Arquivo da categoría: Xabier L. Marqués

Canta meiguice!

Xabier L. Marqués. (A Xesús Manuel Valcárcel) A auga que se estanca, como encharcada (non asolagada), e se imaxina océano, ou se finxe escuro mar interior. Auga e pedra, pedra e auga. Pedra engastada, non puída, pedra vella, reberetada de carrizo, pedra … Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Poesía, Xabier L. Marqués | Deixa un comentario

Estampa. De que está construído o silencio?

Xabier L. Marqués. Do saboroso e coruscante ataniscar de arumes, rebentos e fronza, das eguas que neste mesmo instante veñen de abeberar nun manancial que a forza de correr discorrer e transcorrer comeza a semellar un espello transparente sen azougue no … Sigue lendo

Publicado en Narrativa, Xabier L. Marqués | Deixa un comentario

A lura e o crisantemo

Xabier L. Marqués. Eu tamén estou de acordo en que o galego, como o xaponés, non pertence á cultura da culpa, pero si á da vergoña, que ten máis que ver cos vincallos íntimos que un establece con todo o … Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Narrativa, Xabier L. Marqués | Deixa un comentario

A criba e a nostalxia

Xabier L. Marqués. (A Daniel Domín-guez) Chamámoslle «botar o rastro ao mar» a tiralo á auga, para «rastrexar» e que as pedras que saen fóra dos berberechos e ameixas, que quedan dentro, caian. O rastro do berberecho pesa entre 6 e 7´5 … Sigue lendo

Publicado en Ensaio, Narrativa, Xabier L. Marqués | Deixa un comentario