{"id":12682,"date":"2020-11-06T06:00:48","date_gmt":"2020-11-06T06:00:48","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12682"},"modified":"2020-11-03T08:11:03","modified_gmt":"2020-11-03T08:11:03","slug":"eu-son-luis-o-foson","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12682","title":{"rendered":"Eu son Lu\u00eds “O Fos\u00f3n”"},"content":{"rendered":"

\"images\"<\/a>Gonzalo Trasbach.<\/strong>\u00a0<\/em>Deixade que me vos\u00a0<\/span>presente. Son Lu\u00eds ” O Fos\u00f3n” e estou morto. O meu esp\u00edrito paseaba perdido ao redor da casa da mi\u00f1a nai, que agora est\u00e1 abandonada e arruinada, invadida polas silveiras. Andaba penando at\u00e9 que fai uns d\u00edas me rescatou un vello amigo que mant\u00e9n unha boa relaci\u00f3n cos do outro mundo, e tr\u00f3uxome a esta pequena casi\u00f1a do Corrillo, onde viv\u00edn os derradeiros anos da mi\u00f1a vida e onde me atoparon tumbado e sen alento un d\u00eda de outubro de fai 13 anos. Como ben sabedes, os que volven da luz do mundo do esquecido, volvemos para atopar unha voz, unha voz para darlle forma a unha vida, neste caso a unha intensa vida at\u00e9 o derradeiro suspiro, a\u00ednda que s\u00f3 durase 53 anos.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Nac\u00edn na aldea de Coro\u00f1o no ano 55. Fun fillo de solteira. Mi\u00f1a nai cando me bautizou p\u00faxome Lu\u00eds, pero todos me acabaron chamando Luisi\u00f1o. Segundo descubr\u00edn moitos anos m\u00e1is tarde, meu pai era de Trebonzos, na parroquia de Cesp\u00f3n. Cham\u00e1banlle Enrique, mais era co\u00f1ecido coma O Mono, porque estaba case sempre no alto dos postes da luz, pois traballaba para Fenosa. Era un bo cachim\u00e1n. Todo o contrario ca min, que sempre fun o m\u00e1is pequeno dos do meu tempo de toda a contorna. Del si que herdei a habilidade e a facilidade para gabear \u00e1s \u00e1rbores. Despois de pre\u00f1ar a mi\u00f1a nai, o moi castr\u00f3n casou cunha moza de Quinteiro coa que tivo outro fillo. Co\u00f1ecino cando fiquei coma camareiro no bar Farmassia. A mi\u00f1a vella tam\u00e9n casou cun veci\u00f1o da nosa aldea. Era alto, a\u00ednda que m\u00e1is <\/span><\/span>espigado ca O Mono.<\/span><\/span> A este, segundo parece, d\u00e1baselle ben case todo, mesmo darlle a mi\u00f1a nai, que tivo con el outros dous rapaces. Polo tanto, acabei tendo tres medio irm\u00e1ns.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

