O bautismo prenatal

c4eac9a8a799c6054d4936bc87fee88dNatividad Rey. Aurora era unha muller que desexaba ser nai e, tras sufrir tres abortos espontáneos, decidiu realizar o rito do bautismo prenatal estando embarazada por cuarta vez. Entón un día, un pouco antes da medianoite, acercouse á ponte das Partidas acompañada por dous familiares e tres amigos. Levaron comida en abundancia e todo o necesario para celebraren un bautizo cristián. Cando chegaron os seus acompañantes facían de gardas da ponte e permaneceron nas entradas impedindo que ninguén a cruzase e, ela camiñou soa cunha corda longa e un caldeiro, en silencio, e detívose na metade dela para agardar alí a chegada do padriño Continue reading O bautismo prenatal

Compostela, territorio fotográfico

Denís-EstévezPilar Sampedro. Para conmemorar os 25 anos do CGAC, iluminouse Bonaval cun traballo de Javier Riera. Unha proxección de luz, filtrada con motivos xeométricos, sobre a vexetación. A noite foi intervida polos reflexos que se pousan e transparentan as masas arbóreas. Porque o CGAC expándese no exterior, amplíase ao parque, vai cara a fóra. Continue reading Compostela, territorio fotográfico

E como se chama o meniño?

post_nombres-bebesMarina Losada Vicente. O home di que ás mulleres lles chove. Sendo así, como unhas persoas se mollan e outras non? De poder ter un “modernómetro”, como lle chama a filla, non sería quen de predicir a que nivel chegaría ela. O home non pasaría do menos un, como lle din no hospital ás plantas soterradas, que ese segue como cando nin luz tiñan, capaz de botar un esputo no medio do cuarto. A súa casa é moderna, coma sempre, ou non manda ela en todo? A comida, a limpeza, a roupa… Continue reading E como se chama o meniño?

Galicia e os galegos na poesía castelá CVI. Unha monxa mexicana

poemas-de-sor-juana-ines-de-la-cruzRomán Arén. É ben sabido que nos séculos XVII e XVIII foron abondosos as panxoliñas “de galegos”, é dicir, as escritas por non galegos non só no reino de Castela senón tamén no de Aragón (Segorbe, por exemplo) nos que os galegos son personaxes humildes (con biscaíños, xitanos, negros…) que van adorar o Neno e mesmo os autores remedan a nosa lingua o mellor que saben. As panxoliñas “galegas” e en galego non aparecen en Galicia ata finais do século XVIII e comezos do XIX. E estas panxoliñas non só se cantaban en Nadal, xa que tamén noutras festividades adoitaban escoitarse nas catedrais e igrexas. E esa moda pasou ao Novo Mundo, a América. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CVI. Unha monxa mexicana