O esperma dos ricos

borracho1X. Ricardo Losada. Cando un le e estuda a filósofos tan difíciles como Heidegger ou Hegel, pode acabar desprezando a sabedoría popular por simple, clara e pouco matizada. Non é o meu caso. Despois de ler libros tan abstrusos, mesmo para especialistas, como A Fenomenoloxía do Espírito, aprecio aínda máis a sabedoría popular. Como a daquel árabe que lle dixo a un occidental: Vostedes teñen o reloxo, nós temos o tempo, definindo en catro palabras a diferenza entre tempo obxectivo e tempo subxectivo que ao filósofo Bergson lle levou varios libros. Ou a daquel africano que lle dixo a un antropólogo: Cando os occidentais chegaron aquí, nós tiñamos a terra e os occidentais a Biblia Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Narrativa, X. Ricardo Losada | Deixa un comentario

Para Magdalena: Que é iso da música?

Young girlGonzalo Trasbach. Nunha conferencia que pronunciou en Cerisy-la-Salle, Normandía, en agosto de 1955, Martin Heidegger preguntaba, como introdución a unha conversa, que é iso da filosofía? Nun punto da exposición o profesor de Friburgo di: <Todo ente é no Ser. O oír isto soa para os nosos oídos como algo trivial, mesmo insultante. Ninguén ten por que preocuparse de que o ente pertenza ao Ser. Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Gonzalo Trasbach, Música, Narrativa | 2 Comentarios

Inocencia e segredos do silencio

misticismoFidel Vidal. Se algo define ao místico é a denominada experiencia extrema da unión. Esta unión pertence ao mundo interior. O místico non quere coñecer, o místico quere ser, en tanto que incompleto, é dicir, como non-ser (María Zambrano, Claros del bosque). A alma de quen se fai místico non pode proseguir na natureza nin tampouco no coñecemento, nin sequera -de aquí esta profunda contradición na figura de frei Juan de la Cruz- na poesía. Necesita saír do pozo da súa soidade “aínda que lle custe o non ser cando xa teña saído.” Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Fidel Vidal, Poesía | 1 Comentario

Noruegueses de Noruega…

rosaliaFrancisco Ant. Vidal Blanco. Está moi ben que o retrato de Rosalía vaia estampado na popa dun avión de Norwegian. Pero non me cadra. ¿Que conseguen ou pretenden? Pode quedar moi bonito, e ata pode haber quen o considere un acto de recoñecemento galeguista universal, pero se o pensamos ben ¿cantos van fixarse nesa foto trucada nun avión estacionado ou a tres mil metros de altura? Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Francisco Ant. Vidal Blanco, Narrativa | 1 Comentario