{"id":5544,"date":"2016-05-22T06:00:51","date_gmt":"2016-05-22T06:00:51","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5544"},"modified":"2016-05-11T11:30:16","modified_gmt":"2016-05-11T11:30:16","slug":"lesmes-fotografos-retrato-emocional-dunha-vila","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5544","title":{"rendered":"Lesmes fot\u00f3grafos. Retrato emocional dunha vila"},"content":{"rendered":"<figure id=\"attachment_5545\" aria-describedby=\"caption-attachment-5545\" style=\"width: 300px\" class=\"wp-caption alignright\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/lesmes.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-5545 \" alt=\"lesmes\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/lesmes-300x168.jpg\" width=\"300\" height=\"168\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/lesmes-300x168.jpg 300w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/lesmes-900x504.jpg 900w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/lesmes.jpg 980w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><figcaption id=\"caption-attachment-5545\" class=\"wp-caption-text\">\u00abMari\u00f1o con vacas\u00bb FOTo LESMES FOT\u00d3GRAFOS<\/figcaption><\/figure>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\"><em><strong>Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0<\/strong><\/em>Perm\u00edtanme escribir hoxe dende o afecto, porque a obra, inconmensurable, xa fala por si mesma. E perm\u00edtanme facer deste afecto a expresi\u00f3n de todo un pobo, a nosa admiraci\u00f3n. Porque Lesmes (Lesmes, Manolo, Andr\u00e9s, Carlos?) \u00e9 m\u00e1is ca un fot\u00f3grafo da luz, da forma ou da imaxe. \u00c9 un preservador da realidade, un retratista da emoci\u00f3n, un paisaxista do vivido e do sentido.<!--more-->Recordo a Manolo falando connosco sen deixar de traballar, traballando sen deixar de falar, coma se o obturador, os foles e as lentes fosen partes da conversa.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">Da r\u00faa chegaban sons, recendos, luces que vi\u00f1an xogar xuntos no pequeno espazo recibidor, da porta que daba ao canell\u00f3n de Llovo. Algunha desas luces chamaba a s\u00faa atenci\u00f3n, e ficaba na alquimia do momento coma se un tal non fose repetirse. Iso, a levidade da raiola mesturada coa conversa, era o que mellor comprend\u00eda. A mesturaxe e a fugacidade que s\u00f3 unha boa fotograf\u00eda, coma un recordo, pode conservar. Captar, pero sen deixar de estar na conversa. Esa mesma mesturaxe que nesta\u00a0<i>Mari\u00f1o con vacas<\/i>\u00a0d\u00e1 a esencia daquel tempo. O mar co agro xunguidos nunha r\u00faa ribeir\u00e1, concitando a idea do traballo, do \u00edmpeto, do valor, do car\u00e1cter, neses ollos elocuentemente bos dos protagonistas, e coa vaca guiada polo mari\u00f1o coma nun xogo coa idea do arrastreiro ao que ac\u00f3 lle demos ese nome: vaca.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\"><strong>Cincuenta metros de r\u00faa<\/strong><\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">Unha coloratura de voces e sons \u00eda tinguindo a conversa: nenos xogando cun rolo de cart\u00f3n, a froita da cor da tenda de dona Paquita, ecos do Pescador, a alegr\u00eda das gueivotas, a pimball do Australia, os xeonllos vermellos da terra e o grixo do canell\u00f3n de Fari\u00f1a, a tertulia da de Domingos, o canela amargo da cachimba. A iso me refiro. Os cincuenta metros de r\u00faa que daban na xanela de Lesmes. O retrato que fomos. A realidade que fomos. A realidade que non nos esquece, que Lesmes, o noso retratista emocional, fai andar polo tempo, fixa nese tremor interior de sab\u00e9rmonos preservados.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">A fotograf\u00eda \u00e9 unha eternidade de papel, unha porta emulsionada da emulsi\u00f3n que \u00e9 a memoria. Lesmes v\u00e9n de abrir unha porta que explica moito do sentido da nosa vida e da vida mesma. E hai moito, nesa carne da luz, nesa mestr\u00eda do mestre ollador, daquela porta aberta que sempre era\/\u00e9 a s\u00faa conversa. A\u00ed o vivo, o emocional, o arrep\u00edo que sentimos ao contemplar a exposici\u00f3n.<\/p>\n<p itemprop=\"text\" style=\"text-align: justify;\">Lesmes v\u00e9n de abrir unha porta estremecedora -isto d\u00edgoo tam\u00e9n dende a constataci\u00f3n-. Por iso devecemos xa porque abra outras. Novas portas ao recullo do noso berce. Novas olladas \u00e1s fotos do seu arquivo-acubillo. Lanzo dende aqu\u00ed este meu desexo, quizais ousado, e non xa s\u00f3 deix\u00e1ndome levar declaradamente polo afecto, sen\u00f3n polo significado que as imaxes (15&#215;20 mate), ese retrato dunha vila e dunha vida, te\u00f1en para un pobo.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Antonio Pi\u00f1eiro.\u00a0Perm\u00edtanme escribir hoxe dende o afecto, porque a obra, inconmensurable, xa fala por si mesma. E perm\u00edtanme facer deste afecto a expresi\u00f3n de todo un pobo, a nosa admiraci\u00f3n. Porque Lesmes (Lesmes, Manolo, Andr\u00e9s, Carlos?) \u00e9 m\u00e1is ca un fot\u00f3grafo da luz, da forma ou da imaxe. \u00c9 un preservador da realidade, un retratista &hellip; <a href=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=5544\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Lesmes fot\u00f3grafos. Retrato emocional dunha vila<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[35,32],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5544"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=5544"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5544\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5599,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/5544\/revisions\/5599"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=5544"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=5544"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=5544"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}