Todolos artigos de: cafebarbantia

Unha cervexa na rúa Bracka

181503126María Xesús Blanco. Entrei no primeiro sitio que vin aberto. Malhumorada. Levaba roupa pouco axeitada para o ceo cincento e mudábel deses días. Ademais, despois doutra noite de insomnio, quedara durmida á mañanciña. E tiven que saír do hotel á lume de carozo. Non quería chegar tarde á cita co resto do grupo para a visita á Universidade da cidade. E de repente pilloume a tromba de auga na rúa Bracka. Era xullo pero o tempo estaba, a cada intre, máis desapracíbel. No café había pouca xente e sentín de contado ese acollemento confortábel, e ao mesmo tempo estraño, que ofrecen algúns espazos. Continue reading Unha cervexa na rúa Bracka

Exposicións enriquecidas (1): Sonoro empeño. A música nas coleccións de arte Abanca e Afundación

sonoro_ou__widePilar Sampedro. Se buscamos música na pintura, seguro que a atopamos. Cantos músicos, cantas mulleres ao piano, cantos bodegóns con instrumentos musicais, cantas partituras, cantas liñas marcando un ritmo, cantos pasos de baile… e así, nas coleccións citadas (Abanca e Afundación) Continue reading Exposicións enriquecidas (1): Sonoro empeño. A música nas coleccións de arte Abanca e Afundación

Corpo espectacular

q145nlrb41tln9pnalj0g247t3_2018082010365615b7ac3f8d3ce2Marina Losada Vicente. Atendía detrás dun mostrador. Aínda que a collera no baño, en canto sentía abrir a porta, corría ao seu asento. De ter que levantarse para facer unha fotocopia, por acaso, sendo o seu cubículo tan pequeno, a persoa do outro lado só podía pensar en como era quen de moverse entre aqueles andeis cargados de expedientes, libros de contas, a impresora, o deshumificador e, no inverno, unha pequena estufa. Continue reading Corpo espectacular

Os libros arden mal

51vCwq2u-ULCésar Alen. Parece que volve a época das rifas, das crueis vinganzas. Alguén está empeñado en rememorar tempos aciagos. O curioso de todo isto, é que se retorce a historia ata a absoluta falacia, como o imposible escorzo dun contorsionista. A ninguén parece importarlle desmentir a historia, a constatación dos feitos. Pode máis a xenreira, a provocación, o agradar aos teus, e se para iso hai que mentir non importa. A mentira é o dogma dos novos tempos. Facianas envilecidas e envelenadas, rictos cargados de rabia, ollos inxectados. A mentira penetra na pedra máis dura, cerebros  permeables. De novo sae á boia a mala baba dos que foron gañadores, pero hoxe son perdedores. Continue reading Os libros arden mal