{"id":13647,"date":"2021-06-16T06:00:47","date_gmt":"2021-06-16T06:00:47","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13647"},"modified":"2021-06-13T10:37:44","modified_gmt":"2021-06-13T10:37:44","slug":"liquidacion-emocional-e-esperanzas-marcianas","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=13647","title":{"rendered":"Liquidaci\u00f3n emocional e esperanzas marcianas"},"content":{"rendered":"

\"madre-e-hijo\"<\/a>Ignacio Castro Rey.\u00a0<\/strong><\/em>Unha emoci\u00f3n \u00e9 “un estado afectivo intenso que aparece de forma s\u00fabita e que vai acompa\u00f1ado de cambios condutuais, fisiol\u00f3xicos e hormonais pasaxeiros”. Podemos dicir que as emoci\u00f3ns e os sentimentos son equiparables, a\u00ednda que alg\u00fans estudosos definen estes \u00faltimos como estados an\u00edmicos menos intensos e cunha duraci\u00f3n a longo prazo. Pero non, tal como est\u00e1 de arrefriado<\/i> o patio das nosas relaci\u00f3ns –nothing persoal!<\/i>-, a ira, o terror, o pranto ou o amor son \u00e1 vez exemplos an\u00f3malos, de emoci\u00f3n e de sentimento, na planicie da nosa bendita inmanencia social.<\/p>\n

“Por diante a emoci\u00f3n; por detr\u00e1s a intelixencia, coxeando” \u00e9 unha afirmaci\u00f3n de Nietzsche que pensadores moi distintos, de Unamuno a Wittgenstein, poder\u00edan subscribir. Sentimentos e emoci\u00f3ns son hoxe equivalentes no efecto de perturbaci\u00f3n<\/i> que te\u00f1en no plano intelectual, desequilibrando o control que sempre pretende unha cabeza e que hoxe, coa penetraci\u00f3n neuronal da macroeconom\u00eda, elevouse a estratexia global do Eu. As emoci\u00f3ns, os sentimentos p\u00f3dennos arrastrar<\/i>. Por iso \u00e9 polo que, a\u00ednda que sexamos “sentimentais” de car\u00e1cter, tomemos distancias e tentemos controlarnos; polo menos finxir<\/i>, mantendo baixo control as emoci\u00f3ns. Por dicilo do todo, este control do persoal chega ao extremo de que hoxe temos proscrito a mirada. M\u00edrase en Marrocos ou en Colombia; non en EEUU ou Francia, onde s\u00f3 se reco\u00f1ece, m\u00e1is ou menos militarmente, o xa tipificado.<\/p>\n

Emoci\u00f3n \u00e9 aquilo que xorde, \u00e1 marxe de calquera estratexia esc\u00e9nica. “Chorei de principio a fin”, reco\u00f1ece Nick Cave da primeira vez que viu Nai e fillo<\/i>. Coraz\u00f3n e cabeza son dous polos distintos da vida humana: o que sentimos e o que pensamos, a calor das emoci\u00f3ns e a frialdade cerebral. Poder\u00edase dicir que as emoci\u00f3ns te\u00f1en unha alma propia, pois xorden \u00e1 marxe da econom\u00eda do conceptual. “O coraz\u00f3n ten raz\u00f3ns que a raz\u00f3n non entende”, dic\u00eda Pascal.<\/p>\n

Autores como Rousseau ou Nietzsche, tan diferentes entre si, entenderon as emoci\u00f3ns como o m\u00e1is caracter\u00edstico<\/i> da especie humana, m\u00e1is mesmo que o que se entende por racionalidade. \u00c9 certo que as emoci\u00f3ns fortes p\u00f3dennos bloquear: o amor, a c\u00f3lera, o medo\u2026 poden chegar a ser cegos, obstaculizando a m\u00ednima distancia e frialdade que necesita a cabeza. Con todo, tam\u00e9n \u00e9 certo que pensamos unicamente o que nos afecta<\/i>, o que antes sentimos<\/i>. S\u00f3 “d\u00e1 que pensar” o que nos altera, a\u00ednda que sexa levemente. Unha reflexi\u00f3n ocorre por mor dun pequeno impacto primario que toca a nosa pel ou os nosos nervios. Sobre o que nos deixa indiferentes non se pensa nada.<\/p>\n

