Arquivo da categoría: Xabier L. Marqués

Idiotas

Xabier L. Marqués. Nin sodes Basquiat, nin Banksy, nin Dubuffet, nin os grafiteiros de Pompeia, nin sequera herdeiros de Pepito Meijón quen, alá polos anos 60, dedicábase a garabatar todas as rochas entre Portocelo e Mogor, imitando a singulariedade dos petróglifos … Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Xabier L. Marqués | 3 Comentarios

Canta meiguice!

Xabier L. Marqués. (A Xesús Manuel Valcárcel) A auga que se estanca, como encharcada (non asolagada), e se imaxina océano, ou se finxe escuro mar interior. Auga e pedra, pedra e auga. Pedra engastada, non puída, pedra vella, reberetada de carrizo, pedra … Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Poesía, Xabier L. Marqués | Deixa un comentario

Estampa. De que está construído o silencio?

Xabier L. Marqués. Do saboroso e coruscante ataniscar de arumes, rebentos e fronza, das eguas que neste mesmo instante veñen de abeberar nun manancial que a forza de correr discorrer e transcorrer comeza a semellar un espello transparente sen azougue no … Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Xabier L. Marqués | Deixa un comentario

A lura e o crisantemo

Xabier L. Marqués. Eu tamén estou de acordo en que o galego, como o xaponés, non pertence á cultura da culpa, pero si á da vergoña, que ten máis que ver cos vincallos íntimos que un establece con todo o … Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Narrativa, Xabier L. Marqués | Deixa un comentario