Arquivo da categoría: Fidel Vidal

Ofelia, nai de pecadores

Fidel Vidal. Ante perdas significativas podemos entender o temor a sermos cada vez menos. É así como o ser de Hamlet se perfila sobre un fondo de non-ser. Amosa o not to-be coma o soporte último do to-be. Morte e loito, … Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Fidel Vidal | 3 Comentarios

Ofelia de corpo presente

Fidel Vidal. Na idade do pavo todas as nenas son Ofelia (Marqués de Bradomín). A que ven -pregúntase Lacan comentando o Edipo- o personaxe de Ofelia? Ofelia é Ophalos. É o falo, exteriorizado, rexeitado polo suxeito como símbolo significante da vida. Se … Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Fidel Vidal | 4 Comentarios

Os soños da sombra

Fidel Vidal. “Soñei co meu pai, e el non sabía que estaba morto” (Hamlet).  Freud interpreta o soño con categorías edípicas: o absurdo do morto que non sabe que o está, vén encubrir algo horroroso: que esa morte foi desexada por quen … Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Fidel Vidal | 2 Comentarios

Crime e suicidio

Fidel Vidal. Unha vez mortos os seus pais, tamén falecen Edipo e Hamlet: Edipo faino simbolicamente, castrándose mediante a cegueira –perda de ser, morte psicolóxica, para non ver nunca máis-, e Hamlet falece dunha ferida envelenada. No caso do Don Hamlet … Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Fidel Vidal, Narrativa, Teatro | 3 Comentarios