\"images\"<\/a>Se apenas temos emoci\u00f3ns pensaremos dun modo t\u00e9cnico, profesional ou especializado, non de maneira persoal<\/i>. As emoci\u00f3ns son as que impulsan a intelixencia. Ao buscar na biograf\u00eda dalgunha persoa que admiramos, pois revolucionou o campo da m\u00fasica ou a f\u00edsica cu\u00e1ntica, \u00e9 dif\u00edcil que non achemos na s\u00faa vida trazos patol\u00f3xicos de vivencias que, cos seus ecos de tormento, non atoparemos noutras vidas. \u00c9 case imposible que en algu\u00e9n que admiramos porque logrou algo verdadeiramente novo a s\u00faa biograf\u00eda sexa plana e a s\u00faa potencia creativa prove\u00f1a soamente dunha excelente formaci\u00f3n profesional. Sen ir m\u00e1is lonxe, podemos atopar dramas parecidos -case inconfesables- nas biograf\u00edas de Marilyn, Kurt Cobain, Rosal\u00eda de Castro ou Amy Winehouse. A intelixencia brota do chan dos sentimentos, para resolver traumas que xurdiron coa mesma urxencia da fame. Sen ese adestramento no traum\u00e1tico, a mellor intelixencia herdada d\u00f3rmese<\/i>.<\/p>\n

Diversos fil\u00f3sofos e psic\u00f3logos suxeriron que son as deformaci\u00f3ns<\/i> da vida, non os “cursos de formaci\u00f3n”, os que nos ensinan e fannos m\u00e1is intelixentes. Ata no co\u00f1ecido -e hoxe esquecido- discurso de Steve Jobs en Stanford n\u00f3tase esa cadea fundacional de “accidentes” que o forman. Se non se fala de cursos de deformaci\u00f3n<\/i> \u00e9 debido \u00e1 tradici\u00f3n puritana imposta polo Norte e a que, rotundamente, o accidente emotivo non \u00e9 algo que poidamos planificar. Os traumas ocorren<\/i>, de forma inesperada. F\u00f3ra do cinema e a televisi\u00f3n, do parque de atracci\u00f3ns e alg\u00fans escenarios dese\u00f1ados, non hai emoci\u00f3ns programadas nin accidentes a petici\u00f3n.<\/p>\n

Seguimos intu\u00edndo que o inesperado das emoci\u00f3ns \u00e9 o motor e a materia prima da intelixencia. Na literatura rusa, por exemplo, todos os trazos de intelixencia -\u00e1s veces demon\u00edaca- est\u00e1n asociados a sentimentos: os heroes de Ch\u00e9jov -que revolucionou o teatro brit\u00e1nico e estadounidense do s\u00e9culo XX- e Dostoievski arroiban, palidecen, encoler\u00edzanse ou tatexan case en cada p\u00e1xina. Se non sentimos de cando en vez medo, carraxe, vergo\u00f1a ou afecto, que tipo de intelixencia podemos ter, que podemos pensar que non estea xa pensado? A vida de Kurt G\u00f6del indica que o seu xenio matem\u00e1tico prov\u00e9n en boa medida do seu illamento, da s\u00faa rareza sexual e a s\u00faa timidez adolescente.<\/p>\n

