{"id":8130,"date":"2017-09-17T06:00:41","date_gmt":"2017-09-17T06:00:41","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8130"},"modified":"2017-09-13T10:11:01","modified_gmt":"2017-09-13T10:11:01","slug":"as-cabanas-do-medo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8130","title":{"rendered":"As cabanas do medo"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><em><strong><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/boiro.png\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-8132\" alt=\"boiro\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/boiro-300x204.png\" width=\"300\" height=\"204\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/boiro-300x204.png 300w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/boiro.png 724w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong><\/em>Era a\u00ednda un rapaz cando se embarcou para completar a s\u00faa primeira\u00a0 campa\u00f1a ao bacallau. Un pouco m\u00e1is tarde emigrou ao Mar do Norte para traballar nas perforadoras. Mais todos os ver\u00e1ns cont\u00e1bamos coas s\u00faas risas contaxiosas e as s\u00faas divertidas ocorrencias.<!--more--> Cando pasado un tempo notamos a s\u00faa falta e preguntamos polas causas da s\u00faa ausencia, cont\u00e1ronnos que quedara a vivir cunha muller en Aberdeen. Tardou m\u00e1is de corenta anos en volver. Cando regresou, case non reco\u00f1eceu a vila. A s\u00faa primeira tarefa foi percorrer, coa mesma parsimoniosa lentitude coa que cae a choiva nunha tarde de primavera, todas e cada unhas das r\u00faas. Mesmo se demorou nas esquinas xa esquecidas e visitou o antigo cemiterio, nas inmediaci\u00f3ns da igrexa.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Despois enfilou cara \u00e1 vella estrada de Abanqueiro. Baixou a costa de Marceliana e cruzou a ponte de Revelar: aqu\u00ed, nun mediod\u00eda diluviano a impetuosa corrente arrastrou un compa\u00f1eiro de Bri\u00f3n, lembrou. Uns minutos m\u00e1is tarde, dende a atalaia da subida a Vista Alegre, contemplou a nova estampa urbana da vila. Seguindo os pasados do cami\u00f1o polo que \u00edamos e volv\u00edamos da escola, case que de repente, tropezou coas ru\u00ednas da casa onde s\u00faa nai, cando era unha moza, viv\u00eda coa s\u00faa t\u00eda. A luz ca\u00eda sobre a contorna aberta dos campos que rodeaban a horta dos seus av\u00f3s. E d\u00edxose: aqu\u00ed crec\u00edn, xoguei e viv\u00edn os d\u00edas sen fin dos ver\u00e1ns da mi\u00f1a infancia e adolescencia. Naqueles tempos recendiamos a sombra de figueira, lev\u00e1bamos na boca o sabor e as pegadas das cereixas que roub\u00e1bamos nas hortas, a pel salgada do mar e as alpargatas de area da praia nos p\u00e9s. Fronte \u00e1 infinita mara\u00f1a daquelas douradas tardes, os d\u00edas agora par\u00e9cenme moi curtos e as noites, interminables.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/BOIRO-TIERRA.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-8133\" alt=\"BOIRO-TIERRA\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/BOIRO-TIERRA-300x153.jpg\" width=\"300\" height=\"153\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/BOIRO-TIERRA-300x153.jpg 300w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/BOIRO-TIERRA.jpg 689w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>Desexaba atoparse cos lugares polos que ti\u00f1a corrido cos cans, diante ou detr\u00e1s, cos demais compa\u00f1eiros da aldea. Transitar os cami\u00f1os por onde ti\u00f1a acompa\u00f1ado os carros cargados de palla, de le\u00f1a, de barr\u00eds cheos de uvas, de herba ou espigas de millo e tam\u00e9n de batume. Subir at\u00e9 as ladeiras do monte onde nos examin\u00e1bamos da nosa habelencia para conducir os nosos b\u00f3lidos de madeira, e acabar deitado na herba do campo de Novelle, onde romp\u00edamos as nosas pelotas de trapo, cerca da fonte que manaba auga fresca por debaixo dunha enorme rocha. De aqu\u00ed para al\u00f3, a trav\u00e9s dos prados e os pi\u00f1eiros. Si. Aqu\u00ed \u00e9 onde vi\u00f1amos, pensou.<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Foi as\u00ed, case sen decatarse, coma chegou at\u00e9 o barranco de barro avermellado. Descendeu polo sendeiro e bateu cun espazo ateigado de escombros e maleza: un cemiterio de s\u00edmbolos da modernidade cubertos de musgo: neveiras, lavadoras, aparellos de radio, televisores\u2026 Recordou: naqueles tempos, o barranco era un lugar fermoso, misterioso. Un espazo para agocharse. Aqu\u00ed ergu\u00edamos as nosas cabanas e nelas agard\u00e1bamos a que as negras \u00e1s da noite cubrisen o barranco. Cando o rumor do silencio vivo, ou talvez s\u00f3 era o rumoreo do vento, ca\u00eda sobre n\u00f3s, a humidade do medo atenaz\u00e1banos at\u00e9 que sent\u00edamos uns pasos descendendo polo sendeiro. Nese instante, sa\u00edmos en debandada, berrando e correndo sen mirar atr\u00e1s ata alcanzar o borde da aldea. Al\u00ed, sent\u00e1bamos para recuperar o alento e soltar unhas risi\u00f1as nerviosas, reflexo do noso valor e temor. Finalmente, acabou entrando na primeira taberna que encontrou no cami\u00f1o. Sa\u00edu \u00e1 porta do establecemento e bebeu un longo grolo mirando cara ao crep\u00fasculo. E sentiu que estaba saboreando a existencia enteira.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Gonzalo Trasbach.\u00a0Era a\u00ednda un rapaz cando se embarcou para completar a s\u00faa primeira\u00a0 campa\u00f1a ao bacallau. Un pouco m\u00e1is tarde emigrou ao Mar do Norte para traballar nas perforadoras. Mais todos os ver\u00e1ns cont\u00e1bamos coas s\u00faas risas contaxiosas e as s\u00faas divertidas ocorrencias.<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[18,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8130"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8130"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8130\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8134,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8130\/revisions\/8134"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8130"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8130"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8130"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}