{"id":9455,"date":"2018-07-14T06:00:34","date_gmt":"2018-07-14T06:00:34","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9455"},"modified":"2018-07-10T08:59:36","modified_gmt":"2018-07-10T08:59:36","slug":"pedindo-paso","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9455","title":{"rendered":"Pedindo paso"},"content":{"rendered":"<figure id=\"attachment_9456\" aria-describedby=\"caption-attachment-9456\" style=\"width: 300px\" class=\"wp-caption alignleft\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/BJ30C8F22_134554.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-9456 \" alt=\"Matalobos\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/BJ30C8F22_134554-300x168.jpg\" width=\"300\" height=\"168\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/BJ30C8F22_134554-300x168.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/BJ30C8F22_134554.jpg 900w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-9456\" class=\"wp-caption-text\">Matalobos<\/figcaption><\/figure>\n<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong>Francisco Ant. Vidal Blanco.\u00a0<\/strong><\/em>\u00c9 de sempre que os mozos pidan paso e \u00f3s vellos lles custe ceder o asento. Karan Mahajan, un escritor indio en lingua inglesa, que \u00f3s seus 34 anos xa \u00e9 reco\u00f1eci-do con varios premios \u00e1 calidade literaria, nunha historia curta narra como durante a lectura de presentaci\u00f3n da nova obra dun escritor famoso, nun lugar exclusivo, e coa asistencia das primeiras plumas<!--more--> do pa\u00eds (seguramente con tarxetas e croquetas), hai un atentado do que s\u00f3 sobrevive un dos escritores. Ent\u00f3n, unha das grandes editoriais decide sacar unha antolox\u00eda con textos dos falecidos, escollidos polo \u00fanico sobrevivente. Pero \u00f3 mesmo tempo, levados por esa onda de homenaxes, por ese lamento popular, tan contaxioso en quente como esquecible co paso dos d\u00edas, os escritores novos, aqueles a quen non lles \u00e9 doado publicar ou de facelo sempre quedan relegados \u00f3 plano das grandes promesas, deciden sacar a s\u00faa antolox\u00eda con textos propios, en homenaxe \u00f3s mortos, pero con clara intenci\u00f3n de facerse presentes no panorama literario, baixo un t\u00edtulo que pode ser algo as\u00ed como\u00a0<em>Os novos lembran<\/em>, que traducido \u00e1 linguaxe coti\u00e1 v\u00e9n significar \u00abnon renegamos dos vellos, pero n\u00f3s tam\u00e9n existimos\u00bb.<\/p>\n<div id=\"6TEXTO_DETALLEad_RobaPaginasMobile-id\" itemscope=\"\" itemtype=\"https:\/\/schema.org\/WPAdBlock\" style=\"text-align: justify;\" data-ads=\"true\" data-url=\"\/4900\/webm.EXT.LAVOZDEGALICIA\/barbanza\" data-mapping=\"ROBAMOBILE\" data-sizes=\"[[300,600],[300,300],[300,250]]\" data-param=\"pos\" data-format=\"mobile\" data-targeting=\"robapaginas\"><span style=\"font-size: 16px;\">A narraci\u00f3n, escrita en primeira persoa, remata cunha reflexi\u00f3n do autor na que asegura como grazas a aquela homenaxe el \u00e9 agora un autor co\u00f1ecido.<\/span><\/div>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u00bf\u00c9 ficci\u00f3n ou \u00e9 realidade este conto?. Podemos falar de literatura como de calquera outro oficio, como sabendo subirse \u00e1 onda o surfista pode percorrer quil\u00f3metros de praia sen baixarse da t\u00e1boa, ou como arroupado coa capa do mestre o alumno ten a porta aberta en todos os cen\u00e1culos. De quen se di que sa\u00edron sen buscar o apoio expl\u00edcito dos seus maiores, pero si amosando unha bagaxe moi profunda, tal vez aproveitando o aburrimento que produce ver sempre o mesmo, foron aqueles modernos do fauvismo, a quen trataron como iso, como feras, como brutos contra as normas ditadas pola academia, porque eran quen de pintar as follas das \u00e1rbores de cor azul ou a cara dunha persoa de cor verde. Eles rebel\u00e1ronse contra aquel academicismo que cami\u00f1aba asolando os gromos con bast\u00f3n de mal