{"id":9935,"date":"2018-11-03T06:00:59","date_gmt":"2018-11-03T06:00:59","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9935"},"modified":"2018-10-26T16:15:41","modified_gmt":"2018-10-26T16:15:41","slug":"happy-end","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9935","title":{"rendered":"Happy End"},"content":{"rendered":"

\"happy-end1-223x300\"<\/a>Ignacio Castro Rey.\u00a0<\/strong><\/em>Vomitiva \u00e1 maneira de Thesquare<\/i>, no “inquietante”. E politicamente funesta, pois Happy End<\/i> (M. Haneke, 2017) \u00e9 dogm\u00e1tica no seu nihilismo, facendo un uso sistematicamente perverso das nosas perversi\u00f3ns, at\u00e9 agora parciais. Haneke er\u00edxese en xestor da nosa par\u00e1lise, por iso resulta ador\u00e1bel nos c\u00edrculos intelectuais. \u00c1 sa\u00edda da pel\u00edcula, a elite europea s\u00e9ntese un pouco mellor, pois ten localizado o mal e ademais est\u00e1 f\u00f3ra dela, xa que se atreve a nomeala.\u00a0Todas as longametraxes que lembramos del (Haneke) debuxan o conforto do inferno, ao menos para os que o miramos en panor\u00e1mica de turista. Isto ten que ver co que o situacionista Vaneigem afirmou hai anos: o demo \u00e9 o m\u00e1is antigo recuperador de crentes. O director austr\u00edaco leva tempo filmando con mestr\u00eda o noso suposto apocalipse, e ademais a c\u00e1mara lenta. S\u00f3 alg\u00fan escravo de cor, alg\u00fan mozo impulsivo, algunha nena, se libra da infecci\u00f3n xeral. Non lle treme a man ao facer o diagn\u00f3stico, pois ten claro o travelling e onde p\u00f3r a c\u00e1mara, que segue un gui\u00f3n pregravado. Co\u00f1ece \u00e1 perfecci\u00f3n o seu oficio, pero coa tranquilidade impecable do forense que traballa con corpos que pasaron o rigormortis<\/i> e a posterior putrefacci\u00f3n. As\u00ed pois, s\u00f3 manipula momias sen cheiro. Todos eles, tam\u00e9n esa silenciosa nena loura chamada Eve, est\u00e1n tan enfundados no seu automatismo amoral que case non poder\u00edamos facelos culp\u00e1beis de nada, coma aos nazis que se amparaban no determinismo inapelable da lei alem\u00e1.<\/p>\n

Happy End<\/i> mina \u00e1 alta burgues\u00eda que asiste \u00e1s s\u00faas pel\u00edculas, pois branquea o seu malestar ao diseccionar aos culp\u00e1beis que, mesmo parec\u00e9ndose a n\u00f3s, finalmente son outros. A\u00ednda que o espectador sexa millonario, polo s\u00f3 feito de asistir a esta disecci\u00f3n “implac\u00e1bel”, ga\u00f1a indulxencias plenarias. Ao fin e ao cabo, aguantando ata o final a minuciosa gravaci\u00f3n do horror, no visionado dos nosos pecados atopamos unha suficiente penitencia.<\/p>\n

\"happy2\"<\/a>\u00c9 o vello beneficio da confesi\u00f3n. Son un monstro, pero reco\u00f1\u00e9zoo. Ata Facenda se conmove co xesto.<\/p>\n

Coma outros da s\u00faa millonaria factor\u00eda, este traballo de Haneke resulta pol\u00edtica e moralmente abxecto. \u00c9 significativo que a esquerda, psicanalista ou condutista, asista encantada a un espect\u00e1culo que xa leva d\u00e9cadas facendo o seu agosto, paradoxalmente con fr\u00edo <\/i>da especie. Talvez isto \u00e9 sinal de que o progresismo medio s\u00e9ntese c\u00f3modo cun horizonte pechado, sen sa\u00edda, onde a miseria dunha mellor xesti\u00f3n estatal, e o seu reparto de subvenci\u00f3ns, \u00e9 o \u00fanico que se pode facer para non empeorar un mundo de eivados, tecnoloxicamente equipados.<\/p>\n

