Arquivos da categoría Mauricia Ces Quintáns

Un impulso: as nubes?

5b7f82c767dfc.r_1535083310494.0-75-1181-995Mauricia Ces Quintáns. Todo procede dun impulso fértil: esvarar a golpes polas paredes uterinas: a primeira fuxida: involuntaria, consentida. (Antes), intuías a luz, nadabas con alas invisibles; guiábante os latexos, estabas quieta, movíaste. Eras?Non hai luz. O teu corazón xea. No transo todo é escuro. Escuro. Non existe o son. É o teu corazón? Xea? Deixas de oír o zunido máxico aporreando no cristal; abandonas o acuario confortable, seguro, cara ao descoñecido. Continue reading Un impulso: as nubes?

Rosiñiña

muertecasaMauricia Ces Quintáns. Roosa, Rosiiña, Rosiñiiña…! Lévame, lévame contigo, Rosiñiña, lévame contiiigo¡ Os berros escachaban como chumbo nas pedras sen eco da corredoira. Por toda a aldea retumbaban os teus gritos. E o rebote do silencio doía máis forte que a desesperanza. Palpitaba o medo. A ausencia partía nas túas costas como vimbios secos. Era a fin, sen máis. Continue reading Rosiñiña