{"id":9793,"date":"2018-10-16T06:00:20","date_gmt":"2018-10-16T06:00:20","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9793"},"modified":"2018-10-15T15:03:48","modified_gmt":"2018-10-15T15:03:48","slug":"remendos-de-lembranzas","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9793","title":{"rendered":"Remendos de lembranzas"},"content":{"rendered":"

\"vaca\"<\/a>Carme Toba.\u00a0<\/strong><\/em>Na mi\u00f1a casa \u00e9ramos tres grupos, dos denominados grupo \u201cElas\u201d, que comprend\u00edan mi\u00f1a nai e t\u00eda, e o grupo\u00a0 \u201cEles\u201d, que eran meu av\u00f3 e pai. Logo vi\u00f1a o meu grupo, \u201cN\u00f3s\u201d, mi\u00f1a irm\u00e1 e eu.\u00a0Entre os membros de cada grupo rif\u00e1bamos, pero cando hab\u00eda culpas sempre trat\u00e1bamos de botarlles a culpa aos outros: \u201cN\u00f3s non fomos, foron eles\u201d, \u201cFix\u00e9rono elas\u201d\u2026 e as\u00ed sempre.\u00a0Todos t\u00ed\u00f1amos responsabilidades pero todos os grupos pens\u00e1bamos ou fix\u00e9ronnos crer que o grupo dos homes era o m\u00e1is forte, o grupo imprescindible, que sen eles non funcionar\u00eda unha casa. E seguimos con este sentimento de inferioridade ata hai moi pouco, m\u00e1is ben penso que entre \u201celas\u201d e \u201celes\u201d f\u00f3ronnolo inculcando a \u201cn\u00f3s\u201d. Hoxe deime conta de que era un sentimento absurdo, pero \u201celes\u201d, que xa non est\u00e1n, \u201celas\u201d seguen pensando o mesmo.<\/p>\n

Ambos, \u201celes\u201d e \u201celas\u201d traballaban, eran labregos, a\u00ednda que cada grupo ti\u00f1a os seus engadidos \u00e1 parte, \u201celes\u201d eran ferreiros tam\u00e9n e \u201celas\u201d ocup\u00e1banse das denominadas naquela \u00e9poca \u201cos seus labores\u201d.\u00a0E a casa contaba tam\u00e9n con outros negocios que eu lles chamaba \u201ctraballos por anacos\u201d e \u201cde tempada\u201d.\u00a0Ao da \u201ctempada\u201d refer\u00edame \u201cA Malla\u201d, sempre tivemos m\u00e1quina de mallar que percorr\u00eda as aldeas, vilas e concellos lim\u00edtrofes na procura de centeo, aveas e trigo, pero s\u00f3 se fac\u00eda un peso de ver\u00e1n.\u00a0Pero o traballo por \u201canacos\u201d vi\u00f1a ata a porta da casa, sempre aparec\u00eda xente con potas para remachar, fouci\u00f1os que mercar, sachos que ama\u00f1ar, trepias para vender\u2026 ou vacas que traer ao boi, pois t\u00ed\u00f1amos bo semental roxo, deses que lle chaman \u201cdo pa\u00eds\u201d ou \u201cboi de posto\u201d.\u00a0O traballo por anacos era m\u00e1is constante e tam\u00e9n m\u00e1is divertido, durante todo o ano nalg\u00fan intre do d\u00eda hab\u00eda que estar ao p\u00e9 do can\u00f3n, tanto na forxa como na \u201cjodienda\u201d do boi.<\/p>\n

Era como ter unha taberna ou unha gasolineira, pois tanto vi\u00f1an tres vacas a diferentes horas do d\u00eda, como en dous d\u00edas non vi\u00f1a ningunha. Un traballo coma outro calquera.\u00a0Iso si, o \u201cBingo\u201d tanto ca\u00eda un venres, coma un domingo, noiteboas ou o d\u00eda do patr\u00f3n. Moitas veces sa\u00edan meus pa\u00eds vestidos de garda para ir a calquera sitio e ti\u00f1an que sacar a roupa e po\u00f1erse cos mesteres. A xente tam\u00e9n che era moi oportuna.\u00a0Non chamaban para avisar, pois non hab\u00eda tel\u00e9fonos e as vacas tanto \u201casa\u00edan\u201d nun festivo coma nun laboral, o term\u00f3metro sexual furrul\u00e1balles por libre. E iso era a graza que ti\u00f1a tam\u00e9n. Nunha aldea que nunca pasaba nada e que o tempo transcorr\u00eda moi amodo, vi\u00f1a cada certo tempo xente de f\u00f3ra e con eles contos, parolas, novas e anacos de lecer.<\/p>\n

