{"id":8136,"date":"2017-09-16T06:00:09","date_gmt":"2017-09-16T06:00:09","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8136"},"modified":"2017-09-13T15:09:04","modified_gmt":"2017-09-13T15:09:04","slug":"breves-como-fotos-outro-convite-de-berger-ii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8136","title":{"rendered":"Breves como fotos, outro convite de Berger (II)"},"content":{"rendered":"<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/berger1.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignright size-medium wp-image-8137\" alt=\"berger1\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/berger1-187x300.jpg\" width=\"187\" height=\"300\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/berger1-187x300.jpg 187w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/berger1.jpg 200w\" sizes=\"(max-width: 187px) 100vw, 187px\" \/><\/a><em><strong>Fidel Vidal.\u00a0<\/strong><\/em>A morte (\u201cdominio de Deus\u201d) v\u00e9n acu\u00f1ada no primeiro trato xen\u00e9tico como inherente \u00e1 vida e na que, ag\u00e1s en determinados momentos, non pensamos. Lev\u00e1mola connosco sen decat\u00e1rmonos. Pertence exclusivamente a cada un de n\u00f3s. Intransferible, malia os desexos dalg\u00fans por ocuparen o lugar (a morte) doutros, en especial os seres mais queridos. \u201cA morte de un \u00e9 xa de un mesmo. Non pertence a ning\u00fan outro, nin tan sequera ao asasino. Isto quer dicir que forma parte da propia vida desde o comezo.\u201d (J. Berger, p\u00e1x. 34).<!--more--><\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">Prep\u00e1rase realmente o corpo para morrer? Non o creo. O organismo pode esmorecer mais non como unha preparaci\u00f3n para a morte, sen\u00f3n \u00fanica e exclusivamente como formando parte dun ciclo. Mais, no caso do home como ser consciente, remata coa morte, iso si. \u201cO corpo envellece. O corpo prep\u00e1rase para morrer. Ningunha teor\u00eda do tempo nos presta alivio ning\u00fan neste punto\u201d (p\u00e1x. 37). \u201cDeus abandona a vida para habitar o dominio eterno da morte. Distanciado xa para sempre dos ceos do tempo, deixa de ser o seu eixo, convert\u00e9ndose nunha presenza ausente, que agarda.\u201d (p\u00e1xs. 38-39)<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">O lugar da reparaci\u00f3n (resurrecci\u00f3n) al\u00e9n da morte d\u00e1se, grazas ao amor, como aut\u00e9ntica salvaci\u00f3n amorosa, \u00e9 dicir, a perpetuaci\u00f3n polo amor: \u201cO que m\u00e1is me reconcilia coa mi\u00f1a propia morte \u00e9 a imaxe dun lugar: un lugar no que os teus \u00f3sos e mailos meus sexan sepultados, tirados, desenterrados xuntos (\u2026) Contigo podo imaxinar un lugar onde ser fosfato de calcio \u00e9 suficiente.\u201d (p\u00e1x. 105)<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><a href=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/caravaggio.jpg\"><img decoding=\"async\" loading=\"lazy\" class=\"alignleft size-medium wp-image-8138\" alt=\"caravaggio\" src=\"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/caravaggio-300x240.jpg\" width=\"300\" height=\"240\" srcset=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/caravaggio-300x240.jpg 300w, https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/wp-content\/uploads\/2017\/09\/caravaggio.jpg 620w\" sizes=\"(max-width: 300px) 100vw, 300px\" \/><\/a>E Caravaggio? Caravaggio, malia os abundantes temas relixiosos dos seus cadros, foi o primeiro pintor que amosou neles a vida real, tal e como a sente o <i>popolaccio<\/i>, a xente das calellas, os <i>sans-culottes<\/i>, o <i>lumpenproletariat<\/i>, as clases baixas, o submundo: \u201cNon hai lingua europea que para chamar ao pobre urbano non utilice unha palabra sexa esta denigrante, sexa esta paternalista\u201d (p\u00e1x.83). Caravaggio foi un pintor her\u00e9tico rexeitado pola Igrexa a causa da s\u00faa tem\u00e1tica. \u201cA s\u00faa herex\u00eda consistiu en transplantar os temas relixiosos \u00e1s traxedias populares.\u201d (p\u00e1x. 86)<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">\u201cO oposto a amar non \u00e9 odiar, sen\u00f3n separarse (\u2026) A separaci\u00f3n \u00e9 un medio de comprobar ambas paix\u00f3ns\u201d (p\u00e1x. 94). \u201cO amor quere acurtar toda distancia. Non obstante, se o espazo e a separaci\u00f3n fosen eliminados, non existir\u00edan nin a persoa amada nin a que ama\u201d (p\u00e1x. 95)<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\">As cartas botadas en falta, a espera dun sobre co nome reco\u00f1ecido da remitente, e dentro as novas e os cari\u00f1os de quen est\u00e1 a piques de chegar. Ficamos na cidade cargada de lembranzas a renov\u00e1rense coa t\u00faa presenza. Agora ningu\u00e9n escribe cartas, ningu\u00e9n pon o teu nome nun sobre que despois env\u00eda por correo. Que ledicia recibir unhas letras escritas nunha postal da nosa cidade preferida:<\/p>\n<p style=\"text-align: justify;\"><i>nesa cidade como unha carta da familia\/ lida unha e outra vez nun porto,\/<\/i> <i>nesa cidade coa biblioteca de tellas\/ e as s\u00faas r\u00faas recordadas por Johannes Vermeer\/ que deixou d\u00e9bedas cando morreu,\/<\/i>(\u2026)<i> \/ nesa cidade\/ estou prepar\u00e1ndome para a t\u00faa chegada<\/i>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Fidel Vidal.\u00a0A morte (\u201cdominio de Deus\u201d) v\u00e9n acu\u00f1ada no primeiro trato xen\u00e9tico como inherente \u00e1 vida e na que, ag\u00e1s en determinados momentos, non pensamos. Lev\u00e1mola connosco sen decat\u00e1rmonos. Pertence exclusivamente a cada un de n\u00f3s. Intransferible, malia os desexos dalg\u00fans por ocuparen o lugar (a morte) doutros, en especial os seres mais queridos. \u201cA &hellip; <a href=\"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=8136\" class=\"more-link\">Seguir lendo <span class=\"screen-reader-text\">Breves como fotos, outro convite de Berger (II)<\/span> <span class=\"meta-nav\">&rarr;<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,65],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8136"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=8136"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8136\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8139,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/8136\/revisions\/8139"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=8136"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=8136"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=8136"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}