Ademais, como os monstros son case sempre de clase alta, xa se sabe malvada en Austria ou Francia, o com\u00fan das xentes n\u00f3tase absolta dese mal que infecta as alturas. Somos terribles, de acordo, pero con Haneke volvemos ao traballo da indiferenza diaria un pouco mellores: ao fin e ao cabo temos denunciado a s\u00faa unta estat\u00edstica, esa infecci\u00f3n da alma que corroe \u00e1 desalmada gobernanza. O vello recurso dunha denuncia de clase segue funcionando agora coma unha denuncia moral. E o exorcista da nosa sociedade reg\u00e1lanola, case sen peaxe, coa \u00fanica condici\u00f3n de que, conservando uns privilexios que son os del, reco\u00f1ezamos o espantoso que \u00e9 todo.<\/p>\n

\"happy\"<\/a>“Vocacionalmente x\u00e9lida” \u00e9 s\u00f3 unha forma piadosa de dicilo. O peor de Haneke non \u00e9 que se repita en Happy End<\/i>, caendo nun manierismo m\u00e1is ou menos predec\u00edbel. Tampouco \u00e9 que sexa unha crueldade program\u00e1tica, case m\u00e1is divertida que sarc\u00e1stica. O peor de Happy End<\/i>, o mesmo que en Funny Games<\/i> ou La cinta blanca<\/i>, \u00e9 todo o enxe\u00f1o posto ao servizo de sacarlle partido a una hipot\u00e9tica mutaci\u00f3n da especie.<\/p>\n

As\u00ed \u00e9 a ubereconom\u00eda: todo burato debe ter a s\u00faa funci\u00f3n. Non \u00e9 s\u00f3 que ao noso autor se lle vexa c\u00f3modo na s\u00faa \u00faltima pel\u00edcula, \u00e9 que sinxelamente montou un bar onde se serve a sordidez en bandexas. Haneke segue explotando con comercial frialdade a punta do iceberg do noso holocausto silencioso. Constr\u00fae o seu chiringuito de inverno a expensas dun antropol\u00f3xico cambio clim\u00e1tico que a\u00ednda bascula, pero que grazas a el alg\u00fan d\u00eda ter\u00e1 cristalizado. Deus salve o profeta.<\/p>\n

Ao localizar sutilmente a cota m\u00e1is alta do noso nazismo democr\u00e1tico, d\u00e1ndolle unha imaxe e recre\u00e1ndose nela, o autor de Happy End<\/i> contrib\u00fae \u00e1 s\u00faa estandarizaci\u00f3n. Normaliza o silencio do solipsismo, faino tolerable e port\u00e1til, coma o enfermo que por fin ve claro o seu diagn\u00f3stico. De novo a elite ariodixital<\/i> ten outra xustificaci\u00f3n. Ten atopado baixo o sol un lugar e un nome que a marca. Como ademais iso ocorre sen sa\u00edda, volvemos para a casa un pouco m\u00e1is sosegados. Somos horribles e sen remedio, de acordo, pero temos conciencia diso. Cousa que non ten lugar en Turqu\u00eda.<\/p>\n

\"thumb_53708_media_image_2560x1620\"<\/a>Non hai ningu\u00e9n san no horizonte, ag\u00e1s o mesmo Haneke e os que o seguen, que polo menos alcanzan unha vangardista lucidez do noso cancro. Mais o diagn\u00f3stico \u00e9 falso. Non somos tan masivos, tan aut\u00f3matas neste “non poder querer” a ningu\u00e9n. Non estamos tan desculpados por esta mutaci\u00f3n an\u00edmica que nos ten convertido en alien\u00edxenas. Ata en Francia, pa\u00eds estrat\u00e9xico onde os haxa, queda moita xente que a\u00ednda ten algo as\u00ed coma sentimentos e alma; mesmo coraz\u00f3n, \u00e1 marxe de calquera estratexia. A\u00ednda que esta sinceridade com\u00fan, que si amosa Sorrentino en Youth<\/i>, acabar\u00eda co rend\u00edbel apocalipse do noso exorcista austr\u00edaco.<\/p>\n

Na l\u00f3xica de Happy End<\/i> nin sequera se entende moi ben que alg\u00fans se queiran suicidar, como se lles quedase un chisco de moralidade no horror correcto do que participan. Tampouco se entende que algu\u00e9n tente humanamente impedilo, no medio dun automatismo funcional onde as mensaxes porno se alternan cos negocios inmobiliarios ou a liquidaci\u00f3n tecnol\u00f3xica dun h\u00e1mster. \u00c9 mesmo un defecto do gui\u00f3n que o ser pretendidamente m\u00e1is monstruoso, esa Eve Laurente que deixa en coiros \u00e1 nena de El exorcista<\/i> (interpretada por unha F. Harduin que ten que resultar barata, pois apenas move os ollos), chegue a chorar e queira matarse. O coherente ser\u00eda, neste escenario de cart\u00f3n pedra, que actuase coa impasibilidade dos extraterrestres de Mars Attacks! <\/i><\/p>\n

