A raíña de Katwe, de Mira Nair

reina1Xerardo AgraFoxo. Da man da directora india Mira Nair (Orissa, 1957) e coas interpretacións de David Oyelowo (Selma, Nina Simone, Un reino unido), Lupita Nyong´o (12 anos de escravitude) e Madina Nalwanya, unha bailarina de 15 anos escollida entre 700 candidatas, esta película conta unha historia sucedida nun país onde non hai moito tempo mandaran o corrupto Milton Obote e o tirano Idi Amin Dadá. O argumento d´A raíña de Katwe (2016) transcorre nun arrabalde marxinal de Kampala (Uganda), erguido coma unha favela nas marxes do lago Vitoria,  onde unha moza, Fhiona Mutesi, pretende saír da vida miserenta que a cingue grazas á axuda dun mestre, Robert Katende Sigue lendo

Publicado en Cine, Xerardo AgraFoxo | Deixa un comentario

O enigma da Esfinxe

edipo y la esfingeFidel Vidal. A Esfinxe, metade humana e metade fera, é un enigma en si mesma: a parte superior corresponde a unha muller con peitos prominentes, e a inferior a un león con ameazantes garras. “É un símbolo ao mesmo tempo da boa nai nutricia e da mala nai destrutiva. Simboliza o medo do neno a que, posto que el desexa devorar a súa nai para que sexa toda súa e nunca poida abandonalo (unha idea coas orixes no feito de que o neno come a nai cando esta o aleita), ela á súa vez desquítase devorándoo a el” (B. Betthelheim). Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Fidel Vidal | 3 Comentarios

No mesmo punto

cataluna-espana_560x280Antón Riveiro Coello. A opinión endure-ceuse de tal xeito que un xa pensa que nada pode neutralizar a rabia e esa constelación de odio que se instalou non só sobre o inde-pendentismo senón sobre toda a poboación catalá. A hostilidade mesmo medrou ao noso redor até o punto de desprezar aos que poi-damos amosar a mínima comprensión co feito catalán.  Sigue lendo

Publicado en Antón Riveiro, Ensaio | 13 Comentarios

Galicia e os galegos na poesía castelá LXIX. Un bohemio: Emilio Carrere

la-torre-de-los-siete-jorobados-emilio-carrereRomán Arén.  Se alguén simbolizou para moitos a bohemia e foi o seu cantor, ese é Emilio Carrere (1881-1947), poeta e dramagurgo, xornalista e narrador. Uniu o modernismo e decadentismo, formalismo e lumpen. Entre os seus poemarios destaca El caballero de la muerte (1909), Del amor, del dolor y del misterio (1915) e Los ojos de los fantasmas (1920); entre as novelas, algunhas levadas ao cine, cómpre citar La cofradía de la pirueta (1912), La tristeza del burdel (1913) e a policíaca La torre de los siete jorobados (1924). Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Poesía, Román Arén | Deixa un comentario