{"id":14038,"date":"2021-12-08T06:00:26","date_gmt":"2021-12-08T06:00:26","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14038"},"modified":"2021-12-01T10:42:41","modified_gmt":"2021-12-01T10:42:41","slug":"no-mar-dos-areos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14038","title":{"rendered":"No mar dos Areos"},"content":{"rendered":"<figure id=\"attachment_14039\" aria-describedby=\"caption-attachment-14039\" style=\"width: 300px\" class=\"wp-caption alignright\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/12\/b24n1062.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-14039\" alt=\"A peza \u00abPedra\u00bb ten unha breve incisi\u00f3n executada pola man do artista\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/12\/b24n1062-300x168.jpg\" width=\"300\" height=\"168\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/12\/b24n1062-300x168.jpg 300w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2021\/12\/b24n1062.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-14039\" class=\"wp-caption-text\">A peza \u00abPedra\u00bb ten unha breve incisi\u00f3n executada pola man do artista<\/figcaption><\/figure>\n<p style=\"text-align: justify;\" data-gtm-vis-recent-on-screen-39289916_263=\"1812\" data-gtm-vis-first-on-screen-39289916_263=\"1812\" data-gtm-vis-total-visible-time-39289916_263=\"100\" data-gtm-vis-has-fired-39289916_263=\"1\"><em><strong>Manuel Teira.\u00a0<\/strong><\/em>Hai veces que a memoria non se sost\u00e9n. Acontece coma co tempo, todo fica moi al\u00f3, coma se ese percorrido vital xamais se puidese desandar, coma se todo perdurase no silencio, e ent\u00f3n algo nos sacode e xorde esa f\u00edsgoa perforando o \u00e9bano, os penedos&#8230; Algo resucita, como se un fogonazo de luz nos traspasase os ollos e, daquela, todo volve ser novo: a paisaxe, as estancias&#8230;<!--more-->; os cami\u00f1os transm\u00fatanse e volve a presenza, os pasos sobre a praia dos Areos, na Pobra do Carami\u00f1al, e o esquecemento esva\u00e9cese. Pero a resonancia dev\u00f3lvenos a Mon Vasco, pisando, o escultor que viviu e creou un mundo propio xunto coa s\u00faa dona, Ana Lacasta, no barrio dos catal\u00e1ns, e que hoxe torna nesta secci\u00f3n das\u00a0<em>Letras da arte<\/em>.<\/p>\n<div id=\"6ad_RobaPaginasMobile-id\" style=\"text-align: justify;\" data-ad=\"no\">Presinto o esquezo, o silencio, a maxia da arte que prosigue na obra de Mon Vasco, a pesar da s\u00faa morte prematura e dese drama enorme que lle arrincou a vida. Estamos a falar dun escultor fundamental nas vangardas galegas, nas que cr\u00eda como veh\u00edculo de futuro cara a unha nova arte. Mon Vasco viviu e creou no Barbanza, foron anos de madurez, a paisaxe foi modelando nel unha nova mirada, profunda, transgresora, de descuberta.<\/div>\n<p style=\"text-align: justify;\"><strong>Obras en granito<\/strong><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">O granito do Barbanza muda ese concepto no que o \u00e9bano e a s\u00faa experiencia africana primaba, ao trav\u00e9s da Bolsa da Fundaci\u00f3n March e, neste contexto, xorden as s\u00faas obras en granito, de formas piramidais, tot\u00e9micas e, no caso da peza que nos acompa\u00f1a,\u00a0<em>Pedra<\/em>, redonda, sensual, cunha breve incisi\u00f3n executada pola man do artista, as\u00ed, natural e salvaxe, coa textura primitiva e ancestral das pedras de Couso ou da Curota.<\/p>\n<div id=\"PL_ad_Roba2Mobile\" style=\"text-align: justify;\"><\/div>\n<p style=\"text-align: justify;\">Volve na s\u00faa obra esa pescuda cara ao novo, cara ao primitivo. Hai un proceso de cambio que dimensiona a s\u00faa arte a unha escala m\u00e1is presenzal. Con\u00a0<em>Pedra<\/em>, o t\u00edtulo narra moi ben a expresi\u00f3n do artista, a orixe, o confluir do tempo, a admiraci\u00f3n pola arquitectura da natureza.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Con esta obra exp\u00f3n en Atl\u00e1ntica, movemento do que Mon Vasco foi cofundador, exposici\u00f3n que se mostra no Pazo de Xelm\u00edrez en 1983 cunha gran repercusi\u00f3n, pois revoluciona os cimentos dunha arte galega que racha co pasado para situarse \u00e1 altura da arte europea. E neste paso de xigante est\u00e1 o noso escultor cunha linguaxe heterox\u00e9nea ao trav\u00e9s do granito, minimalista, incisivo e universal.<\/p>\n<div id=\"PL_ad_Roba3Mobile\" style=\"text-align: justify;\"><\/div>\n<p style=\"text-align: justify;\">Nos anos 80 Mon Vasco, recibir\u00eda o encargo dos seus amigos, Mar\u00eda e Amador, de dese\u00f1ar o que logo ser\u00eda o m\u00edtico pub Xard\u00edn Umbr\u00edo, todo un rachamento co clasicismo e que perante anos foi punto de referencia para a hostalar\u00eda da comarca.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Recuperar a s\u00faa memoria, o home, o gran escultor que foi Mon Vasco, e po\u00f1er en valor o seu legado. Ou, en palabras s\u00faas: \u00abRematar o que faltaba, no mundo da arte\u00bb, como compromiso coa cultura do pa\u00eds que el tanto amou.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Manuel Teira.\u00a0Hai veces que a memoria non se sost\u00e9n. Acontece coma co tempo, todo fica moi al\u00f3, coma se ese percorrido vital xamais se puidese desandar, coma se todo perdurase no silencio, e ent\u00f3n algo nos sacode e xorde esa f\u00edsgoa perforando o \u00e9bano, os penedos&#8230; Algo resucita, como se un fogonazo de luz nos &hellip; <a href=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=14038\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">No mar dos Areos<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[4,7,117],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14038"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=14038"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14038\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14040,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/14038\/revisions\/14040"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=14038"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=14038"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=14038"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}