{"id":5277,"date":"2016-03-09T06:00:57","date_gmt":"2016-03-09T06:00:57","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5277"},"modified":"2016-03-08T08:08:19","modified_gmt":"2016-03-08T08:08:19","slug":"ledicia-e-riqueza-da-soidade-en-emily-dickinson","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5277","title":{"rendered":"Ledicia e riqueza da Soidade en Emily Dickinson"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-5278\" alt=\"soledad\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad-300x300.jpg\" width=\"300\" height=\"300\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad-300x300.jpg 300w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad-150x150.jpg 150w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad-144x144.jpg 144w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad.jpg 564w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><em><strong>Conzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>Nas artes, na m\u00fasica (da que sabemos tan pouco, coma talvez tam\u00e9n de n\u00f3s mesmos), no pensamento e case en toda a literatura seria, \u00bfa soidade e a singularidade son esenciais ou non? \u00bfNon \u00e9 a caso unha cuesti\u00f3n nodal a individuaci\u00f3n do acto \u00e9tico, po\u00e9tico, est\u00e9tico e metaf\u00edsico, da soidade da extinci\u00f3n persoal no proceso creativo? \u00bfNon durmimos sos? E se \u00e9 as\u00ed, \u00bfnon nos acercamos \u00e1s obras art\u00edsticas titubeando, case tatexando, igual que nos aproximamos a morte? \u00bfEn cando morremos no o facemos nunha soidade ontol\u00f3xica?<!--more--> \u00bfNon agroman as grandes creaci\u00f3ns, esas raras pezas ou teor\u00edas que rebentan ou furan o establecido, no exilio da terra baleira, da que falaba Elliot? \u00bfA que nos soa \u201cla noche oscura del alma\u201d? \u00bfNon son os poemas de san Juan de la Cruz unha fiel testemu\u00f1a dunha soidade abafadora pola chegada inminente do transcendente?<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad2.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-5279\" alt=\"soledad2\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad2-220x300.jpg\" width=\"220\" height=\"300\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad2-220x300.jpg 220w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad2-754x1024.jpg 754w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad2.jpg 1093w\" sizes=\"(max-width: 220px) 100vw, 220px\" \/><\/a>Agora ben, temos escoitado nalgunhas ocasi\u00f3ns que existen varias modalidades de soidade (reclusi\u00f3n elixida ou voluntaria, involuntaria ou forzosa, como o exilio pol\u00edtico ou doutra clase, e algunhas m\u00e1is). En calquera caso, \u00e9 un feito que a soidade (e as\u00ed mesmo os solitarios) nesta nosa sociedade da tiran\u00eda neoliberal non est\u00e1 ben vista. Non cotiza na bolsa. M\u00e1is ben o seu ton, a s\u00faa m\u00fasica e a s\u00faa letra apuntan na direcci\u00f3n dos que dalg\u00fan xeito consideramos desgraciados ou est\u00e1n abandonados da man de Deus ou das instituci\u00f3ns. E incluso moitas veces os solitarios xeran desprezo, hostilidade e, sobre todo, unha doente indiferenza muda, silente, que \u00e9 moito peor, por parte dunha maior\u00eda gregaria.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Sen embargo, pregunteime moitas veces se a soidade poder\u00eda agochar algunhas ledicias delicadas e festivas e se un poder\u00eda chegar a gozar delas, como se foran esas tan pouco valoradas que \u00e1s veces nos atopamos mesmo na vida dom\u00e9stica (unha cea a medio preparar cando na coci\u00f1a entra a tenue luz do atardecer. E mesmo na abstinencia desexada). Case sen querer, atopei unha resposta afirmativa cando volv\u00edn a mirada cara aos poemarios de Emily Dickinson (10\/12\/1830-15\/5\/1886), que descansaban no andel. Como \u00e9 sabido, a poeta de Amherst (Massachusetts) retirouse da vida social aos 30 anos. Ent\u00f3n decidiu pecharse na casa do seu pai e dese \u201ctobo\u201d non volveu sa\u00edr, a\u00ednda que mantivo unha notable correspondencia con algunhas persoas do mundo exterior. No seu encerro voluntario reafirmou a s\u00faa vocaci\u00f3n po\u00e9tica. Era, evidentemente, unha muller solitaria. Mais non se sent\u00eda soa. \u201cEstar\u00eda m\u00e1is soa sen a Soidade\u201d, escribiu. Nesta frase, penso, celebra a riqueza e a graza da soidade. Neste senso, Steiner ten dito que \u201c<i>hay<\/i> tambi\u00e9n una sonrisa en la soledad elegida de Emily Dickinson, pero su registro es mudo\u201d.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad3.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-5280\" alt=\"soledad3\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad3-293x300.jpg\" width=\"293\" height=\"300\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad3-293x300.jpg 293w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad3-900x919.jpg 900w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/soledad3.jpg 940w\" sizes=\"(max-width: 293px) 100vw, 293px\" \/><\/a>Como sabemos durante per\u00edodos demasiado longos da historia pol\u00edtica e social, o destino das mulleres, mesmo das excepcionais, coma neste caso, ten sido o dun illamento forzoso. Ben de car\u00e1cter psicol\u00f3xico ou ben no eido p\u00fablico. Neste punto l\u00e9mbrome de que na lectura marquei cun lapis un poema que reza as\u00ed: \u201cSola, no puedo estar\/Pues me visitan Hu\u00e9spedes\/Compa\u00f1\u00eda sin nombre\/Que la llave sortea\/\u2026\u201d. Coido que estes versos reflicten que Emily Dickinson sab\u00eda que a s\u00faa soidade estaba poboada de certos esp\u00edritos misteriosos, sen rostro nin nomes, que elevaban a imaxinaci\u00f3n da poeta ata cumes de estra\u00f1as intuici\u00f3ns que lle proporcionaban unha alegre e festiva compa\u00f1a. Nestes poemarios, onde tam\u00e9n di que \u201cHai outra Soidade\/Que moitos morren sen co\u00f1ecer\/\u2026\/E para quen a co\u00f1eza\/\u00c9 tan rica que non poder\u00eda ser revelada\/Polas cifras mortais\u201d. As\u00ed pois, entendo que Dickinson converte a s\u00faa soidade, frut\u00edfera e ata deliciosa, en materia, en alimento, na confirmaci\u00f3n dunha luminosa aura que s\u00f3 esta Soidade e a reclusi\u00f3n claustral poder\u00edan xerar.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\n<p style=\"text-align: justify;\">\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Conzalo Trasbach.\u00a0Nas artes, na m\u00fasica (da que sabemos tan pouco, coma talvez tam\u00e9n de n\u00f3s mesmos), no pensamento e case en toda a literatura seria, \u00bfa soidade e a singularidade son esenciais ou non? \u00bfNon \u00e9 a caso unha cuesti\u00f3n nodal a individuaci\u00f3n do acto \u00e9tico, po\u00e9tico, est\u00e9tico e metaf\u00edsico, da soidade da extinci\u00f3n persoal &hellip; <a href=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5277\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Ledicia e riqueza da Soidade en Emily Dickinson<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18,10],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5277"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5277"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5277\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5295,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5277\/revisions\/5295"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5277"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5277"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5277"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}