{"id":9649,"date":"2018-09-19T06:00:07","date_gmt":"2018-09-19T06:00:07","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9649"},"modified":"2018-09-17T15:54:53","modified_gmt":"2018-09-17T15:54:53","slug":"nostalxia","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9649","title":{"rendered":"Nostalxia"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/09\/como-superar-la-nostalgia-del-pasado.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-9650\" alt=\"como-superar-la-nostalgia-del-pasado\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/09\/como-superar-la-nostalgia-del-pasado-300x200.jpg\" width=\"300\" height=\"200\" srcset=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/09\/como-superar-la-nostalgia-del-pasado-300x200.jpg 300w, http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/09\/como-superar-la-nostalgia-del-pasado.jpg 690w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><em><strong>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>\u201cA nostalxia \u00e9 unha tristeza invencible que se ense\u00f1ora da alma\u201d, di Carlos Gurm\u00e9ndez (<i>Dez sentimentos clave<\/i>, FCE, 1997), \u201cderivada do sentimento de melancol\u00eda que crea a amada perdida, os amigos distantes ou a morri\u00f1a da terra deixada tralo inabarcable horizonte\u201d (p.48). <!--more-->Entrada directa no \u00e1mbito galego, na que se estende Carlos Gurm\u00e9ndez: unha das s\u00faas formas \u00e9 a <i>soidade<\/i>, que o autor describe como \u201cpesadume de sentirse abandonado\u201d, pobr\u00edsimo, sen ningu\u00e9n cabo del nin lugar onde acollerse. Neste punto cualifica a poes\u00eda galaico-portuguesa como \u201contol\u00f3xica: a soidade como carencia, privaci\u00f3n, limitaci\u00f3n orixinaria\u201d.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">E menciona a Amor Ruibal coma o fil\u00f3sofo que, na soidade, int\u00fae \u201cunha constitutiva comu\u00f1\u00f3n de todos os seres, `correlacionismo\u00b4 do que nace o sentimento <i>saudoso<\/i> como vinculo inmediato do home co Ser, encontro radical co Cosmos vivinte\u201d. Un sentir non reflexivo, unha predisposici\u00f3n an\u00edmica do home situado no mundo cos outros, o que Heidegger chama \u201cMitsein\u201d. E engade: \u201cEste sentir ontol\u00f3xico concr\u00e9tase na nost\u00e1lxica ansia de regreso\u201d. <i>Todos suspiran, todos\/ por alg\u00fan ben perdido<\/i> (Rosal\u00eda de Castro). \u201cO <i>saudoso<\/i> \u00e9 consciente do mal que sufre e cae vencido na pasividade melanc\u00f3lica\u201d (p.48).<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Seguindo a Torres Queiruga -admirador e estudoso de Amor Ruibal-, di que a <i>Saudade<\/i> relaci\u00f3nanos co Absoluto. Sentido deste xeito, \u00e9 tam\u00e9n \u201cnostalxia resignada, canto para ir ao encontro do ausente, tentativa de viaxe \u00f3 infinito: <i>As frores do meu amigo, briosas van no nav\u00edo <\/i>(\u2026)<i> idas son as frores\/ de aqu\u00ed ben con meus amores <\/i>(Payo G\u00f3mes Chari\u00f1o, <i>Cantigas<\/i>)\u201d (p.49).<a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/09\/images.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-full wp-image-9651\" alt=\"images\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2018\/09\/images.jpg\" width=\"259\" height=\"194\" \/><\/a> O poeta saudoso reflicte en versos sinxelos e limpos o seu pesar, \u201cvive unha afectividade que se recrea e cultiva no sabor da pena\u201d. Mais a <i>saudade<\/i>, afirma Teixeira de Pascoaes, incl\u00fae a esperanza de realizar a lembranza dun futuro. D\u00faas forzas en conflito: unha creadora (a esperanza) e outra perturbadora (o recordo), que son \u201ca esencia da nostalxia cuxo desexo profundo, arrebatado ch\u00edmpanos \u00e1 existencia e \u00e1 Historia\u201d (p.50).\u00a0 Continuando coas significaci\u00f3ns da saudade na poes\u00eda galaico-portuguesa, apunta <i>se\u00f1ard\u00e1<\/i> (se\u00f1ardade), como a soidade que \u201cpoboa de inmensidade ao que est\u00e1 ensimesmado\u201d en palabras de Aquilino Iglesia Alvari\u00f1o, e <i>ermo<\/i>, \u201cangustia con punzante delicia\u201d.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">C\u00f3mpre adestrarse nas despedidas, mellor a\u00ednda, para non sufrir \u00e9 necesario evitar os v\u00ednculos, unha medida preventiva non sempre f\u00e1cil de cumprir, xa que logo, ag\u00e1s os eivados ps\u00edquicos, nin o raciocinio nin a vontade son quen de gobernar os sentimentos. \u201cVivir -escribe Rilke- \u00e9 non atarse a nada visible, nin vincularse definitivamente a ningunha criatura humana\u201d. Pero non abandona o cami\u00f1o porque, estando un a despedirse acot\u00edo de todos os sentimentos, s\u00f3 \u00e9 \u201cpara vivir outros novos\u201d. E apostila: \u201co home realiza o seu destino sen volver a mirada atr\u00e1s, proxect\u00e1ndose cara \u2018\u00e1 Terra invisible\u2019, coa nostalxia de atopar nela a verdade do seu ser aut\u00e9ntico\u201d. (p.53)<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n<p>&nbsp;<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0\u201cA nostalxia \u00e9 unha tristeza invencible que se ense\u00f1ora da alma\u201d, di Carlos Gurm\u00e9ndez (Dez sentimentos clave, FCE, 1997), \u201cderivada do sentimento de melancol\u00eda que crea a amada perdida, os amigos distantes ou a morri\u00f1a da terra deixada tralo inabarcable horizonte\u201d (p.48).<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9649"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9649"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9649\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9652,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9649\/revisions\/9652"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9649"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9649"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9649"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}