{"id":9367,"date":"2018-06-15T06:00:56","date_gmt":"2018-06-15T06:00:56","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9367"},"modified":"2018-06-10T10:13:15","modified_gmt":"2018-06-10T10:13:15","slug":"os-coros-da-novena-de-fidel-vidal-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9367","title":{"rendered":"Os coros da Novena, de Fidel Vidal"},"content":{"rendered":"

\"41ucgTl3MSL._SX328_BO1,204,203,200_\"<\/a>Jes\u00fas Alberdi<\/em>.\u00a0<\/strong>No seu relato \u201cPedro P\u00e1ramo\u201d, di Juan Rulfo: \u201cVine a Comala porque me dijeron que ac\u00e1 viv\u00eda mi padre, un tal Pedro P\u00e1ramo. Mi madre me lo dijo\u201d. Se cambiamos a Pedro P\u00e1ramo por Antonio Ca\u00ednzos, admirador de Beethoven, e en lugar de Comala en M\u00e9xico, falamos de Mareira ou Ribeira en Galicia, esta sinxela modificaci\u00f3n poder\u00eda ser o comezo da novela de Fidel Vidal (Os coros da Novena<\/i>, Espiral Maior, 2017).\u00a0Amparo Ca\u00ednzos v\u00e9n de Mareira, vive en Mareira, volve a Mareira desde Coru\u00f1a e Boiro, a s\u00faa vida xira arredor de Mareira, porque en Mareira est\u00e1n os seus pais, a s\u00faa infancia, est\u00e1 a s\u00faa vida interna al\u00e1 onde ela se encontre. O seu pasado vai canda ela. O lugar dos pais, as paisaxes da infancia, encerran case todo o que vai ocorrer na vida dunha persoa, e o pasado segue a ser un presente continuo.<\/p>\n

Alg\u00fan cr\u00edtico literario sinalou que Comala de Rulfo, como Macondo de Garc\u00eda M\u00e1rquez, ou o impronunciable Yoknapatawpha de William Faulkner, por citar s\u00f3 alg\u00fans exemplos xa cl\u00e1sicos, na s\u00faa simpleza aparente dunha localidade concreta ou unha paraxe reducida, nun momento da vida, son \u00e1 vez un espazo e un tempo universais, xa que logo, \u00e1 par abarcan unha vida enteira e a vida de distintas persoas doutros lugares distantes. O que no seu reducido espazo e tempo sucede, incumbe a persoas de espazos e tempos moi distantes.<\/p>\n

A novela de Fidel Vidal comeza en Mareira cunha morte e un enterro na primeira p\u00e1xina, e finaliza nun suspense resolto na \u00faltima p\u00e1xina que preferimos silenciar por respecto a novos lectores. E o que sucede entre medias, \u00e9 un ciclo completo da vida dunhas persoas, entre un extremo e outro est\u00e1n as vidas entrelazadas entre si de varias persoas, todas elas dependendo unhas das outras cos seus encontros e desencontros, locais e universais.<\/p>\n

Para describir esas vidas, Fidel utiliza a veces unha prosa narrativa descarnada. Cito as palabras de Amparo Ca\u00ednzos, a protagonista e relatora principal de toda a historia: \u00a0\u201cAprend\u00edn a linguaxe dos homes na soberbia do seu poder sobre os nenos (\u2026) O deterioro da carne vai parella ao deterioro do cerebro, faise m\u00e1s p\u00fatrida e lasciva\u201d.<\/p>\n

\"fidel<\/a>En ocasi\u00f3ns a prosa faise po\u00e9tica, e as\u00ed pode dicir a mesma narradora Amparo: \u00a0\u201cDesatemos as amarras da noite e libremos o mundo deste so\u00f1o tard\u00edo, destas follas vermellas sen outro futuro que a negrura da sombra no \u00faltimo andel.(\u2026) Os ollos da cara s\u00f3 captan a p\u00e1lpebra baleira de horizontes (\u2026) e os ollos da alma dan coa frondosidade da nostalxia: morri\u00f1a do amargor e do loito\u201d<\/p>\n