De cativo, na escola non destaquei en nada, nin en ning\u00fan deporte. No que era o mellor era gateando os pi\u00f1os. Nos atardeceres de ver\u00e1n toda a cuadrilla iamos buscar pi\u00f1as para o inverno, iamos aos pi\u00f1eirais que hab\u00eda ao lado do campo de Ordenario. Eu gateaba e sacud\u00eda as ponlas. Os demais xuntaban as pi\u00f1as e ench\u00edan os sacos. Unha vez, cando xa \u00eda ser de noite, ao volvermos para a casa, eles corr\u00edan coma lebres, pero eu non era capaz de seguilos. O saco pesaba demasiado. Ent\u00f3n pareime, mirei dentro e vin que os moi capullos me meteran catro candullos que nin dios no fondo do saco. Eles xa estaban moi afastados e r\u00edndose de min<\/span><\/span>mentres eu lles chamaba fillos da puta, cabr\u00f3ns e todo que me vi\u00f1a \u00e1 cabeza. Ao d\u00eda seguinte volvemos ao mesmo escenario sendo tan amigos coma sempre. Estaba contento, porque sent\u00edame importante diante daqueles langr\u00e1ns do carallo, ning\u00fan deles era tan r\u00e1pido coma eu subindo aos pi\u00f1os.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Cando cheguei aos 15 anos, mi\u00f1a nai sacoume da escola e mandoume para onda mi\u00f1a t\u00eda. S\u00faa irm\u00e1n viv\u00eda en Trincherpe, unha vila de Pasajes de San Juan, en Sanse, como dic\u00edan os de al\u00f3. Logo de chegar, pouco tempo tardaron os meus parentes en colocarme nun barco para ir ao Gran Sol a pescar bacallau. Embarquei coma axudante de coci\u00f1a e co paso do tempo e das mareas convertinme no xefe. A\u00ednda que non se me daba nada mal, non era un oficio que me gustase demasiado. Daquelas longas singraduras polos bancos de Terranova, arestora o que mellor recordo son os d\u00edas e as noites marabillosas que pasabamos en Saint Pierre: mulleres, copas, porros e mesmo algunhas raias de farlopa, tan gordas coma os dedos das nosas mans, que pod\u00edan parecer garfos ou gadoupas despois das infinitas campa\u00f1as halando os cabos dos copes, naquelas bravas e xeadas augas do Atl\u00e1ntico Norte, limpando, cortando, salgando os peixes que logo estibabamos nas bodegas cheas de ferruxe daqueles enormes cascar\u00f3ns, que nunca me expliquei como pod\u00edan navegar sobre ondas de tres, catro ou m\u00e1is metros.<\/span><\/span><\/p>\n

Naquel tempo, unha vez detiv\u00e9ronme e lev\u00e1ronme \u00e1 comisar\u00eda de San Sebasti\u00e1n. Rexistraran o noso camarote por un chivatazo. Atoparon un capacho cheo de “marijuana”. Era do meu colega. Cando me interrogaron, o polic\u00eda dirixiuse a min deste xeito: <Vamos a ver, Luis Mari, \u00bfde d\u00f3nde sali\u00f3 tanta mar\u00eda y c\u00f3mo lleg\u00f3 hasta el barco?>. E pensei, <Ah\u00ed va la hostia, chamoume Luis Mari!>. E nese xusto intre xa recib\u00edn un hosti\u00f3n que vin as estrelas. Cando respond\u00edn que non sab\u00eda nada, levei dous seguidos. E d\u00edxenme: <Vanme p\u00f3r a cara coma un tomate maduro!>. E as\u00ed foi. Mais non vos enganedes, pois non cantei, a\u00ednda que tampouco adivi\u00f1ei as consecuencias daquela acci\u00f3n.<\/span><\/span><\/p>\n

A primeira: enchironaron o meu colega. A segunda: ao d\u00eda seguinte tiven que ir \u00e1s oficinas que a compa\u00f1\u00eda ti\u00f1a no porto. Case non me sentara cando me dixeron que estaba despedido. Esa foi a primeira vez que pensei que a nosa <rasa> estaba dese\u00f1ada con elementos de dubidosa calidade e, ademais, descubr\u00edn que nunca se perdoa ser asociado a un pequeno delito que, polo demais, se comete todos os d\u00edas. Naqueles d\u00edas empecei a darlle voltas e voltas sobre que hab\u00eda un algo sucio na nosa especie que non ti\u00f1a observado nos demais animais. E paralelamente comecei a intu\u00edr que o que considerabamos Lei conti\u00f1a un reverso escuro. E namentres reflexionaba sobre estas cousas, estaba vendo como os compa\u00f1eiros da tripulaci\u00f3n desfilaban por diante da oficina dentro da cal agardaba pola mi\u00f1a documentaci\u00f3n para ir apuntarme no paro. Pasaban e botaban unha mirada de reollo e logo corr\u00edan escadas abaixo, coma se non me co\u00f1eceran ou se avergo\u00f1asen de min.<\/span><\/span><\/p>\n

