Galicia e os galegos na poesía castelá CII. Unha arxentina, Cati Castaño

Busto_de_Rosalía_de_CastroRomán Arén. Non é pequena a presenza de Rosalía na poesía arxentina, o que é ben lóxico pola emigración e pola orixe galega dalgúns escritores arxentinos, e así a nosa poeta nacional foi cantada por Alfredo Bufano, Francisco Luis Bernárdez, Arturo Capdevila, José González Carbalho, Víctor Luis Molinari, Julieta Gómez Paz… Entre esas voces hai unha contemporánea, Cati Castaño, nacida en Buenos Aires en 1945, que en 2010 publica “A Rosalía”: Levadura de exilios y orfandades/la voz de Rosalía es ría, toxo/espino doloroso/aventura por el misterio de lo arcano/será de Dios la palabra del que canta/benditos leche y pan Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CII. Unha arxentina, Cati Castaño

O pai ten a culpa

hamletFidel Vidal. “A culpa de que?”, dixo Jason. “Que eu saiba ti non resucitaches a Cristo, verdade?” (Willian Faulker, O ruído e a furia). Todo reside no interior. Eu son en tanto interiorizo cada remuíño, cada recuncho, cada misterio da conduta dos homes, cada anhelo agochado, tamén os crimes, por mor do vento. Mesmo se interiorizan os produtos derivados da preguiza, é dicir, un abano dos peores vicios. Continue reading O pai ten a culpa