Gonzalo Hermo, unha poética anovadora

O Escritor. Celebración_Gonzalo_HermoPastor Rodríguez. Nacido en Rianxo en 1987, licenciado en Filoloxía Galega e doutor en Lingüística pola universidade de Santiago de Compostela, en 2011 publicou Crac, que amosaba unha poética anovadora e comprometida e que gañara o Premio Xuventude Crea, da Xunta de Galicia. En 2014 aparece o seu segundo volume poético, Celebración, co que gañou o Premio da Crítica e o Premio Nacional de Poesía Nova Miguel Hernández. Neste 2017 aparece a tradución do seu segundo volume na editorial madrileña La Bella Varsovia, da man da ourensá Miriam Reyes. Membro fundador da editorial Chan de Pólvora, Lázaro Louzao trasladou a súa poesía ao formato audiovisual. Sigue lendo

Publicado en Pastor Rodríguez, Poesía | 1 Comentario

A cesárea dunha nova humanidade? (IV)

2Ignacio Castro Rey. O colmo dos parado-xos é sospeitar que, baixo esta adulación constante desta sociedade cara á xuventude, agóchase un novo tipo da maltrato masivo. O dos mimos, por exemplo? É posible que os xoves xamais teñan sido máis escravos. Ninguén os deixa en paz. Nunca estiveron máis presionados, máis vixiados, interferidos e invadidos. A sobreprotección e as mil facili-dades que se lles serven acotío, aparente-mente gratis, é un regalo envelenado para desarmalos e convertelos en dóciles camarei-ros do “todo a 100” que vén, ese xigantesco lowcost que os converterá en baratos empre-gados riseiros. Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Ignacio Castro Rey | Deixa un comentario

A cesárea dunha nova humanidade? (III)

58d243b2c261aIgnacio Castro Rey. Toda esta obriga de ter éxito, de ser popular, divertido, é pois unha fonte de novas formas de infelicidade, de maltrato e ninguneo. Para empezar, o espectáculo continuo que nos invade (con tarifa plana: igual que os ventres, as pantallas e os encefalogramas) conseguiu un secuestro sen precedentes da atención. Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Ignacio Castro Rey | 1 Comentario

A cesárea dunha nova humanidade? (II)

Redes-socialesIgnacio Castro Rey. Non é sequera medo. Sinxelamente, o que é lento, o sombrío e difícil resulta aburrido para eles, anticuado e inútil. Por iso, cando non teñen máis remedio que asistir a algo diso, sexa en clase ou na casa, éntralles soño. De aí os bocexos e as caras abstractas das “pallas mentais”. Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Ignacio Castro Rey | 1 Comentario