S\u00f3 o p\u00fablico de vangarda, xu\u00edz e parte \u00e1 vez deste Holocausto civil, seguir\u00e1 a mensaxe de Haneke no seu labor de drenaxe, de branqueo an\u00edmico. O resto estar\u00e1 demasiado ocupado con ver Mamma Mia 2<\/i> ou en manexar un taxi de sol a sol. Xa se dixo outra vez, sen moito \u00e9xito: Haneke s\u00f3 explota a sutil punta elitista do espanto que vemos a diario nos informativos. Comparte cos xornalistas a idea de que o mundo, f\u00f3ra do noso cord\u00f3n sanitario, \u00e9 un inferno. O traballador desesperado que esnaquiza \u00e1 s\u00faa muller e fillos a golpes ten o seu correlato de altura nos pais empresarios que surfean o seu educado nihilismo sen poder amar a ningu\u00e9n.<\/p>\n

Moralexa? Hoxe os ricos tam\u00e9n choran. Non o fan, pobres ignorantes do inconsciente. Pero farano ao saber da cinta do noso exorcista, que ademais se pasea nas mellores salas.<\/p>\n

\"images\"<\/a>En fin. Haneke non pode ser consciente <\/i>desta \u00faltima iron\u00eda, est\u00e1 demasiado ocupado para isto, pero si hai un “happy end” en que todo acabe fatal, con esa mutante nena silenciosa filmando o momento no que o seu av\u00f3 est\u00e1 a piques de afogar. Diante deste espanto sofisticado que nos inunda, volvemos a certa Gracia laica onde os militantes de esquerda, os profesores de filosof\u00eda e os psicanalistas, somos un pouco m\u00e1is conscientes do perversos que somos. Tam\u00e9n dunha posible \u00faltima redenci\u00f3n no saber inquietante<\/i> que se nos brinda.<\/p>\n

Neste mundo enfermo de conciencia, onde todos os personaxes se blindan na instituci\u00f3n do Eu, todo consiste en volver a unha conciencia m\u00e1is afinada, prolongando a estratexia que nos ten convertido en m\u00e9dicos \u00e1 vez enfermos. O celebrado Boyero confesa non lograr sacar da s\u00faa cabeza a esa silenciosa Eve. \u00c9 m\u00e9rito da nosa molicie, encerrados como estamos nun interior global cuxo \u00fanico m\u00e9rito \u00e9 emporcallar todas as sa\u00eddas. Ag\u00e1s, claro est\u00e1, as da xesti\u00f3n estatal e cultural, e o seu selectivo reparto de becas. Para iso est\u00e1n as distintas alternativas minoritarias dunha superestrutura europea que adora a este doutor da nosa mala conciencia.<\/p>\n

E despois, ma\u00f1\u00e1? \u00c1nimo e a devorar, regresando \u00e1 estratexia posmoderna de matar a distancia. Non nos queixamos en realidade de que exista un Haneke, pois ten que haber de todo. Un s\u00f3 se queixar\u00eda dun culto de vangarda que o converte en salv\u00edfico. \u00c1s veces b\u00f3tase en falta alg\u00fan lugar verdadeiramente fr\u00edo, ao que poder enviar de vacaci\u00f3ns estes preclaros var\u00f3ns, tan cr\u00edticos co universo concentracionario que eles mesmos orquestran.<\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ignacio Castro Rey.\u00a0Vomitiva \u00e1 maneira de Thesquare, no “inquietante”. E politicamente funesta, pois Happy End (M. Haneke, 2017) \u00e9 dogm\u00e1tica no seu nihilismo, facendo un uso sistematicamente perverso das nosas perversi\u00f3ns, at\u00e9 agora parciais. Haneke er\u00edxese en xestor da nosa par\u00e1lise, por iso resulta ador\u00e1bel nos c\u00edrculos intelectuais. \u00c1 sa\u00edda da pel\u00edcula, a elite europea … Seguir lendo Happy End<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[6,7,77],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9935"}],"collection":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9935"}],"version-history":[{"count":1,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9935\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9941,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9935\/revisions\/9941"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9935"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9935"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9935"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}