{"id":13644,"date":"2021-06-17T06:00:02","date_gmt":"2021-06-17T06:00:02","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13644"},"modified":"2021-06-10T10:52:14","modified_gmt":"2021-06-10T10:52:14","slug":"o-sentido-dun-final-de-julian-barnes","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13644","title":{"rendered":"O sentido dun final, de Julian Barnes"},"content":{"rendered":"<p align=\"justify\"><i><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/41fft2PoWwL._SX308_BO1204203200_.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-13645\" alt=\"41fft2PoWwL._SX308_BO1,204,203,200_\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/41fft2PoWwL._SX308_BO1204203200_-186x300.jpg\" width=\"186\" height=\"300\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/41fft2PoWwL._SX308_BO1204203200_-186x300.jpg 186w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/06\/41fft2PoWwL._SX308_BO1204203200_.jpg 310w\" sizes=\"(max-width: 186px) 100vw, 186px\" \/><\/a><strong>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong>O sentido dun final<\/i>, de Julian Barnes (Rinoceronte, 2012), novela de menos de duascentas p\u00e1xinas, acadou o Premio Booker, est\u00e1 dividida en d\u00faas partes ben definidas. A primeira cont\u00e9n episodios de mocidade, da escola, da relaci\u00f3n entre amigos e, especialmente, a estrea de contactos con mozas. \u201cNon me interesa moito a mi\u00f1a \u00e9poca escolar e non a boto en falta. Pero no colexio \u00e9 onde comezou todo\u201d. Tres amigos, \u201cColin, Alix e mais eu, Tony Wesbter\u201d, conv\u00e9rtense en catro coa integraci\u00f3n no grupo de Adrian Finn, \u201cun rapaz alto e t\u00edmido\u201d que citaba a Camus e \u201cpara quen o suicidio era a \u00fanica aut\u00e9ntica cuesti\u00f3n filos\u00f3fica\u201d.<!--more--><\/p>\n<p align=\"justify\">Eros e T\u00e1natos, vinculados ao concepto de tempo, est\u00e1n presentes ao longo do relato, \u201cVivimos no tempo \u2013contennos e mol\u00e9stanos- pero nunca crin comprendelo moi ben\u201d (\u2026) \u201cE, sen embargo, o pracer ou a dor m\u00e1is nimia basta para ensinarnos a maleabilidade do tempo\u201d. Como aquel tempo -o tempo dos primeiros amores- polo que pasaran os seus pais, e os seus mestres, quen, polo tanto, \u201cpod\u00edan falar con autoridade\u201d e que eles non lles reco\u00f1ec\u00edan. Arestora as nosas mozas \u201cconsent\u00edan moito m\u00e1is do que consentir\u00e1n as s\u00faas nais, e eu consegu\u00eda moito m\u00e1is do que conseguira meu pai\u201d.<\/p>\n<p align=\"justify\">\u201cColin e Alex axenciaran noivas que non practicaban unha pol\u00edtica de zonas de exclusi\u00f3n; ou polo menos iso insinuaban eles. Pero daquela ningu\u00e9n dic\u00eda toda a verdade en materia de sexo. Neste sentido nada cambiou\u201d. Tony mant\u00e9n relaci\u00f3ns durante un ano con Ver\u00f3nica, unha moza peculiar que lle presenta os seus pais unha fin de semana. Cando rematan o instituto Tony vai estudar Historia en Bristol e Adrian \u00c9tica en Cambridge. Nesas, un bo d\u00eda Tony recibe unha carta de Adrian ped\u00edndolle permiso para sa\u00edr con Ver\u00f3nica.<\/p>\n<p align=\"justify\">Na segunda parte Tony xa est\u00e1 xubilado, divorciado de Margaret, cunha filla e d\u00faas netas. Unha ma\u00f1\u00e1 ch\u00e9ganlle novas dun bufete de avogados, \u201cRelativo ao patrimonio de dona Sarah Ford (defunta)\u201d. Sara Ford era a nai de Ver\u00f3nica. \u201cInform\u00e1banme de que me legaban cincocentas libras e dous `\u201ddocumentos\u201d. O seu amigo Adrian suicid\u00e1rase e deixara un diario que falaba del e que a nai de Ver\u00f3nica pensaba que deber\u00eda ser o seu destinatario debido \u00e1 amizade que se gardaban. Un diario no que talvez estar\u00edan as claves do seu suicidio. Pero Ver\u00f3nica apropi\u00e1rase do diario. En canto Tony o reclamou s\u00f3 lle enviou fotocopia dunha p\u00e1xina. Non resulta doado encanar d\u00faas partes dunha vida.<\/p>\n<p align=\"justify\">Tony ten remorsos por unha frase que escribira na \u00e9poca de estudante: \u201cEn parte conf\u00edo en que te\u00f1ades un fillo, porque creo moito na vinganza do tempo. Pero a vinganza debe recaer sobre quen a merece, \u00e9 dicir, sobre volos dous\u201d. Hai un fillo discapacitado polo medio. P\u00eddelle desculpas a Ver\u00f3nica, pero esta mantense calada. Se acaso repite sempre a mesma resposta, dic\u00edndolle que non entende nada: \u201cSegues sen entender. Nunca entendiches e nunca entender\u00e1s. As\u00ed que \u00e9 mellor que non o intentes\u201d. Por que, segundo Ver\u00f3nica, Tony non pod\u00eda comprender? Para co\u00f1ecer a resposta hai que ler toda a novela. Naturalmente eu non desvelarei a sorpresa que vai dar sentido a un final.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0O sentido dun final, de Julian Barnes (Rinoceronte, 2012), novela de menos de duascentas p\u00e1xinas, acadou o Premio Booker, est\u00e1 dividida en d\u00faas partes ben definidas. A primeira cont\u00e9n episodios de mocidade, da escola, da relaci\u00f3n entre amigos e, especialmente, a estrea de contactos con mozas. \u201cNon me interesa moito a mi\u00f1a \u00e9poca escolar &hellip; <a href=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13644\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">O sentido dun final, de Julian Barnes<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13644"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=13644"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13644\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13646,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13644\/revisions\/13646"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=13644"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=13644"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=13644"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}