{"id":11629,"date":"2020-01-20T06:00:37","date_gmt":"2020-01-20T06:00:37","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11629"},"modified":"2019-12-20T12:14:25","modified_gmt":"2019-12-20T12:14:25","slug":"cartografia-sentimental-do-abandono","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=11629","title":{"rendered":"Cartograf\u00eda sentimental do abandono"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/BD20C2F2_185610.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-11630\" alt=\"BD20C2F2_185610\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/BD20C2F2_185610-300x169.jpg\" width=\"300\" height=\"169\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/BD20C2F2_185610-300x169.jpg 300w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/BD20C2F2_185610-1024x576.jpg 1024w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/BD20C2F2_185610-900x507.jpg 900w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/BD20C2F2_185610.jpg 1278w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><em><strong>Pedro Garc\u00eda Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>Nas \u00faltimas d\u00e9cadas asistimos a un deterioro progresivo e por veces alarmante da paisaxe das r\u00edas, nas que un crecemento urban\u00edstico descontrolado foi causa fundamental. Esa urbanizaci\u00f3n sen sentido provocou, en moitos casos, a perda de identidade territorial. <!--more-->A preocupaci\u00f3n chegou a traspasar os foros especializados ata converterse nunha demanda social. Por\u00e9n, esa resposta centrouse case exclusivamente nas entidades urbanas, esquecendo, pola contra, outras realidades presentes no territorio.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">As\u00ed, se algo mudou radicalmente nas nosas paisaxes, sen apenas contestaci\u00f3n, foi o tapiz vexetal que cobre as formas topogr\u00e1ficas. Un monocultivo de pinos e eucaliptos asol\u00e1gao todo. Hoxe, escasos e reducidos illotes en especies de folla caediza dispersos sobreviven ao monte. Pero, simultaneamente, a esa falsa promesa de futuro en forma de \u00e1rbores de crecemento r\u00e1pido, a xeograf\u00eda do abandono toma forma no espazo rural nunha progresiva perda do terreo agr\u00edcola arredor dos decadentes n\u00facleos habitados.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">A obriga imposta pola Administraci\u00f3n aos veci\u00f1os de manteren limpa unha franxa de protecci\u00f3n das aldeas, non \u00e9 m\u00e1is que a constataci\u00f3n do abandono. O que antes eran hortas -algunhas incluso con nome propio- onde se plantaba para o autoconsumo familiar, hoxe \u00e9 unha mesta vexetaci\u00f3n arbustiva que reconquista un espazo antes seu.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><strong>Silandeiro drama<\/strong><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">O contador demogr\u00e1fico sinala friamente o silandeiro drama: os n\u00facleos deshabitados son cada vez m\u00e1is numerosos. Perda continua e imparable de persoas. Mozos e mozas foxen \u00e1s cidades na procura dunha perspectiva de vida que o rural non lles ofrece. Os que resisten a\u00ednda son as xeraci\u00f3ns m\u00e1is vellas.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Pero hai outros aspectos m\u00e1is visibles que falan desa xeograf\u00eda do abandono. As aldeas sen fume manifestan a ausencia de xente, que se traduce na presenza dunha arquitectura en ru\u00ednas: casas, alpendres, muros, h\u00f3rreos, fontes, lavadoiros, mu\u00ed\u00f1os&#8230; esas construci\u00f3ns populares froito no tempo dunha relaci\u00f3n do ser humano co espazo, que \u00e9 o habitar.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Igualmente, os cami\u00f1os antigos que comunicaban a aldea co seu contorno (sendeiros, carreiros, corredoiras, congostras, vereas, calzadas,..), at\u00f3panse intransitables, comestos pola vexetaci\u00f3n.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><strong>Sucumbir ao baleiro<\/strong><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Ao mesmo tempo, as paisaxes sensoriais non visuais, as xeograf\u00edas inducidas polo gusto, o tacto e o olfacto, sucumben tam\u00e9n ao baleiro, como poden ser exemplo aquelas especies froiteiras portadoras de recordos de fragrancias e sabores hoxe case esquecidos.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Subsistir na aldea hoxe \u00e9 case unha heroicidade. A carencia de servizos \u00e9 case absoluta. S\u00f3 a teimos\u00eda dos veci\u00f1os fai que a auga ou os cami\u00f1os sexan utilizables.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u00c1 parte das explotaci\u00f3ns gandeiras, s\u00f3 o agricultor simbi\u00f3tico \u00e9 capaz de resistir, e iso a base de combinar diferentes modalidades de ingresos na unidade familiar (pensi\u00f3ns, traballo na vila e traballo acot\u00edo no campo). Constit\u00faen os derradeiros resilientes. Cando eles desaparezan, a aldea poder\u00e1 estar a\u00ed, pero ser\u00e1 xa outra cousa.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">E mentres todo isto acontece, o poder pol\u00edtico paga nos medios a propaganda dun rural id\u00edlico sen impostos, e os novos se\u00f1ores do aire conquistan unhas terras de saldo. Isto causa nas persoas desorientaci\u00f3n, desacougo, a sensaci\u00f3n de que aqu\u00ed hai algo que non funciona.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Impotencia, silencio e, coma sempre dende hai s\u00e9culos, o abandono migratorio \u00e9 a resposta.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Pedro Garc\u00eda Vidal.\u00a0Nas \u00faltimas d\u00e9cadas asistimos a un deterioro progresivo e por veces alarmante da paisaxe das r\u00edas, nas que un crecemento urban\u00edstico descontrolado foi causa fundamental. Esa urbanizaci\u00f3n sen sentido provocou, en moitos casos, a perda de identidade territorial.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,34],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11629"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=11629"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11629\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11631,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/11629\/revisions\/11631"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=11629"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=11629"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=11629"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}