Arquivos da categoría Román Arén

Galicia e os galegos na poesía castelá CXXXVI. Un inimigo: Salas Barbadillo

unnamed (1)Román Arén. Xa recomendei aquí o libro A imaxe de Galicia e os galegos na literatura castelá (1993) de Caramés Martínez, que abrangue dende os antecedentes da Idade Antiga ata o século XVII, século este último no que se crea o grave prexuízo contra Galicia e os galegos. E se nos desprezaron, sobre todo, Góngora, Cervantes e Quevedo, non menos nos aldraxou Salas Barbadillo (1581-1635), un madrileño ao que uns chaman Alonso Jerónimo e outros Gregorio, do que se sabían poucos datos ata 1860. Amigo de Cervantes e de Lope, gabado por eles, é coñecido por La hija de Celestina (1612), novela picaresca que logo remodelou en La ingeniosa Elena (1614) Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXXXVI. Un inimigo: Salas Barbadillo

Galicia e os galegos na poesía castelá CXXXV. Un postista: Carlos Edmundo de ORY

unnamedRomán Arén. Grosso modo, na poesía española de posguerra poden facerse tres grupos, prescindindo de matices e individualizaciones: formalistas (ou “garcilasistas”), enraizados (o crupo de <Espadaña> e logo social-comprometidos) e vangardistas (os prosistas). Carlos Edmundo de ORY (Cádiz, 1923) é o máis coñecido destes últimos, xunto con Chicharro Briones e Gabino-Alejandro Carriedo. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXXXV. Un postista: Carlos Edmundo de ORY

Galicia e os galegos na poesía castelá CXXXIV. Juan Chabás

descargaRomán Arén. Juan Chabás e Martí (1900-1954) foi unha figura importante na España intelectual previa á guerra civil, quizais o prosista máis característico da Xeración do 27, autor de novelas como Sin velas, desvelada (1927), Puerto de sombras (1928) e Agor sin fin, moi na liña do que Ortega y Gasset chamaba “novela deshumanizada”, liña na que hai que incluír a Domenchina, a primeira Rosa Chacel, o Max Aub de preguerra, Benjamín Jarnés, Claudio de la Torre… Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXXXIV. Juan Chabás

Galicia e os galegos na poesía castelá CXXXIII. Luis de Narváez

168315248Román Arén. En 1538 edítase en Valladolid a obra Los seis libros del Delphin de música en cifra para tañer vihuela do músico granadino Luis de Narváez, nado arredor de 1500 e morto entre 1550 e 1560. Estamos pois ante un músico que compón para as letras dos poetas. Ben se sabe que mesmo en lingua galega, ou que pretende selo, aparecen vilancetes e cantigas paralelísticas nalgunhas obras musicais do século XVI, como é o caso do Libro de música de mano intitulado El Maestro  (Valencia, 1534) de Luis milán (“Falai, miño amor, / falaime; / si non me falais / mataime…”) ou no Cancioneiro de Upsala (Villancicos de diversos autores, a dos y a tres y a cuatro y a cinco boces, Venecia, 1556), editado de novo en 1909 por Rafael Mitjana nesa cidade de Suecia Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXXXIII. Luis de Narváez