{"id":6404,"date":"2016-10-15T06:00:31","date_gmt":"2016-10-15T06:00:31","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6404"},"modified":"2016-10-10T11:58:49","modified_gmt":"2016-10-10T11:58:49","slug":"a-indeleble-lina-vermella","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6404","title":{"rendered":"A indeleble li\u00f1a vermella"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/r\u00f3mulo1.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"size-medium wp-image-6405 alignright\" alt=\"r\u00f3mulo1\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/r\u00f3mulo1-300x180.jpg\" width=\"300\" height=\"180\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/r\u00f3mulo1-300x180.jpg 300w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/r\u00f3mulo1.jpg 500w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a><em><strong>Francisco Ant. Vidal Blanco.\u00a0<\/strong><\/em>De li\u00f1as vermellas e outras gaitas est\u00e1 chea a prensa diaria, o que me lembra a cando no recreo da escola, o Virulillas cruzou unha raia no chan, apartouse ata po\u00f1erse \u00e1 sombra do curm\u00e1n, aquel que lle levaba dous furados m\u00e1is no cinto, como xa temos comentado, e increpou a Moncho: \u00abAnda, pisa esa raia se te atreves\u00bb.<!--more--><\/p>\n<div id=\"ad-RobaMobile\" itemscope=\"\" itemtype=\"http:\/\/schema.org\/WPAdBlock\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size: 16px;\">Non era aquela a primeira vez na historia do mundo que o cruce dunha simple raia marcada no chan se converte en r\u00edo de sangue, que eu saiba a mesma Roma, capital de dous imperios, do Romano e do Vaticano, foi fundada sobre unha li\u00f1a vermella. E a historia xa todos a sabedes: Dous irm\u00e1ns xemelgos, R\u00f3mulo e Remo, que compart\u00edan a ilusi\u00f3n de dirixir e consolidar un pobo de pastores e agricultores libres e sen ataduras, pux\u00e9ronse a organizar unha cidade nova, con leis m\u00e1is modernas, cunha constituci\u00f3n m\u00e1is igualitaria e deixando de lado as arcaicas formas que ata aquela gobernaban na veci\u00f1anza; e como rei non pode haber m\u00e1is ca un, e os dous ti\u00f1an sobrados motivos para opositar \u00f3 cargo, comezou a primeira discusi\u00f3n de pol\u00edtica e estratexia, por ver quen ti\u00f1a mellor vista para sentar no solio real, e ga\u00f1ou R\u00f3mulo, que foi quen de ver doce voitres onde seu irm\u00e1n s\u00f3 v\u00eda seis. Primeira discrepancia e primeira desconfianza, porque ningu\u00e9n est\u00e1 seguro do que ve o outro se un mesmo non o ve. Pero eran irm\u00e1ns, e para m\u00e1is xemelgos, co que decidiron separarse, e mentres un se foi \u00f3 Palatino o outro asentouse no Aventino, e a\u00ed naceron novos problemas, que ambos eran outeiros e hab\u00eda que saber ata onde chagaba a aba de cada un, onde po\u00f1er os marcos no f\u00e9rtil val que hab\u00eda entre ambos. E ent\u00f3n foi cando R\u00f3mulo trazou a s\u00faa li\u00f1a no chan, colleu un par de bois e un arado e fixo un rego sobre o que ir\u00edan colocadas as pedras da muralla da s\u00faa cidade, dando orde expresa de que, a\u00ednda que non hab\u00eda paredes, ningu\u00e9n pod\u00eda cruzar por aquela raia.<\/span><\/div>\n<p style=\"text-align: justify;\">E os dous irm\u00e1ns, que viviron baixo un mesmo teito e mamaron do mesmo leite, se ben ata aquela manti\u00f1an as formas a pesar das s\u00faas diferencias como calquera veci\u00f1o, \u00f3 independizarse medraron aquelas e naceu a envexa, por ver quen era m\u00e1is ca quen, e ent\u00f3n un d\u00eda, aproveitando que hab\u00eda festa no Palatino, Remo foi de visita para compartir doces e licores, e cruzou por encima da raia. Nunca tal fixera. A\u00ed comezou a discusi\u00f3n, se eu xa dixen, eu non sab\u00eda, ti non sabes o que non queres, ti es un mexericas, ti a min non me dis iso&#8230; e empezaron por un empux\u00f3n e remataron espada en man ata tinxir aquela raia marcada no chan de sangue vermello.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Tam\u00e9n naquela ocasi\u00f3n de Moncho, que era observado por todos n\u00f3s, ansiosos por ver ata onde chegaba a s\u00faa valent\u00eda ou a s\u00faa covard\u00eda (naqueles tempos de prudencia ningu\u00e9n falaba), empuxado polo orgullo e refreado pola presencia do curm\u00e1n, adiantouse con intenci\u00f3n de pisar a raia, pero ent\u00f3n apareceu por al\u00ed don Manuel, un mestre en pr\u00e1cticas, quen po\u00f1\u00e9ndose na mesma li\u00f1a decidiu por todos, sacou un pano e solicitou: Imos xogar \u00f3 Pano, ve\u00f1a repartirse a ambos lados da raia.<\/p>\n<div id=\"ad-Roba2DetalleMobile\" itemscope=\"\" itemtype=\"http:\/\/schema.org\/WPAdBlock\" style=\"text-align: justify;\"><span style=\"font-size: 16px;\">E o caso foi que todos nos quedamos no lado de Moncho.<\/span><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Francisco Ant. Vidal Blanco.\u00a0De li\u00f1as vermellas e outras gaitas est\u00e1 chea a prensa diaria, o que me lembra a cando no recreo da escola, o Virulillas cruzou unha raia no chan, apartouse ata po\u00f1erse \u00e1 sombra do curm\u00e1n, aquel que lle levaba dous furados m\u00e1is no cinto, como xa temos comentado, e increpou a Moncho: &hellip; <a href=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=6404\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">A indeleble li\u00f1a vermella<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,52,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6404"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=6404"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6404\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6443,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/6404\/revisions\/6443"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=6404"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=6404"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=6404"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}