Mesmo observei coma alg\u00fans dos que se consideraban moi colegas meus se esfumaran para non atoparse coa mi\u00f1a mirada de incr\u00e9dulo. Cando sa\u00edn das oficinas, na parte baixa do edificio tropecei cos empregados que durante os 20 \u00faltimos anos me trataban e saudaban con amabilidade e afecto e que agora non me ollaban e finx\u00edan andar moi afaenados nas s\u00faas urxentes tarefas. Sent\u00edn unha grande tristeza. Mais enseguida rumiei a mi\u00f1a desilusi\u00f3n coa nosa condici\u00f3n humana e pasoume axi\u00f1a.<\/span><\/span><\/p>\n

Cando co paso dos anos me deixaron de importar as guasas que fac\u00edan os da aldea coa mi\u00f1a condici\u00f3n de fillo de solteira, tam\u00e9n souben que o meu pai ti\u00f1a unha irm\u00e1n solteirona. As\u00ed que ti\u00f1a outra t\u00eda que non co\u00f1ec\u00eda! Cham\u00e1base Rosario. E, coma o meu proxenitor, era tam\u00e9n moi alta e corpulenta. Ti\u00f1a un mozo que se alcumaba Ramboia, que era m\u00e1is ben pequecho e do Salti\u00f1o. Andaba a navegar e gust\u00e1balle o “alpiste” que nin dios, como a todos os que iamos ao mar. Nas festas cando bailaba coa mi\u00f1a t\u00eda, a boca qued\u00e1balle a altura do rego das tetas. Nunca chegaron casar.<\/span><\/span><\/p>\n

Tampouco eu casei. A min gust\u00e1banme todas, sobre todo as que xa estaban comprometidas. Nos primeiros tempos na casa da mi\u00f1a t\u00eda a de Trincherpe namorei perdidamente da mi\u00f1a prima. Foi a \u00fanica muller que amei en secreto. Penso que esta foi a verdadeira raz\u00f3n pola que nunca casei. Ela maridou cun chuletas de Cesar, cerca da Fonte de Mouro. Nunca o puiden ver. Pr<\/span><\/span>e<\/span><\/span>to dese sitio, no Castro, tiven unha moza moi guapa. Era unha das Choronas. Quedou pre\u00f1ada e tivo unha filla. Os falabarato de por aqu\u00ed dic\u00edan que era mi\u00f1a. Mais eu nunca o crin. Cando ca\u00edn enfermo e xa estaba operado do cancro, vi\u00f1eron as d\u00faas falar comigo e convenc\u00e9ronme para ir a Canarias a vivir con elas. D<\/span><\/span>\u00ed<\/span><\/span>xenlles que si, pero axi\u00f1a vol<\/span><\/span>v\u00edn<\/span><\/span> para O Corrillo. Era un inferno vivir tan lonxe coas d\u00faas.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Durante os anos que pasei en Trincherpe, unha vez que estabamos arranxando o barco para a nova campa\u00f1a, presentouse al\u00f3 un d\u00eda mi\u00f1a nai cos outros dous fillos pequenos. Dixo que marchara da casa porque xa estaba farta dos paus que lle guindaba o home. O meu padrasto, ao que sempre respectei pese a todo o que lle vin facer ou dicir \u00e1 vella, pouco tempo tardou en aparecer por Trincherpe. Non sei como fixo, pero volveuna engatusar e tr\u00f3uxoa de volta para Coro\u00f1o. O home pasou os \u00faltimos anos da s\u00faa vida moi impedido. De feito, eu ti\u00f1a que axudar a mi\u00f1a nai a levantalo da cama e deitalo pola noite.<\/span><\/span><\/p>\n

