Vistas no confinamento

vistasAgustín Agra. Un ferrado. Doce cuncas de solaz. Unha horta con xardín. Unha leira, agora a barbeito, onde ata onte xermolaban cebolas e leitugas, catro regos de patacas, varias varas de tomates… Os embigos de Venus e a herba de campanario tapizan os vellos muros inzados de brión que se estenden pola volta do quintal; en dura competencia, os fentos ancoran os seus rizomas entre as pedras: Asplenium de fronde delicada a carón dos Polypodium de fasquía máis feraz. A pé do murado, as roseiras -brancas, rosas, vermellas como a orgullosa rosa de Yeats- fan contrapunto ás macetas das hortensias -sempre frías as hortensias- baixo as que se agochan bichos bola, miñocas e cempés. As papoias e avelaíñas que acoden ás noites ás trampas de luz que lles tendo, completan, xunto cos antigos propietarios dos cascarolos baleiros que o merlo deixa nos recunchos da horta coma proba das súas razzias, a listaxe de fauna invertebrada. E cal será a especie de morcego que nos visita ao solpor saciando a súa fame entomofáxica?

No centro, a gran camelia dá acubillo con frondosidade maternal a canta paxarada procura refuxio entre a follaxe: verderolos e pardais, rabirrubios e xiríns, unha parella de papuxas das amoras e outra de merlos coa súa trasfega incesante de miñocas a prol da rolada. Un picafollas solitario, «suit-suet-suet, suit-suit-suet, bit-bit-bit», exercita a pronuncia dos verbos irregulares agochado entre as pólas do laranxeiro centenario, o máis vedraño de entre os habitantes do verxel.

Pega ao asexo

Baixo a sombra cativa da ameixeira acabada de plantar -agasallo do máis fiel dos amigos-, corrica unha pega ao asexo dos polos alleos que agardan no niño pola pitanza materna. Mentres a herba belida estende imparable os talos rastreiros polo céspede convertido en pradaría de saramagos e verónicas, as gaivotas algarean e copulan nos tellados dos veciños. A parella de xílgaros, con puntualidade solar, revisa as inflorescencias dos Senecios cando o astro xa devala trinta graos do seu cénit. Porén, o ferreiriño azul, malia os intentos de atraelo, non acode ás restras de manises que lle ofrezo penduradas por un fío; tan abandonadas como o comedeiro de parede, fóra do alcance do rato que rilla nos bulbos, botando man de nocturnidade e intelixencia, para vencer as mureiras que lle tendo acotío. Acaso terei que mudar o garamelo pola frauta?

O prato de alpiste da mesa dos cactos conta tamén cos seus fieis comensais alados: os pimpíns que, ata o de agora, sobreviviron á femia de gabián que depreda na horta deixando como proba da falcatruada unha roda de plumas esparexidas na herba. E el non afirmaba o Doutor Munilla na súa imprescindible Guía definitiva das aves da Galiza, na que recupera o traballo do descoñecido ornitólogo galego Salvador Lueiro, ser o pimpín ave seria e preocupada, un paxaro cabal?

Fóra, o temporal continúa in crescendo. Eu, proa ao vento, deixo que as ondas me abalen. Aristóteles, vello amigo e compañeiro de andanzas, seica afirmaba que unha andoriña non fai primavera. Eu, inocente de min, agardo a súa volta instalado no meu paraíso de peto… Un ferrado. Doce cuncas de solaz.

Un comentario en “Vistas no confinamento

  1. Xa se ve que tiveches un bo compañeiro de andanzas, fostes un bo alumno.
    Da gusto ler parágrafos así : “…da acubillo con frondosidade maternal á paxarada”. Ou ler (case escoitar) ese ruidiño que fai o picafollas na “pronuncia dos verbos irregulares”.

    Xa me vou contenta a facer as labores cotiáns; o amigo das andanzas de Aristóteles, deixou un ferrado. Doce cuncas. De boa letra.

    Cariñosos saúdos da Magda a xirina.

Deixa una resposta a Magdalena Cancelar a resposta

O teu enderezo electrónico non se publicará Os campos obrigatorios están marcados con *

Podes utilizar estas etiquetas e atributos HTML : <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>