Arquivos da categoría Antonio Piñeiro

Abrazo ausente. Lucía Romaní

Letras da Arte. ImaxeAntonio Piñeiro. Cruzo un desierto y su secreta / desolación sin nombre. Ás veces, cando me atopo diante dun cadro, véñenme á cabeza os versos de José Ángel Valente. Quero traer hoxe o comezo deste, tan coñecido, ben adrede polos seus simbolismos, polas súas connotacións, pola súa poderosa forza de suxestión. O poema fala do ser, claro, da andaina da vida. Emprega unha paisaxe. Dá unha imaxe do baleiro. Hai una sorte de silencio destilado na mostra de Lucía Romaní. Unha busca do esencialismo de raíz paisaxística, na que está tamén a busca do ser. “Un pouco de min” ­ -coido que dixo ela-. Continue reading Abrazo ausente. Lucía Romaní

A luz fluída de Manuel Paz

«Castiñeiras» pode verse na exposición do Concello. Foto Carmela Queijeiro

«Castiñeiras» pode verse na exposición do Concello. Foto Carmela Queijeiro

Antonio Piñeiro. O tempo, ás veces, volve a nós a través do intre, da paisaxe moldeada por unha raiola, un estado de ánimo ou a lente sensibilizada dun fotógrafo. Hai ese algo que conservan os obxectos, os recullos, e que a miúdo só ese trebello propiciador é quen de extraer. Ese algo polo que sabemos que o con non é só un con. Continue reading A luz fluída de Manuel Paz

A ollada da «Nena na praia»

BD21C3F3_214851Antonio Piñeiro. Antonio Pérez está xa inmerso no seu próximo proxecto artístico. O taller de Ribeira, sen que nos decatáse-mos, hai tempo que está a botar os fumes cromáticos da súa ardencia. Sóubeno nesta miña última visita. Nin de lonxe daría en imaxinar o que estaba a piques de me amosar. No medio da conversa saíu un grupo de figuras de nenos. Continue reading A ollada da «Nena na praia»