Tralas primeiras campa\u00f1as nos mares de Terranova, cando vi\u00f1a a Coro\u00f1o, chegaba con vaqueiros, botas camperas, chupas de coiro e camisetas con fotos dos cantantes e grupos musicais que m\u00e1is me gustaban. Causaba admiraci\u00f3n entre as nenas da aldea. Empezara a vestirme as\u00ed para impresionar \u00e1 mi\u00f1a prima, o cal me custaba unha dor de p\u00e9s que nin dios, pois baixar aquela costa desde a casa da t\u00eda at\u00e9 o porto era un verdadeiro sufrimento. Pero era o custe que ti\u00f1a que pagar por lucir as botas e a camiseta con Freddy Mercurio no peito. \u00c1 mi\u00f1a namorada fac\u00edalle moita graza. R\u00eda a esgalla.<\/span><\/span><\/p>\n

A\u00ednda que despois de botarme consegu\u00edn traballo no barco doutra compa\u00f1\u00eda, uns poucos anos m\u00e1is tarde tiven que quedar en terra porque me deron mal os resultados dunha anal\u00edtica e xa non me deixaron voltar ao mar. Ent\u00f3n f\u00edxenlle caso a un amigo que ti\u00f1a dous bares en Boiro, e varei nun deles coma un barco vello, para o desguace. Foi a mi\u00f1a perdici\u00f3n. O bar ti\u00f1a unha feitura, un certo aire de embarcaci\u00f3n. Unha coci\u00f1a chea de cachibaches que empataba coa barra de madeira que chegaba case \u00e1 entrada. Ti\u00f1a un camarote no fondo, paralelo \u00e1 coci\u00f1a cun corredor no medio que daba aos servizos. E un falso teito de <\/span><\/span>ripas de pi\u00f1o<\/span><\/span>. Ao que m\u00e1is rabia lle ti\u00f1a era \u00e1 coci\u00f1a e a unha tixola que semellaba a ra\u00ed\u00f1a do lugar: nin sequera se pod\u00eda ra\u00f1ar para non quitarlle a cotra que lle daba sabor aos bocatas que se fac\u00edan nunha boli\u00f1a redonda que fac\u00edan na panader\u00eda de Pepe de Dora. Hab\u00eda clientes cabr\u00f3ns que chegaban pola noite e ped\u00edan bocadillos para foderme, porque sab\u00edan que me pu\u00f1a de moi mala hostia. Por tal motivo, a alg\u00fans daqueles embrutecidos t\u00e9\u00f1olles devolto as xogadas invit\u00e1ndoos a unhas raias de cal da parede tan anchas coma os dedos gordos dos p\u00e9s dos <\/span><\/span>bateeiros.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Poucas veces sa\u00edn daquela barra. Cando a de<\/span><\/span>i<\/span><\/span>xei definitivamente foi ao caer enfermo e logo descubrirme o cancro de es\u00f3fago, o cal primeiro me deixou sen voz e por \u00faltimo levoume \u00e1 tumba. Antes de chegar ata isto, o dono do bar pasou de ser o meu amigo m\u00e1is apre<\/span><\/span>ci<\/span><\/span>ado, a quen lle regalaba un saco de carrilleiras ou cocochas cada vez que vi\u00f1a \u00e1 casa, a converterse no meu peor inimigo. Eu pasei a ser o obxecto preferido das s\u00faas burlas. Menosprez\u00e1bame continuamente diante dos clientes, sobre todo se eran amigos meus, ou cando me sentaba nas mesas das chavalas a facerlles garatusas ou a contarlles batalli\u00f1as falando en mexicano. Iso non o soportaba. El era o \u00fanico “jalo” do “jali\u00f1eiro”. Cont\u00e1balle a todos a berros e <\/span><\/span>braceando<\/span><\/span> que lle resultaba moi caro terme no bar, pois consum\u00eda m\u00e1is xenebra e g\u00fcisqui do que vend\u00eda. O moi castr\u00f3n nin sequera me foi visitar ao hospital cando estaba operado.