{"id":3914,"date":"2015-07-25T06:00:15","date_gmt":"2015-07-25T06:00:15","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=3914"},"modified":"2015-07-25T19:27:06","modified_gmt":"2015-07-25T19:27:06","slug":"o-viaxeiro-radical-de-xerardo-quintia","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=3914","title":{"rendered":"O viaxeiro radical, de Xerardo Quinti\u00e1"},"content":{"rendered":"

\"1\"<\/a>Pedro Garc\u00eda Vidal<\/i><\/b>. <\/b>Dende sempre sinto atracci\u00f3n pola Costa da Morte. Gusto de percorrer esas xeograf\u00edas sempre sorprendentes onde a Natureza faise m\u00e1is presente e viva. Non recordo exactamente cando tiven co\u00f1ecemento da existencia de Man. Lin nalg\u00fan xornal que na afastada localidade de Camelle, na co\u00f1ecida como Punta do Boi, viv\u00eda un alem\u00e1n exc\u00e9ntrico que cubr\u00eda o seu corpo enxoito cun min\u00fasculo taparrabos. Constru\u00edra unha particular vivenda sobre os penedos, pintaba e realizaba esculturas cos materiais que atopaba preto e ti\u00f1a costumes extravagantes como ba\u00f1arse t\u00f3dolos d\u00edas do ano \u00e1s sete da ma\u00f1\u00e1 e \u00e1s sete da tarde nas fr\u00edas augas do Atl\u00e1ntico.<\/p>\n

Excitouse a curiosidade. Visiteino varias veces. Nunca me atrev\u00edn a manter con el unha m\u00ednima conversa. S\u00f3 a pequena expresi\u00f3n de cortes\u00eda cando me entregaba o caderno e demandaba unha frase ou un debuxo sobre a s\u00faa obra. Cando souben da s\u00faa morte, sucedeume un pouco o que ao autor deste libro, quen ante a pregunta dunha entrevistadora de por que un libro sobre Man, responde que foi unha persoa a quen sempre quixo co\u00f1ecer mellor pero que non foi capaz de facelo en vida. Dende ese punto de vista a realizaci\u00f3n deste libro, afirma, \u00e9 como saldar unha d\u00e9beda coa s\u00faa figura pola que se sentiu fascinado. Particularmente penso que con este viaxeiro radical<\/i>, non s\u00f3 Xerardo Quinti\u00e1 salda unha d\u00e9beda que considera propia, sen\u00f3n tam\u00e9n aquela que temos todos os galegos con Manfred Gn\u00e4dinger, o \u201calem\u00e1n de Camelle\u201d.<\/p>\n

\"OLYMPUS<\/a>Coa mestura de realidade e ficci\u00f3n, nun relato case po\u00e9tico pola coidada linguaxe, Xerardo Quinti\u00e1 ach\u00e9ganos a traxectoria vital dun home extraordinario que viaxa, dende a s\u00faa Alema\u00f1a natal ata Camelle, na procura de si mesmo. A viaxe como met\u00e1fora da busca da liberdade. Ao mesmo tempo, a vida como viaxe e como renuncia a todo, a persoa fronte ao Universo.<\/p>\n

O libro aparece dividido en tres partes, que se corresponden coas tres viaxes de Man,\u00a0 que representan igualmente as s\u00faas tres renuncias: a primeira viaxe \u00e9 a renuncia \u00e1 infancia e \u00e1 familia. Man abandona a s\u00faa aldea natal B\u00f6hringen, ao suroeste de Alema\u00f1a, coa intenci\u00f3n de converterse nun grande artista. Logo da s\u00faa estancia noutros pa\u00edses de Europa, no ano 1962 chega a Camelle, aldea pesqueira en plena Costa da Morte onde vai instalarse definitivamente. Un tempo despois, posiblemente afectado por un desengano amoroso, a s\u00faa tendencia \u00e1 marxinalidade desencad\u00e9ase definitivamente.<\/p>\n

\"Casa<\/a>
Casa e museo de Man. Agosto 2005<\/figcaption><\/figure>\n

Estamos ante a segunda das s\u00faas viaxes de renuncia: renuncia a ser un artista convencional. Autodidacta, culto, en contacto coas vangardas, consciente de querer realizar unha arte relacionada coa terra e con materiais da terra -un tipo de \u201cland art\u201d-, vai prescindir da arte mercantilista, polo que renuncia incluso aos elementos desa arte personificados nos lenzos como soporte da mesma. A terra vai ser o \u00fanico soporte da s\u00faa obra. Por \u00faltimo, a cat\u00e1strofe do Prestige sup\u00f3n a s\u00faa derradeira viaxe. Desbordado polo chapapote asasino, Man renuncia a vivir.<\/p>\n

Vivir \u00e1\u00a0 marxe dos convencionalismos, rexeitar calquera tipo de imposici\u00f3n, ser quen de afastarse de todo aquilo que perturba a procura do obxectivo inalcanzable leva inevitablemente ao conflito consigo mesmo e coa sociedade. Esa radicalidade existencial de Man vai tentar ser comprendida por Xerardo Quinti\u00e1 a trav\u00e9s de indagar en determinados aspectos da s\u00faa vida coa pretensi\u00f3n de chegar \u00e1 cerna do personaxe.<\/p>\n

A novela coa mestura de biograf\u00eda e ficci\u00f3n leva \u00e1 reflexi\u00f3n do lector sobre aqueles elementos que determinan a vida como o amor, a amizade ou busca do sentido da existencia, e tam\u00e9n a decatarse da permanente loita de quen ceibe, solitario, marxinal, af\u00e1stase do mundo confortable na procura de algo que o satisfaga no persoal. Pero nesa loita contra o permanente desacougo, moitas veces, como lle sucede a Man, a incomprensi\u00f3n belixerante \u00e9 o peor inimigo.<\/p>\n

 <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pedro Garc\u00eda Vidal. Dende sempre sinto atracci\u00f3n pola Costa da Morte. Gusto de percorrer esas xeograf\u00edas sempre sorprendentes onde a Natureza faise m\u00e1is presente e viva. Non recordo exactamente cando tiven co\u00f1ecemento da existencia de Man. Lin nalg\u00fan xornal que na afastada localidade de Camelle, na co\u00f1ecida como Punta do Boi, viv\u00eda un alem\u00e1n exc\u00e9ntrico … Seguir lendo O viaxeiro radical, de Xerardo Quinti\u00e1<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[9,34],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3914"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=3914"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3914\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":3931,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/3914\/revisions\/3931"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=3914"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=3914"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=3914"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}