A semente mais erótica

Inflorescência masculina e fruto feminino na porta duns banhos na Côte d’or de Praslin.

Inflorescência masculina e fruto feminino na porta duns banhos na Côte d’or de Praslin.

Alberte Pagán. Nas ilhas de Maldiva nasce a planta/No profundo das águas, soberana,/Cujo pomo contra o veneno urgente/É tido por antídoto excelente. Assi descreve Luís de Camões, nos Lusíadas (canto X, estrofe 136), esse estranho e cotizado fruto (“pomo”) que hoje chamamos coco-do-mar ou coco duplo e que crece unicamente em Praslin e Curieuse, duas ilhas do arquipélago das Seychelles. Mas quando Camões fazia a sua descriçom do mundo conhecido as Seychelles, desabitadas, estavam ainda por descobrir. Sigue lendo

Publicado en Alberte Pagán, Ciencia, Ensaio | Deixa un comentario

Centro, remate e orgasmo

0018815536X. Ricardo Losada. Un gol é como un orgasmo, di un locutor de radio nun anuncio na prensa. Supoño que a moita xente lle parecerá esaxerado, pero a min o que me chama a atención é que o locutor apareza na imaxe simulando un orgasmo tan contido e reservado. Os orgasmos que provocan os goles non son así, son convulsións extáticas e orxiásticas. Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Narrativa, X. Ricardo Losada | Deixa un comentario

Galicia e os galegos na poesía castelá XCII. Lorca, sempre Lorca (II)

2012111801110132436Román Arén. Atopa, Lorca, afinidades entre o galego e o andaluz, o xitano. Algunhas afirmacións de Lorca quizais alporicen a algúns: “Español por encima de todo y de todos, y después amante fervoroso de cuanto tienen de personal y característico las regiones”. Coméntalle Lence a Lorca aque aínda non lle dixo nada das súas poesías galegas (estamos en 1933) e resposta Lorca: “¿Mis poesías gallegas? ¿El Romancero gitano? ¿Bodas de sangre? ¿Poemas del cante jondo? ¿Dónde estarán esos libros? Tengo la vaga idea de que algunos se editaron una vez, otros nunca. Pero no se apure usted: los llevo en la memoria… entonces me dedicaré a editar mis obras, y el mejor poema gallego se lo dedicaré a usted, que estanto como ofrecérselo a todos los coterráneos, ¿estamos?” Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Poesía, Román Arén | Deixa un comentario

Galicia e os galegos na poesía castelá XCII. Lorca, sempre Lorca (I)

Seis poemas galegosRomán Arén. Lorca, Federico (tivo un irmán tamén poeta, Francisco), é un dos grandes poetas da lingua castelá e como tal xera unha bibliografía enorme. Hai anos que non lía toda a súa poesía, cousa que remato de facer agora con Diván del Tamarit, que se considera a súa derradeira obra poética, que non se publicou completa ata 1938 en Bos Aires, da man do cuñado de Borges, Guilermo de Torre. Eu manexo agora a edición de Cátedra (2018), a cargo de Pepa Merlo, que xa coñecía pola súa antoloxía Peces en la tierra. Antología de mujeres poetas en torno a la Generación del 27 (Sevilla, 2010) Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Poesía, Román Arén | Deixa un comentario