E, en terceiro lugar, a prosa po\u00e9tica deixa lugar ao final de cada cap\u00edtulo a unha referencia \u00e1 m\u00fasica de Beethoven. A m\u00fasica est\u00e1 presente moitas veces no texto, e culmina cada cap\u00edtulo cunha referencia a Beethoven. Prosa, poes\u00eda e m\u00fasica, combinadas de maneira desigual, para describir unhas vidas mediocres, correntes, eu dir\u00eda que humanas.<\/p>\n

E a\u00ednda hai un cuarto rexistro narrativo que eu chamar\u00eda existencialista ou filos\u00f3fico. Un rexistro que deixa ao lector pensando no devir da vida destes personaxes, nos que a veces asoma o malestar e un sentido tr\u00e1xico da vida, noutras ocasi\u00f3ns a ilusi\u00f3n por pequenos detalles, ou pola presenza dunha filla ou dun suceso familiar.<\/p>\n

Porque, malia os malentendidos do sufrimento nas relaci\u00f3ns persoais, da desesperanza, e a car\u00f3n do sentido en certa maneira tr\u00e1xico dalgunhas escenas, hai tam\u00e9n un sentido est\u00e9tico de gozo, e un dos personaxes da novela poder\u00e1 dicir: \u201cA historia de cadaqu\u00e9n xamais se escribiu de antem\u00e1n, t\u00e9mola que relatar n\u00f3s en cada acontecer, e nutrila de substancia coas nosas propias e libres decisi\u00f3ns. A vida segue a\u00ed para gozala. Podes alucinar contemplando como esvara una pinga e cae por unha folla de maceira baixo unha rosada de orballo\u201d<\/p>\n

\"Fidel_Vidal_P\u00e9rez_(AELG)-5\"<\/a>Julio Llamazares (El Pa\u00eds, 3-3-2007) escrib\u00eda algo que creo poder\u00eda servir como resume da novela de Fidel Vidal: \u201cDesde hace tiempo cada vez recuerdo con m\u00e1s frecuencia la famosa frase de Shakespeare en Macbeth: La vida no es m\u00e1s que una sombra\u2026Una historia narrada por un necio, llena de ruido y de furia, que nada significa\u201d.<\/p>\n

O ru\u00eddo e a furia deron t\u00edtulo a unha famosa novela de W. Faulkner. Ambos se conxugan na novela de Fidel Vidal. No mesmo horizonte de ru\u00eddos e tensi\u00f3ns viven os personaxes atribulados que roldan Mareira no texto que comentamos. Personaxes \u201carrolados pola envidia, mantidos pola luxuria,…\u201d (Rosal\u00eda de Castro). E un ten a impresi\u00f3n de que \u00e9 interesante mergullarse en tanto ru\u00eddo para despois sa\u00edr del, e co libro nas mans quedarse pensando sobre canto sucede nas persoas. Entre o ru\u00eddo e a furia, algunhas pingas de orballo dan un sentido est\u00e9tico \u00e1 vida. E a vida segue. Segue at\u00e9 a morte. As\u00ed sucede con alg\u00fan dos seus personaxes.<\/p>\n

S\u00f3 engadir que a\u00ed te\u00f1en a novela de Fidel Vidal para mergullarse no ru\u00eddo, e entre a furia que resoa con tanta forza, contemplar e gozar do contraste da serenidade dalgunhas desas gotas de orballo derramarse lentamente na vida, na vida que vai transcorrendo en Mareira.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jes\u00fas Alberdi.\u00a0No seu relato \u201cPedro P\u00e1ramo\u201d, di Juan Rulfo: \u201cVine a Comala porque me dijeron que ac\u00e1 viv\u00eda mi padre, un tal Pedro P\u00e1ramo. Mi madre me lo dijo\u201d. Se cambiamos a Pedro P\u00e1ramo por Antonio Ca\u00ednzos, admirador de Beethoven, e en lugar de Comala en M\u00e9xico, falamos de Mareira ou Ribeira en Galicia, esta … Seguir lendo Os coros da Novena, de Fidel Vidal<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,83,9],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9367"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9367"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9367\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9370,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9367\/revisions\/9370"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9367"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9367"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9367"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}