Arquivos da categoría Román Arén

Galicia e os galegos na poesía castelá. CLIII. Mariano Gómez e Rafael Dieste

aaaaaaaRomán Arén. Mariano Gómez Fernández naceu en El Espinar, Segovia, en 1903. Comezou a súa andaina como poeta con Primera salida (poemas) (Segovia, 1925), para logo aproximarse á poética da Xeración do “/ cos poemarios Fiesta (Salamanca, 1929) e El sol por otros cielos (Madrid, 1935). Moi amigo de Eduardo Dieste, colaborou na revista <P.A.N.> e prologou o libro do uruguaio-galego Buscón poeta y su teatro (1933). A súa sinatura apareceu en revistas de vangarda como <Papel de vasar> e <Manantial>, mais tamén en <Atlántico> e <Castilla Gráfica>. Participou na guerra civil como miliciano e escribiu en <Umbral>, <Nova Galiza> e <Hora de España>, onde coincidiu con Rafael Dieste. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá. CLIII. Mariano Gómez e Rafael Dieste

Galicia e os galegos na poesía castelá CLI. Outra vez con Macías: Gregorio Silvestre

110464331Román Arén. volve aparecer Macías na poesía do século XVI da man do músico e poeta Gregorio Silvestre Rodríguez de Mesa, nacido en Lisboa en 1520, pero establecido en Sevilla dende neno, onde serviu ao duque de Feria. Notable músico, foi organista da catedral de Granada, cidade na que faleceu en 1570. Foron a súa viúva e fillos os que editario as súas obras en 1582. E entre esas obras está a Residencia de Amor, un tribunal de coitas amorosas, na que aparecen estes versos:

Que son todas niñerías/que la ocasión levantó,/y el fino amante es Macías,/que por solo amor murió. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CLI. Outra vez con Macías: Gregorio Silvestre

Galicia e os galegos na poesía castelá CL. Garci Sánchez de Badajoz

descargaRomán Arén. Se establecésemos un índice de cales son os escritores galegos en castelán máis famosos, probablemente citariamos a Valle-Inclán e a Cela, a Emilia Pardo Bazán e a Torrente Ballester, a Cunqueiro e a Rosalía, a Feijoo e a Concepción Arenal, a Valente e pouco máis. E, sen embargo, esqueceriamos a moita sona que tiveron algúns escritores medievais como Macías Rodríguez do Padrón. No caso do primeiro a fama é maior cá obra e a súa lenda amorosa anda nos versos de Mena e Gregorio Silvestre, no teatro e na novela de Larra, en Diego de San Pedro e en Villena, no teatro de Lope e Romero Larrañaga, en Quevedo e Calderón e noutros autores. Só outra figura medieval é tan famosa entre os galegos: Inés de Castro, a de reinar despois de morrer. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CL. Garci Sánchez de Badajoz

Galicia e os galegos na poesía castelá CIL. Alonso de Ercilla e La Araucana

Alonso_de_Ercilla_y_ZuñigaRomán Arén. Hai consenso xeral, cando menos dende Menéndez Pelayo, en que é La araucana o mellor poema épico da literatura castelá do Renacemento. Non é pouco mérito, pois foron moitas as obras neste xénero poético, aínda que é certo que está por debaixo da calidade de Os Lusiadas do Camoes. Narra a conquista de Chile polas armas españolas, pero con grande admiración polo valor e pola coraxe dos araucanos.

Alonso de Ercilla e Zúñiga (1533-1594) fora paxe do futuro Felipe II e viaxou con el por Europa. Foi a América en 1555, chegou a Europa. Foi a América en 1955, chegou a Perú en 1556 e a Chile en 1558. Embaixador de Felipe, non sabemos os motivos polos que foi separado da Corte. Continue reading Galicia e os galegos na poesía castelá CIL. Alonso de Ercilla e La Araucana