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Tam\u00e9n antes disto pasei os dous meses dun ver\u00e1n traballando no bar dun antigo compa\u00f1eiro do barco en Muros. Un d\u00eda que tiven libre achegueime ata Boiro. E de volta lev\u00e1ronme dous chavales dos que vi\u00f1an polo Farmassia e cos que ti\u00f1a unha boa amizade. Eles ocupaban os asentos dianteiros do coche e eu \u00eda na parte traseira. Mentres \u00edan falando e rindo pouco a pouco funlle quitando os <\/span><\/span>tornillos<\/i><\/span><\/span> aos asentos deles. Ao pouco de entrar na vila d\u00e9ronse conta porque os asentos abaneaban para os lados, para diante e para atr\u00e1s. Pararon o coche e viron os parafusos polo chan e que eu escacharraba coa risa. E foi desa cando me bautizaron co alcume de O Fos\u00f3n.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Cando quedei sen fala, merquei un caderni\u00f1o para poder comunicarme por escrito. Ent\u00f3n decateime verdadeiramente de que a mi\u00f1a letra era a propia dun que ti\u00f1a as mans <\/span><\/span>tremendo <\/span><\/span>de fr\u00edo constantemente e a mi\u00f1a ortograf\u00eda estaba sempre acatarrada ou tus\u00eda e estornudaba \u00e1 vez. Pero xa non ti\u00f1a remedio. Como a mi\u00f1a vella xa estaba internada nunha <\/span><\/span>inclusa<\/i><\/span><\/span> e a s\u00faa casa pechada a cal e canto, foi cando me puxen a vivir nesta casi\u00f1a do Corrillo. Aqu\u00ed lembr\u00e1bame das comedias vividas no Farmassia: dos <repes> de Cabo, dos nomes que lles puxen a alg\u00fans dos clientes, como o de Tumba Pinos para o Cabeco, fillo dun home da mi\u00f1a aldea, e tam\u00e9n o de Conde Lecquio para o compa\u00f1eiro de Amparito, a simp\u00e1tica barbeira de Cabo da Cruz. Paseino sempre moi ben con todos.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Nesta casi\u00f1a onde me atoparon morto un d\u00eda de outubro de fai 13 anos, fico agora mesmo. Sentado nunha <\/span><\/span>cadeira<\/span><\/span> escoito como zumba o vento. Oio como ronca entre as \u00e1rbores, como asub\u00eda por debaixo das vi\u00f1as e entre as canas. E mentres agardo polo que me vai deparar a noite, antes de me deitar, leo vellos tebeos, c\u00f3mics, como se di agora, do <\/span><\/span>Capit\u00e1n Trueno<\/i><\/span><\/span> e do <\/span><\/span>Jabato<\/i><\/span><\/span>, os preferidos da mi\u00f1a infancia… Sinto que cae a choiva e vexo como a casa se escurece e ent\u00f3n oc\u00f3rreseme dicirvos: <Nunca esquezades que son os mortos os que alimentan a chama dos vivos>. Am\u00e9n. <\/span><\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gonzalo Trasbach.\u00a0Deixade que me vos\u00a0presente. Son Lu\u00eds ” O Fos\u00f3n” e estou morto. O meu esp\u00edrito paseaba perdido ao redor da casa da mi\u00f1a nai, que agora est\u00e1 abandonada e arruinada, invadida polas silveiras. Andaba penando at\u00e9 que fai uns d\u00edas me rescatou un vello amigo que mant\u00e9n unha boa relaci\u00f3n cos do outro mundo, … Seguir lendo Eu son Lu\u00eds “O Fos\u00f3n”<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[18],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12682"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=12682"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12682\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12685,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12682\/revisions\/12685"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=12682"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=12682"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=12682"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}