{"id":9488,"date":"2018-07-19T06:00:37","date_gmt":"2018-07-19T06:00:37","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9488"},"modified":"2018-07-08T11:28:29","modified_gmt":"2018-07-08T11:28:29","slug":"abrazo-ausente-lucia-romani","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9488","title":{"rendered":"Abrazo ausente. Luc\u00eda Roman\u00ed"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><i><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/Letras-da-Arte.-Imaxe.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-9489\" alt=\"Letras da Arte. Imaxe\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/Letras-da-Arte.-Imaxe-243x300.jpg\" width=\"243\" height=\"300\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/Letras-da-Arte.-Imaxe-243x300.jpg 243w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/Letras-da-Arte.-Imaxe-830x1024.jpg 830w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/Letras-da-Arte.-Imaxe-900x1109.jpg 900w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/Letras-da-Arte.-Imaxe.jpg 1926w\" sizes=\"(max-width: 243px) 100vw, 243px\" \/><\/a><strong>Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0<\/strong>Cruzo un desierto y su secreta \/ desolaci\u00f3n sin nombre<\/i>. \u00c1s veces, cando me atopo diante dun cadro, v\u00e9\u00f1enme \u00e1 cabeza os versos de Jos\u00e9 \u00c1ngel Valente. Quero traer hoxe o comezo deste, tan co\u00f1ecido, ben adrede polos seus simbolismos, polas s\u00faas connotaci\u00f3ns, pola s\u00faa poderosa forza de suxesti\u00f3n. O poema fala do ser, claro, da andaina da vida. Emprega unha paisaxe. D\u00e1 unha imaxe do baleiro.\u00a0Hai una sorte de silencio destilado na mostra de Luc\u00eda Roman\u00ed. Unha busca do esencialismo de ra\u00edz paisax\u00edstica, na que est\u00e1 tam\u00e9n a busca do ser. \u201cUn pouco de min\u201d \u00ad -coido que dixo ela-.<!--more--> Unha escolla, por tanto, de espazos e de elementos pict\u00f3ricos de pensamento que nos levan \u00e1 segunda caracter\u00edstica: a da posici\u00f3n fronte ao obxecto. Tr\u00e1tase de acheg\u00e1rmonos \u00e1 paisaxe dende f\u00f3ra e dende dentro \u00e1 vez. Unha intenci\u00f3n da linguaxe do todo. Isto est\u00e1 precisamente na interpretaci\u00f3n da obra que nos ocupa, unha \u00e1rbore, o enfoque dende a copa, o mergullamento pola ramaxe, a escolla da cor e o significado da nervaci\u00f3n. Visi\u00f3n, penetraci\u00f3n, sensaci\u00f3n, expresi\u00f3n. Se temos en conta esas catro actitudes, decontado comprenderemos tam\u00e9n canto se achegan ao \u201cestado\u201d da artista, ao seu intre emocional, que \u00e9 precisamente o que me parece que Luc\u00eda Roman\u00ed quer\u00eda dicir cando explicaba a mostra. No\u00a0 xogo plano das cores rotas, matino, vir\u00eda tam\u00e9n algo da idea. Luc\u00eda Roman\u00ed propono magnificamente en pro dese punto de vista inusual, potenci\u00e1ndoo, lev\u00e1ndoo coma a unha realidade paralela, crebada tam\u00e9n, ou filtrada, ou m\u00e1is ben limpa das s\u00faas codias naturais para deixala al\u00e9n do visible, m\u00e1is pr\u00f3xima -di- aos estados an\u00edmicos.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">E est\u00e1 tam\u00e9n o abraio ante o paradoxo natural, unha percepci\u00f3n admirada, perplexa polo choque entre a realidade e o silencio, ese coma \u201cabrazo ausente\u201d que nos sit\u00faa precisamente na voz do poema. Esa ant\u00edtese: <i>El coraz\u00f3n \/ tiene la sequedad de la piedra<\/i>. Ese transfondo sostible, coherente e insondable que nos desconcerta precisamente por selo fronte \u00e1 nada.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Xunto aos lances propositivos temos os outros, os propios de quen denota unha sabedora preocupaci\u00f3n polos fundamentos (isto dos fundamentos sempre me custa dicilo) da pintura. Tal \u00e9 o coidad\u00edsimo tratamento das proporci\u00f3ns, da disposici\u00f3n dos elementos da imaxe, das s\u00faas m\u00e9tricas, da harmon\u00eda, da luz suxerida, da propia linguaxe crom\u00e1tica.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Mais a clave, coido, \u00e9 a persoa. O feito de que nas paisaxes se presinta a persoa. O propio silencio, a soidade, a propia elipse, aluden a ela. Iso que Luc\u00eda -repito- afirma: \u201cun pouco de min\u201d, e que prontamente reco\u00f1ecemos coma o pouco de cadaqu\u00e9n que hai na ollada do mundo. Iso que xungue o ser e o espazo-tempo, o ser cos outros, que conecta e que tam\u00e9n estaba no poema de Valente.<i> Hay una luz remota, sin embargo, \/ y s\u00e9 que no estoy solo.<\/i><\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0Cruzo un desierto y su secreta \/ desolaci\u00f3n sin nombre. \u00c1s veces, cando me atopo diante dun cadro, v\u00e9\u00f1enme \u00e1 cabeza os versos de Jos\u00e9 \u00c1ngel Valente. Quero traer hoxe o comezo deste, tan co\u00f1ecido, ben adrede polos seus simbolismos, polas s\u00faas connotaci\u00f3ns, pola s\u00faa poderosa forza de suxesti\u00f3n. O poema fala do ser, &hellip; <a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9488\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Abrazo ausente. Luc\u00eda Roman\u00ed<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[35,4],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9488"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9488"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9488\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9490,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9488\/revisions\/9490"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9488"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9488"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9488"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}