Arquivos da categoría Román Arén

A desvértebra

descargaRomán Arén. Lonxe queda xa o ano 1987, cando Ana Romaní publicou Palabra de mar, o seu primeiro poemario, de temática amorosa e cheo de símbolos, que logo iría depurando. Entre Das últimas mareas (1994) e Arden (1988) a súa poética faise máis sutil, máis aforística, co mar sempre presente, cun gran peso do feminismo e xa do metaliterario. O paso do tempo, a simboloxía marítima, a poesía como coñecemento. E despois, de Love me tender (2005) a Estremas (2010) foi, a súa poesía facéndose máis densa, foi creando un territorio máis complexo, con forte carga da ironía e irreverencia, que chega agora ao seu cumio en A desvértebra (2020), no que «aquí todo é memoria que esquece / po de algo que nun tempo amamos». Continue reading A desvértebra

Diario dun enterro. Hai narrador

O Andel. Diario_dun_enterro_Gonzalo_HermoRomán Arén. Tras dunha traxectoria importante como poeta, Gonzalo Hermo vén de gañar o Premio Repsol con esta ficción, de estilo claro, límpido, cunha atención aos detalles significativos moi lograda, con sentido do humor, ironía e certa sátira, logradas, sen que agoche de todo as emocións. Ficción do eu, moi presente hoxe, na que moitos lectores crerán que o narrador da novela transparenta o autor real, e quizais por iso Hermo lle puxo nome. Bo sentido na concentración temporal, tres días intensos para un enterro, para se notar estranxeiro na propia casa, vencellado pero alleo. A mirada logra achegarnos unha verdadeira sensación de veracidade e a novela acada mesmo ter clímax no final. Continue reading Diario dun enterro. Hai narrador

O xiro, de Noelia Gómez

O Andel. O_xiro_Noelia_GomezRomán Arén. Noelia Gómez (Rianxo, 1995), xornalista e especialista en literatura comparada, obtivo con este poemario o V Premio de Poesía Gonzalo López Abente. O xiro, o movemento que vencella o “cortar o embigo / e enterrar o corpo”. Pero se “nacemos suxeitando a morte”, verso co que remata a obra, a autora vainos guiando polos arames dos lugares, mais verquéndolles unha outra mirada: “chegará o día / no que o mar / inunde toda a praza”. O coñecido estráñase, móvese, acompaña os desexos do corpo, nese “querer derruba paredes”, a saudade da infancia, sempre móbil na mirada. A necesidade da escrita para comprender ese mundo das mulleres que “non viaxan / non comen fóra / non bailan / retan o medo”. Continue reading O xiro, de Noelia Gómez

Galicia e os galegos na poesía castelá CXLII. Victoriano Crémer

victoriano-cremer-Román Arén. Victoriano Crémer (1907-2009) é o paradigma do que Dámaso Alonso entendía como poeta enraizado, comprometido anotaban outros, ou social, pero a definición de Dámaso Alonso é a máis acertada, xa que nos primeiros corenta o “compromiso” só podía ser expresado polos vencidos en clave expresionista, pesimista e simbólica, cando non relixiosa (que non nacional-católica). E Crémer, de orixe pobre, foi un vencido, como o foron Ramón de Garciasol, Carballo Calero, Leopoldo de Luis, Celaya e moitos outros. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CXLII. Victoriano Crémer