Arquivos da categoría Francisco Ant. Vidal Blanco

Como vimos sendo

Matalobos

Matalobos

Francisco Ant. Vidal Blanco. Viña o amigo Xulio da casa dun familiar lucindo a nova gorra que lle trouxeron os Reis Magos, cando unha veciña, ó cruzarse con el espetoulle: «Pepe, xa levaba tempo sen verche». E inmediatamente a muller botouse a man como un ferrollo para tapar a boca, volveuse vermella e ficou fría. Xulio non lle replicou. Deulle un bico e felicitoulle o ano sen máis. Continue reading Como vimos sendo

Illamento social

Matalobos

Matalobos

Francisco Ant. Vidal Blanco. Onde queda aquel cemiterio de aldea, que tanto botaba de menos o esqueleto do ollo de vidro, de Castelao, porque ó menos alí, arredor da igrexa, xuntábanse cada domingo os veciños a falar e o finado podía pórse ó día cos acontecementos da veciñanza, mentres que nun de cidade os finados viven illados, anda cada un á súa, e non participan das vicisitudes dos paisanos.

Continue reading Illamento social

Traducións, versións e interpretacións

Matalobos

Matalobos

Francisco Ant. Vidal Blanco. O Moisés de Miguel Anxo ten uns corniños, porque san Xerome, patrón dos tradutores e autor da famosa Vulgata, confundiu unha palabra hebrea que significa «corno» con outra que quere dicir «rostro resplandecente», e como ninguén ousou corrixir ó douto santo, así quedou por escrito durante séculos.  Continue reading Traducións, versións e interpretacións