Lembro que daquela xa inseminaban, pero hab\u00eda vacas que se resist\u00edan e s\u00f3 empre\u00f1aban do boi, ou tam\u00e9n paisanos que non confiaban neses adiantos tan modernos.\u00a0Outras femias non empre\u00f1aban cun m\u00e9todo nin co outro e a\u00ed xa entraba meu av\u00f3 aconsellando limpala. A limpeza non era ba\u00f1ala, pero todos entend\u00edamos ese proceso cando falaba con ese termo. Consist\u00eda nunha mestura de auga con bicarbonato s\u00f3dico que se lle \u201cpo\u00f1\u00eda\u201d pola \u201cnatura\u201d para que posteriormente \u201ccollera\u201d, non sen antes introducirlle o brazo e ver ata que punto o gando vac\u00fan necesitaba tal limpeza de envergadura.\u00a0O proceso era as\u00ed: a vaca levaba tempo sen empre\u00f1ar, aconsellaba limpala, inspeccion\u00e1baa por dentro e logo executaba. Todo un mestre nesa arte ancestral \u00e1 que eu nin entend\u00eda nin lle v\u00eda moito xeito, pero o caso era que vaca que el preparara, vaca que empre\u00f1aba.<\/p>\n

Meu av\u00f3 era moi creativo, m\u00e1is ca meu pai. Ata lembro o aparello que fabricou para este fin, non era m\u00e1is nin menos ca unha pelota rosa con d\u00faas estreli\u00f1as debuxadas a modo de \u201cpera anal\u201d na que introduc\u00eda o l\u00edquido, logo incorpor\u00e1ralle unha xiringa larga para acomodarlle pola canle sexual da vaca. Pero a s\u00faa creatividade abarcaba outros \u00e1mbitos tam\u00e9n, tanto elaboraba uns anteollos de alame con vidros das fiestras, que el manifestaba que v\u00eda mellor, como era un experto nas artes amatorias, deixou patente iso o d\u00eda que deixou pre\u00f1ada a criada.<\/p>\n

Estes traballos ti\u00f1an por costume facelos \u201celes\u201d, ag\u00e1s cando non se atopaban na casa, cando isto acontec\u00eda era cando entraban \u201celas\u201d en escena. E n\u00f3s, mi\u00f1a irm\u00e1 e eu fixab\u00e1monos en todo o proceso.\u00a0Por iso cando observo esta fotograf\u00eda transm\u00edteme todo o anteriormente escrito, pero tam\u00e9n sorr\u00edo polo baixo ao recordar como entre meu pai e meu av\u00f3 hab\u00eda rifas diante dos alleos por tirarlle a raz\u00f3n o un ao outro. Con todos os contos t\u00e9\u00f1oo pasado moi ben.<\/p>\n

Na fotograf\u00eda estou eu, loura e fraca, detr\u00e1s do cu do boi. Mi\u00f1a irm\u00e1 fica de costas xusto ao lado contrario, morena co pelo amarrado. Por detr\u00e1s da vaca e do boi d\u00e1 fe mi\u00f1a nai coa s\u00faa saia de flores amarelas exercendo de mamporreira<\/i>, nunha alde\u00ed\u00f1a perdida da Costa da Morte. O cabazo, os pendellos e a casa psicod\u00e9lica do veci\u00f1o acabado de chegar de Su\u00edza tam\u00e9n eran fieis testemu\u00f1as deses acontecementos. De feito, foi el quen nos sacou a fotograf\u00eda, non era para menos, os \u201csu\u00edzos\u201d ti\u00f1an cousas que n\u00f3s non t\u00ed\u00f1amos.<\/p>\n

Tam\u00e9n me lembro do dono da vaca, aguantando dela polo foci\u00f1o cunha vara na man, que cando soubo que o \u00edan inmortalizar agochouse detr\u00e1s dun carro coma se os do bando franquista o estivesen bombardeando. Pouco sab\u00eda el que entre todos n\u00f3s a morte andaba ese d\u00eda sorte\u00e1ndonos, e foi el o elixido. Morreu esnocado ao caer do carro tirado por esa mesma vaca que, por suposto, trouxo un cucho roxo aos nove meses.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Carme Toba.\u00a0Na mi\u00f1a casa \u00e9ramos tres grupos, dos denominados grupo \u201cElas\u201d, que comprend\u00edan mi\u00f1a nai e t\u00eda, e o grupo\u00a0 \u201cEles\u201d, que eran meu av\u00f3 e pai. Logo vi\u00f1a o meu grupo, \u201cN\u00f3s\u201d, mi\u00f1a irm\u00e1 e eu.\u00a0Entre os membros de cada grupo rif\u00e1bamos, pero cando hab\u00eda culpas sempre trat\u00e1bamos de botarlles a culpa aos outros: … Seguir lendo Remendos de lembranzas<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[88,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9793"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9793"}],"version-history":[{"count":3,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9793\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9806,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9793\/revisions\/9806"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9793"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9793"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9793"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}