apoio, obrigando a seguir unhas normas na forma, na cor e ata na conducta. Os modernos, os feras aqueles de Francia, que cando non os admit\u00edan no Sal\u00f3n de Outono, a exposici\u00f3n m\u00e1is importante do ano e do mundo no seu tempo, montan \u00f3 lado o seu particular sal\u00f3n dos Independentes que atra\u00eda m\u00e1is p\u00fablico co outro. E non protestan porque entre as s\u00faas obras se expo\u00f1a un bronce de Albert Marque representando a un neno \u00f3 estilo de Donatello, un escultor que levaba m\u00e1is de cinco centos anos morto. Eles colgan os seus cadros de cores vivos e toman a broma \u00f3 cr\u00edtico Lu\u00eds Vauxcelles cando exclama horrorizado esa frase que se fixo famosa e lles deu nome: \u00ab\u00a1Donatello entre as feras!\u00bb.<\/p>\n<div id=\"TEXTO_DETALLE_ad_Roba2Desktop\" itemscope=\"\" itemtype=\"https:\/\/schema.org\/WPAdBlock\" data-url=\"\/2260323\/LVDG.Desktop\/barbanza\" data-mapping=\"VOZ_ROBA_DESKTOP\" data-sizes=\"[[300,250],[300,300],[300,600]]\" data-param=\"pos\" data-format=\"normal\" data-targeting=\"Roba2\" data-google-query-id=\"CMu385nrgNwCFfgS0wodsx8OPg\">\n<div id=\"google_ads_iframe_\/2260323\/LVDG.Desktop\/barbanza_0__container__\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size: 16px;\">\u00d3 final todos sabemos quen eran aquelas feras e ningu\u00e9n se lembra de Albert Marque, pero a\u00ednda as\u00ed a xente nova poucas veces ten a oportunidade de amosar a s\u00faa val\u00eda sen ser posta en d\u00fabida ou comparada con algu\u00e9n, como se para ser mestre de taller ou contramestre de barco fose condici\u00f3n imprescindible ter cumprida unha determinada idade. Esa experiencia como nai da ciencia tam\u00e9n o \u00e9 do vicio e da rutina contra a que cada xeraci\u00f3n ha de loitar. Tal vez por iso os conflitos pai-fillo son parte da vida, uns conflitos que Bertolucci, na s\u00faa pel\u00edcula So\u00f1adores (2003), nos lembra pola boca dun dos protagonistas: o fillo sempre est\u00e1 matando \u00f3 pai.<\/span><\/div>\n<\/div>\n<div id=\"TEXTO_DETALLE_ad_Roba2Mobile\" itemscope=\"\" itemtype=\"https:\/\/schema.org\/WPAdBlock\" data-url=\"\/2260323\/LVDG.Mobile\/barbanza\" data-mapping=\"VOZ_ROBA_MOBILE\" data-sizes=\"[[300,250],[300,300],[300,600]]\" data-param=\"pos\" data-format=\"mobile\" data-targeting=\"Roba2\"><\/div>\n<div id=\"article-footer\"><\/div>\n<p style=\"box-sizing: border-box; margin: 0px 0px 10px; -webkit-font-smoothing: antialiased; clear: left; display: inline-block; position: relative; min-height: 1px; padding-left: 113.313px; padding-right: 15px; width: 679.922px; font-family: Georgia, Times, 'Times New Roman', serif; line-height: 1.59; color: #222222; font-size: 19px; background-color: #ffffff; float: none !important;\"><span lang=\"gl\" style=\"box-sizing: border-box;\">\u00a0<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Francisco Ant. Vidal Blanco.\u00a0\u00c9 de sempre que os mozos pidan paso e \u00f3s vellos lles custe ceder o asento. Karan Mahajan, un escritor indio en lingua inglesa, que \u00f3s seus 34 anos xa \u00e9 reco\u00f1eci-do con varios premios \u00e1 calidade literaria, nunha historia curta narra como durante a lectura de presentaci\u00f3n da nova obra dun &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9455\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Pedindo paso<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,52,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9455"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9455"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9455\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9524,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9455\/revisions\/9524"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9455"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9455"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9455"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}