{"id":12783,"date":"2020-12-02T06:00:51","date_gmt":"2020-12-02T06:00:51","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12783"},"modified":"2020-11-24T09:35:09","modified_gmt":"2020-11-24T09:35:09","slug":"desexos-cumpridos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=12783","title":{"rendered":"Desexos cumpridos"},"content":{"rendered":"

\"bonilla\"<\/a>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong>Yo soy. Yo eres. Yo es. Yo somos. Yo sois, Yo son<\/i><\/span>. Se queres sobrevivir, deber\u00e1s conxugar o verbo ser desta maneira. As\u00ed comeza <\/span>Yo soy, yo eres, yo es<\/i><\/span>, de Juan Bonilla (Ed. Imperdonables, \u00c1rbol de Poe, 1995), unha orixinal novela de menos de cen p\u00e1xinas. Non resulta f\u00e1cil conxugar o verbo ser. O m\u00e1is dif\u00edcil est\u00e1 en crelo. Para non conformarse con sobrevivir, o seguinte paso ser\u00e1 aprender conxugar o verbo amar: eu \u00e1mome, ti \u00e1masme, el \u00e1mame. \u00c9 unha novela de amor, sobre o primeiro amor, os amori\u00f1os primeiros que, como a ra\u00edz do toxo verde, \u201cson moi malos de olvidar\u201d. Juan Bonilla acadou o Premio Nacional de Narrativa no 2020.<\/span><\/span><\/p>\n

Nun exame final de \u00c9tica o primeiro tema consiste en describir un cami\u00f1o, no que aparece un oso e remata nun muro. O cami\u00f1o \u00e9 a vida, os conflitos ve\u00f1en representados polo oso e o muro significa o final, quer dicir, a morte. Que hai detr\u00e1s do muro? Na mesma proba unha pregunta: Que \u00e9 a alma? Nela argum\u00e9ntase que \u00e9 todo aquilo que ten un valor (econ\u00f3mico). Unha historia de amor e dun tr\u00e1nsito, do amor na adolescencia. Dous amigos, Mario e Junot (este platonicamente), est\u00e1n namorados da mesma rapaza, de Andrea, m\u00e1is alta que Mario, m\u00e1is rica e m\u00e1is lista. Unha alumna brillante e orixinal. <\/span><\/p>\n

Mario c\u00f3ntalle nunha carta a f\u00e1bula da xirafa e do rato, unha met\u00e1fora para describir a distancia entre o coraz\u00f3n e o cerebro. Andrea \u00e9 a xirafa e Mario o rato. Ela \u00e9 capaz de distanciar o coraz\u00f3n da cabeza e Mario non, polo que a paix\u00f3n e a raz\u00f3n atrop\u00e9lanse. Andrea, que sae co irm\u00e1n maior de Mario, anuncia a s\u00faa marcha por traslado do seu pai a Hait\u00ed. O amigo Juntot, crente, reza e prega a Deus que impida esa marcha. Tal \u00e9 a fe na petici\u00f3n que lle asegura ao seu amigo que Andrea non se ir\u00e1. Como as\u00ed sucede debido a unha guerra civil no pa\u00eds con moitos mortos, nova que se anuncia por televisi\u00f3n. Junot s\u00edntese culpable de tanta morte e ch\u00edmpase nas v\u00edas do metro ao paso do convoi. <\/span><\/p>\n

\"000010012_1_Juan_Bonilla\"<\/a>Vela\u00ed a realizaci\u00f3n dun desexo, mais non do xeito que Junot quixera. Cando un pai castiga o fillo e este, por carraxe, desexa que o pai desapareza pode darse o caso que, m\u00e1is adiante, o pai enferme e sexa trasladado ao hospital e mesmo morra. O desexo cumpriuse. Daquela o fillo, a\u00ednda pasado tempo e sabendo a realidade do caso, s\u00edntese culpable da desgraza do seu pai. Como desexo cumprido, o neno \u201calgo tivo que ver\u201d. Se un seareiro esqueceu levar a bufanda ao campo e o seu equipo perde, vai pensar -malia a falta de l\u00f3xica- que a culpa \u00e9 del ou, polo menos, tal esquecemento \u201calgo tivo que ver\u201d na derrota. A fantas\u00eda da omnipotencia infantil, mesturada coa dependencia dos adultos, ofrece unha defensa capaz de realizar un anhelo, un desexo, amos\u00e1ndose non s\u00f3 como unha arma ego\u00edsta sen\u00f3n, antes ao contrario, as\u00ed acontece coa celebraci\u00f3n dos Reis Magos, alg\u00fans cativos son quen -mesmo renunciando ao seu xoguete preferido-, de pediren \u201ccousas importantes\u201d para seus pais: por exemplo, que se queiran e se leven ben. Unha idea da que os adultos tam\u00e9n participan como v\u00edtimas.<\/span><\/p>\n

Detr\u00e1s de calquera masacre hai unha historia de amor, un culpable dun amor tan grande polo que vai morrer unha manchea de persoas que xamais saber\u00e1n por que morren. \u201c\u00c9 unha idea absurda que non consigo quitarme da cabeza: se hai guerra en Ucrania, non podo deixar de imaxinarme unha moza que ti\u00f1a a equipaxe xa preparada para marchar a aquel pa\u00eds, e a un mozo tan namorado dela que lle pide ao cego Deus que acabar\u00e1 por castigalo, que faga o que sexa para impedir que marche.\u201d (p.95) <\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Fidel Vidal.\u00a0Yo soy. Yo eres. Yo es. Yo somos. Yo sois, Yo son. Se queres sobrevivir, deber\u00e1s conxugar o verbo ser desta maneira. As\u00ed comeza Yo soy, yo eres, yo es, de Juan Bonilla (Ed. Imperdonables, \u00c1rbol de Poe, 1995), unha orixinal novela de menos de cen p\u00e1xinas. Non resulta f\u00e1cil conxugar o verbo ser. … Seguir lendo Desexos cumpridos<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12783"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=12783"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12783\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12790,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/12783\/revisions\/12790"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=12783"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=12783"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=12783"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}