Arquivos da categoría Agustín Agra

Vinte e dous

imagesAgustín Agra. Esmoreceu, é certo. Deixamos, din, que demerxera no esquecemento. Levouna o vento, quizais aquel nordés secular que nos azouta, e esvaeuse na néboa do tempo. Recordo aínda palabras, non te penses, que acoden a min dende aló no dentro, do profundo. Eu non a falei nunca, non. Nin os meus, nin os amigos tampouco, mais si un meu avó, creo. Algún profesor tamén, supoño, tampouco cho aseguro, pasouche moi ben tempo. Continue reading Vinte e dous

Taramancos, tres escenas e un pedimento

descarga (1)Agustín Agra. PRIMEIRA. Todos sabiamos que a mesa situada baixo a gran ventá da traseira da Tasca típica, a máis cativa do local e cunha soa cadeira, era a de Antón. Mesmo os alleos á casa, foráneos ou locais, percibían no ambiente que aquel recuncho era intocable. O espazo, nin o propio vate facía uso del cando a seiva non rubía dende a cerna con pulo febril, e adoito permanecía baleiro. Porén, coa xuventude xa ferida polo gume negro, sentou unha vez máis para empeñar as forzas derradeiras nunha Última fuxida a Harar. Continue reading Taramancos, tres escenas e un pedimento

Imaxinar a paisaxe futura

As aves alegran os paseos FOTo CULLEREIRO

As aves alegran os paseos FOTo CULLEREIRO

Agustín Agra. Esta historia é curta. En pouco máis de cincocentas palabras, remata. Porén, se o amable lector dá chegado á derradeira, poderá escoller de que xeito continúa. A decisión será súa. O que ve unha persoa depende, segundo os psicólogos, do que está preparada para ver. Eu, en boa medida, descreo das palabras dos psicólogos. Continue reading Imaxinar a paisaxe futura