garfias. Os meus ollos pech\u00e1ronse. Deb\u00edn de quedar durmida. Despois sent\u00edn pasos e oculteime no w\u00e1ter (ese w\u00e1ter \u00e9 o cub\u00edculo que nunca tiven, ese w\u00e1ter foi a mi\u00f1a trincheira e o meu palacio do Duino, a mi\u00f1a epifan\u00eda de M\u00e9xico). Despois lin a Pedro Garfias\u201d.<\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/72927.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-9411\" alt=\"72927\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/72927-199x300.jpg\" width=\"199\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/72927-199x300.jpg 199w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/06\/72927.jpg 298w\" sizes=\"(max-width: 199px) 100vw, 199px\" \/><\/a>Compa\u00f1eiro e amigo de Miguel Hern\u00e1ndez, o seu libro <em>Poes\u00edas de la guerra<\/em><b>,<\/b> publicado en Valencia en 1937, recibiu o Premio Nacional de Literatura dun xurado formado, entre outros, por <span style=\"color: #0000ff;\"><a href=\"https:\/\/elpais.com\/tag\/antonio_machado\/a\"><span style=\"color: #000000;\">Antonio Machado<\/span><\/a><\/span>. \u201cA s\u00faa obra <em>Primavera en Eaton Hastings<\/em>\u00a0\u00e9 talvez o mellor libro de poemas do exilio. Quen le a Pedro Garfias non o esquece\u201d (Jes\u00fas Mun\u00e1rriz, 2017). Posiblemente Auxilio Lacouture l\u00eda poemas desta obra, que a salvaron de caer nas mas dos soldados naqueles tristes d\u00edas da Universidade de M\u00e9xico: <i>y volver\u00e9 a sentarme sobre esta misma piedra\/ y como el agua inm\u00f3vil seguir\u00e9 hablando solo,\/ conmigo y con el cielo<\/i>\u2026 (\u2026) <i>Hombres de Espa\u00f1a muerta, hombres muertos de Espa\u00f1a,\/ \u00a1venid a hacerles coros a estos p\u00e1jaros!<\/i><\/p>\n<p lang=\"gl-ES\" style=\"text-align: justify;\">O t\u00edtulo do seu \u00faltimo libro, <i>R\u00edo de aguas amargas<\/i>, publicado en Guadalajara en 1953, resume o seu paso pola vida. \u201cPoeta cabal, dos grandes, \u00e9 indivisible. Para falar del \u00e9 necesario ler os seus textos. Pedro e a palabra, Pedro e o amor, Pedro e as perdas, Pedro e o alcohol son todo e unha mesma cousa: a s\u00faa poes\u00eda. Pedro viviu e morreu pobre. Deixounos a gran riqueza da s\u00faa obra\u201d (Mar\u00eda Eugenia Rangel Domene, Limiar a <i>PEDRO GARFIAS Rebeld\u00eda Creativa, Ensaio po\u00e9tico<\/i>, Luis E. Todd, 2\u00aa Edici\u00f3n ampliada e revisada, Universidade Aut\u00f3noma de Nuevo Le\u00f3n, Monterrey, N.L., M\u00e9xico, 2009)<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0En 1967 morr\u00eda en Monterrey (M\u00e9xico) o poeta espa\u00f1ol Pedro Garfias. \u201cOs seus restos est\u00e1n enterrados nesa capital baixo unha l\u00e1pida que, ademais do seu nome e as datas de nacemento e morte, reproduce os dous primeiros versos dun poema escrito nunha `servilleta de bar\u2019, encontrada no seu cuarto: La soledad que uno busca\/ &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9409\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Pedro Garfias<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65,10],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9409"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9409"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9409\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9412,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9409\/revisions\/9412"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9409"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9409"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9409"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}