\"Emociones-en-la-Era-Digital\"<\/a>Ningu\u00e9n di que haxa que ser infeliz ou raro para ser xenial. Ademais, non \u00e9 obrigatorio ser xenial. S\u00f3 debemos admitir que a intelixencia non nace de ler bos libros ou seguir m\u00e1steres de alto nivel. Moi lonxe da mitolox\u00eda democr\u00e1tica, a intelixencia de Lispector ou Borges ad\u00e9strase<\/i> en algo parecido \u00e1 tensi\u00f3n de sobrevivir nun bosque. Os xenios que lle dan forma \u00e1 nosa desco\u00f1ecida ra\u00edz com\u00fan te\u00f1en na angustia o seu ximnasio.<\/p>\n

Est\u00e1 na sabedor\u00eda popular a idea de que cando m\u00e1is baixa o coraz\u00f3n, m\u00e1is ten que subir a cabeza, armarse e fortalecerse. E isto por unha cuesti\u00f3n de pura supervivencia. Con frecuencia, un “intelectual” -soamente un bo lector- \u00e9o porque tivo que organizar cousas que sentiu e o atravesaron. Ex abundantia cordis, vos logoritur<\/i> (Mt 12, 33): O que desborda o coraz\u00f3n \u00e9 o que chega \u00e1 lingua, \u00e1 cabeza e \u00e1 raz\u00f3n. Esta alim\u00e9ntase, dic\u00eda Unamuno, dunha necesidade vital de relacionar as irracionalidades que vivimos. Se estas non existen, que imos pensar? S\u00f3 teremos opini\u00f3ns<\/i>, que custan pouco e non cambian nada.<\/p>\n

Pola contra, se as emoci\u00f3ns ocorren e non lles damos forma co pensamento pronto ameazar\u00e1n con desequilibrarnos. Non \u00e9 quizais tan extravagante, ent\u00f3n, o parentesco que intu\u00edmos entre o xenio<\/i> -sexa en ciencia, en pintura ou en m\u00fasica- e a “rareza” persoal. Wittgenstein, Lorca ou Einstein son s\u00f3 casos t\u00edpicos.<\/p>\n

Se isto \u00e9 as\u00ed, \u00e9 posible que a intelixencia estea hoxe ameazada por unha sociedade obsesionada coa seguridade e o benestar. Por iso buscamos “vida intelixente” ao lonxe sideral? Coa nosa retirada ao confort e \u00e1 cobertura serial, buscamos fuxir do irregular, do relevo traum\u00e1tico de vivir. Neste sentido, buscamos tam\u00e9n unha anestesia dos sentimentos<\/i>. Hoxe sentir \u00e9 o m\u00e1is dif\u00edcil, l\u00e9mbranos Sokurov. Non \u00e9 estra\u00f1o que novas formas de violencia, clandestinas e espectaculares, rexurdan baixo n\u00f3s para compensar unha seguridade tam\u00e9n aberrante. Tras a correcci\u00f3n \u00e1 que nos obriga a sociedade, o animal sensitivo que somos int\u00fae que a intelixencia \u00e9 un m\u00fasculo que hai que adestrar en algo que a\u00ednda poida golpearnos. Talvez por esta raz\u00f3n buscamos nas pantallas as emoci\u00f3ns, \u00e1s veces delituosas, que xa non atopamos nas nosas vidas reguladas e ameazadas por un aburrimento m\u00f3rbido.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Ignacio Castro Rey.\u00a0Unha emoci\u00f3n \u00e9 “un estado afectivo intenso que aparece de forma s\u00fabita e que vai acompa\u00f1ado de cambios condutuais, fisiol\u00f3xicos e hormonais pasaxeiros”. Podemos dicir que as emoci\u00f3ns e os sentimentos son equiparables, a\u00ednda que alg\u00fans estudosos definen estes \u00faltimos como estados an\u00edmicos menos intensos e cunha duraci\u00f3n a longo prazo.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[39,6,7,77,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13647"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=13647"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13647\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13651,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/13647\/revisions\/13651"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=13647"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=13647"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=13647"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}