{"id":9755,"date":"2018-10-04T06:00:52","date_gmt":"2018-10-04T06:00:52","guid":{"rendered":"http:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9755"},"modified":"2018-10-02T07:06:47","modified_gmt":"2018-10-02T07:06:47","slug":"carla-bozulich-predicadora-on-fire","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/?p=9755","title":{"rendered":"Carla Bozulich: predicadora “On Fire”"},"content":{"rendered":"

\"ee9184ed-10b0-40f8-a130-2a07c367b1a1_1510790400\"<\/a>Gonzalo Trasbach.\u00a0<\/strong>Para Magdalena e Carme<\/em>. Este texto sobre unha das mulleres m\u00e1is incendiarias que poboan a mi\u00f1a secreta caligraf\u00eda sonora feminina atrevida foi ideado cando tiven unha pequena pol\u00e9mica con estas d\u00faas amigas e colegas deste Caf\u00e9 literario. Para quen ademais quero recuperar o que dic\u00eda o compositor e pianista norteamericano John Cage: <A m\u00fasica \u00e9 unicamente atreverse a escoitar os sons do mundo antes de que callen nun signo, en linguaxe codificada ou moeda corrente> (\u00e9 isto o que a m\u00fasica ten de (in)humano?). <\/span><\/span><\/p>\n

Foi no ano 2006 cando descubr\u00edn a unha tal Carla Bozulich (24 de decembro, 1965). Ent\u00f3n ela xa levaba varios episodios queimados na escena post punk de Los Angeles. E nesa data foi cando merquei “Evangelista”, \u00a0que se poder\u00eda considerar propiamente coma o primeiro disco dunha compositora e cantante que, a\u00ednda que reside en California, leva no seu sangue xens neoiorquinos. Dende aquela data para aqu\u00ed, Carla xoga na gran liga de espele\u00f3logos do verbo electr\u00f3nico con Nina Nastasia, Anori, Thalia Zedek ou o espa\u00f1ol Don The Tiger. Ao f\u00edo de que acaba de publicar un novo \u00e1lbum, imos facer un percorrido por algunhas xemas da s\u00faa discograf\u00eda.<\/span><\/span><\/p>\n

\"a2711128679_10\"<\/a>“Evangelista” (2006) \u00e9 o traballo que me deu a co\u00f1ecer a esta predicadora pecadora que arde entre lapas. Ela \u00e9 capaz, entre outras facetas, de travestirse en enigm\u00e1tica diva do country alternativo, <\/span><\/span>codearse<\/i><\/span><\/span> cos ruidistas do <\/span><\/span>downtown<\/i><\/span><\/span> neoiorquino, ou pasar do grito lacerante ao rumor de b\u00e1lsamo. Os proxectos grupais desta superviv<\/span><\/span>e<\/span><\/span>nte do punk angelino, de cu de mal asento, tiveron sempre unha curta vida, segada sen rubor na busca de paisaxes virxes. Na \u00faltima etapa de The Geraldine Fibbers, miss Bozulich tropezou co heterodoxo guitarrista Nels Cline e bautizaron como Scarnella outro fugaz experimento, do que sa\u00edu un disco hom\u00f3nimo (1998).<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Andaba Carla metida de cheo nun nomadismo art\u00edstico e persoal cando nos legou unha atrevida rareza: “Red Headed Stranger” (2003), unha relectura do influ\u00ednte traballo de Willie Nelson de 1975: unha xo\u00ed\u00f1a. Un ano despois puxo na r\u00faa “I’m Gonna Stop Killing”, un estrano artefacto que rescata d\u00faas pezas do proxecto nelsoniano e engade sete segmentos capturados en directo durante 2002 e 2003. Aqu\u00ed, a Bozulich repta coma unha hipnotizadora de son sobre temas alleos e propios coa complicidade de Cline e do viol\u00edn de Carla Kihlestedt.<\/span><\/span><\/p>\n

