Arquivo da categoría: Xabier L. Marqués

Meditacións

Xabier L. Marqués. Unha camelia. Algunhas flores caídas. No chan. Húmido. Case que todas enteiras nese chan húmido. É certo, M. A. Murado, que os pétalos caen todos á vez, pero neste terreo noso non resoan coma no Xapón, bo-to, senón … Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Xabier L. Marqués | 1 Comentario

Idiotas

Xabier L. Marqués. Nin sodes Basquiat, nin Banksy, nin Dubuffet, nin os grafiteiros de Pompeia, nin sequera herdeiros de Pepito Meijón quen, alá polos anos 60, dedicábase a garabatar todas as rochas entre Portocelo e Mogor, imitando a singulariedade dos petróglifos … Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Xabier L. Marqués | 3 Comentarios

Canta meiguice!

Xabier L. Marqués. (A Xesús Manuel Valcárcel) A auga que se estanca, como encharcada (non asolagada), e se imaxina océano, ou se finxe escuro mar interior. Auga e pedra, pedra e auga. Pedra engastada, non puída, pedra vella, reberetada de carrizo, pedra … Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Poesía, Xabier L. Marqués | Deixa un comentario

Estampa. De que está construído o silencio?

Xabier L. Marqués. Do saboroso e coruscante ataniscar de arumes, rebentos e fronza, das eguas que neste mesmo instante veñen de abeberar nun manancial que a forza de correr discorrer e transcorrer comeza a semellar un espello transparente sen azougue no … Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Xabier L. Marqués | Deixa un comentario