Nunha reviravolta de tr\u00e1nsfuga, C.B. aparece en “Evangelista” baixo a direcci\u00f3n do afamado selo Constellation, contando coa colaboraci\u00f3n dos canadenses Goodspeed You! Emperor, entre outros, o que d\u00e1 lugar a un perfecto equilibrio entre folk e noise. As alegor\u00edas m\u00edsticas e mel\u00f3dicas da californiana atoparon en Constellation o marco ideal para encaixar as s\u00faas inquedanzas de constante rexeneraci\u00f3n s\u00f3nica. Nun escenario de aparente desorde e aridez xorde a chispa da canci\u00f3n como pregaria e os mantras de \u00e1tomos ruidistas alimentan a viaxe con intermitentes luzadas. “Evangelista” \u00e9 un ritual e unha viaxe, unha cerimonia na que C.B. exerce de gu\u00eda coma unha xam\u00e1 en tenso tran<\/span><\/span>so<\/span><\/span> espiritual. <\/span><\/span><\/span><\/p>\n

As resonancias son m\u00faltiples e sempre enriquecedoras: radiograf\u00edas de blues en estado comatoso ou brochazos de folk fam\u00e9lico que se filtran nun magma sonoro que fai do minimalismo unha arma amplificadora. E, por enriba de todo isto, a voz, ese torrente esgazado, esa fonte de dozura. O disco \u00e9 unha invitaci\u00f3n a baixar ao seo dese volc\u00e1n en erupci\u00f3n que \u00e9 a s\u00faa creadora. O cami\u00f1o non \u00e9 nada f\u00e1cil: aqu\u00ed ferven sobre achas abrasadoras, coraz\u00f3ns rachados. Para as orellas ousadas sempre hai recompensa.<\/span><\/span><\/p>\n

\"descarga\"<\/a>“Boy” (2014). Miss Bozulich d\u00e1 aqu\u00ed un paso ao fronte para amosarnos a s\u00faa cara m\u00e1is pop, a\u00ednda que sen abandonar os seus universos escuros, espectrais. A artista completa este \u00e1lbum con baladas country-folk e blues que son primeiro demolidas e logo reconstru\u00eddas por unha muller veterana na escena post punk, do rock espectral e industrioso, a improvisaci\u00f3n e a arte sonora. A\u00ednda que o traballo resulta m\u00e1is accesible que o misterioso “Evangelista”, “Boy” \u00e9 perturbador. E \u00e9 as\u00ed, porque percorre canell\u00f3ns narrativos sombr\u00edos e tam\u00e9n escuras e sucias paraxes s\u00f3nicas que desorientan aos ouvintes.<\/span><\/span><\/p>\n

Carla resolve con poder\u00edo a obra en tres eixos de acci\u00f3n: a composici\u00f3n, a instrumentaci\u00f3n e a produci\u00f3n. Logo dun coidado traballo de campo e unha minuciosa selecci\u00f3n do material acumulado, nas mesturas finais o baixo, as guitarras, percusi\u00f3ns e viola f\u00fandense como petr\u00f3leo ardendo con sintetizadores, samplers e loops, namentres un inquietante eco de poirenta dixital out\u00f3rgalle ao conxunto un aspecto temible e afiado. Falamos dun \u00e1lbum impresionante, impresiona pola sucesi\u00f3n de relatos t\u00e9tricos, marcados por n\u00f3s e rachos.<\/span><\/span><\/p>\n

“19.4.15” \u00e9 un disco de rock espectral na compa\u00f1a do espa\u00f1ol Don The Tiger. Compartiu Carla con Don esforzos nunha actuaci\u00f3n de abril do 2015, recollido neste \u00e1lbum, que tivo coma escenario o caf\u00e9 OTO de Londres. Ambos os dous s\u00f3s xeraron unha proverbial falla de emoci\u00f3n volc\u00e1nica. Entre o repertorio propio e versi\u00f3ns de cl\u00e1sicos do folk, miss Bozulich post\u00falase como “nigromante” maior da abstracci\u00f3n rock, sobre todo no que se refire \u00e1 s\u00faa apropiaci\u00f3n de material alleo, como se aprecia en <\/span><\/span>MacCrimmon’s Lament<\/i><\/span><\/span>, unha canci\u00f3n tradicional escocesa que resoa coma o eco dun antepasado morto. A alianza entre o espa\u00f1ol e C.B. \u00e9 total, o cal apuntala a excelencia destas oito expresi\u00f3ns de beleza murmurada torrencialmente.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

\"CST132_cover_1400xpx\"<\/a>O pasado \u00a011 de maio, miss Bozulich puxo nas tendas a s\u00faa \u00faltima produci\u00f3n: “Quieter”, un disco que, de feito, ten dous comezos: dun lado arrancou cando Carla perdeu temporalmente a audici\u00f3n na xira do 2014, e doutro, cando a recuperou un ano despois. Talvez por isto, a pecadora predicadora que ard\u00eda entre labaradas en “Evangelista” aparece aqu\u00ed m\u00e1is acougada, coma unha sup<\/span><\/span>l<\/span><\/span>ica<\/span><\/span>nte<\/span><\/span>, necesitada e apaixonada: <\/span><\/span>If you ever go back to the end of the world\/ Darling\/ Take me<\/i><\/span><\/span>, reza na pen\u00faltima canci\u00f3n dun repertorio que abre a marabillosa e prodixiosa <\/span><\/span>Let It Roll<\/i><\/span><\/span>. Polo medio, debulla esta pregaria: <\/span><\/span>Look at the sky now or close your eyes\/ Your name is written in the smoke<\/i><\/span><\/span>.<\/span><\/span><\/span><\/p>\n

Pres\u00e9ntanos aqu\u00ed, pois, a californiana un reflexivo, emotivo e repousado balance dos seus \u00faltimos vinte e cinco anos de carreira, do seu traballo sonoro. O disco re\u00fane unha colecci\u00f3n de temas nunca antes editados, pero que proceden de distintas etapas creativas. Conta coa colaboraci\u00f3n de varios dos m\u00fasicos dos que acostuma a rodearse, para erguer un \u00e1lbum que sintetiza o ideario est\u00e9tico das s\u00faas \u00faltimas etapas. A voz de Carla, unha vez m\u00e1is \u00e9 clave, pese a que non semella tan furiosa nin enrabechada, pero case ningu\u00e9n \u00e9 capaz de rezar con ese ardor e esa tenrura como s\u00f3 ela \u00e9 quen de arrancar da s\u00faa gorxa e do seu coraz\u00f3n. Nesta ocasi\u00f3n, ademais do baixo, das guitarras e percusi\u00f3ns, ap\u00f3iase noutros instrumentos como o cello, o piano e mesmo nunhas cortinas chinesas, a\u00ednda que sempre sobre un sucio e inquietante pano dixital de fondo.<\/span><\/span><\/p>\n

Carla Bozulich leva traballando dende 1982 en varias frontes. As\u00ed, coa agrupaci\u00f3n Evangelista realizou varias entregas, como “Hello, Voger” (2008) e “In Animal Tongue” (2011). Ten ademais un \u00e1lbum a d\u00fao con Ches Smith: “Run” (2012) e contribuci\u00f3ns a favor de Nels Cline e Lydia Lunch: “The Book of Knots”. Noutra faceta, ten publicado en varios medios e soportes unha ampla actividade literaria (poes\u00eda, relatos curtos, cr\u00edtica…). A\u00ednda que \u00e9 pouco co\u00f1ecida entre n\u00f3s, pero si entre unha inmensa minor\u00eda, \u00e9 unha das grandes int\u00e9rpretes e voces da m\u00fasica popular de vangarda.<\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Gonzalo Trasbach.\u00a0Para Magdalena e Carme. Este texto sobre unha das mulleres m\u00e1is incendiarias que poboan a mi\u00f1a secreta caligraf\u00eda sonora feminina atrevida foi ideado cando tiven unha pequena pol\u00e9mica con estas d\u00faas amigas e colegas deste Caf\u00e9 literario. Para quen ademais quero recuperar o que dic\u00eda o compositor e pianista norteamericano John Cage: <A m\u00fasica … Seguir lendo Carla Bozulich: predicadora “On Fire”<\/span> →<\/span><\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_bbp_topic_count":0,"_bbp_reply_count":0,"_bbp_total_topic_count":0,"_bbp_total_reply_count":0,"_bbp_voice_count":0,"_bbp_anonymous_reply_count":0,"_bbp_topic_count_hidden":0,"_bbp_reply_count_hidden":0,"_bbp_forum_subforum_count":0,"_exactmetrics_skip_tracking":false,"_exactmetrics_sitenote_active":false,"_exactmetrics_sitenote_note":"","_exactmetrics_sitenote_category":0,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0},"categories":[7,18,8],"tags":[],"aioseo_notices":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9755"}],"collection":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=9755"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9755\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":9760,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/9755\/revisions\/9760"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=9755"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=9755"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/cafebarbantia.barbantia.es\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=9755"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}