Arquivos da categoría Gonzalo Trasbach

Olga Novo, perdoa se che digo…

9788416721245_1_2Gonzalo Trasbach. O infinito conmóveme e vivo na túa morte/ a ledicia de non perderte/ para sempre/ mentres a herba medre…

1. Que me perdoe Olga Novo. Que me perdoe se digo que… me parece que o nacemento da súa filla está na orixe deste Feliz Idade, pero tamén o está a morte do seu pai…

2. Que me perdoe se digo que… un tamén chorou ás agochadas sobre algúns dos poemas deste libro que visitei varias veces Continue reading Olga Novo, perdoa se che digo…

“My Life In The Bush Of Ghosts”, unha perla atemporal

64170463Gonzalo Trasbach. No “Fear Of Music” (1979), o terceiro LP dos Talking Heads, hai unha canción I Zimbra, onde as guitarras estridentes e unha percusión omnipresente, case delirante, constituía unha mestura explosiva na que xa se podía adiviñar a posibilidade de compoñer este marabilloso “My Life In The Bush Ghosts”, un álbum que é froito da colaboración entre David Byrne, cantante e compositor de Talking Heads, e de Brian Eno, que tras o seu paso polos Roxy Music de Brian Ferry, empezou a exercer Continue reading “My Life In The Bush Of Ghosts”, unha perla atemporal

Algunhas xoias da colleita do 71

gallery_mediumGonzalo Trasbach. Neste 2021 fai 50 anos dunha excelente colleita musical. A que se sementou no 1971. Daquela acababamos de entrar nunha nova década, xa sen The Beatles e sen Jimi Hendrix, entre outros. A era dos setenta arrancou trala tráxica coroación dos prodixiosos 60, cando nos seus estertores tivo lugar o sanguento pesadelo do Festival de Altamont en San Francisco (USA). Continue reading Algunhas xoias da colleita do 71

Diógenes: síndrome e lenda

800px-Waterhouse-DiogenesGonzalo Trasbach. Nas páxinas do Eclesiestés podemos atopar sentenzas coma esta: <Todo camina hacia un mismo paradero>. Nun texto grego anterior, cronoloxicamente falando, podemos tropezar cun aforismo coma este: <No conviene burlarse del cubierto de harapos>. Aínda que non o pareza, as dúas frases teñen un “sombrío fondo común”. Pero, sen dúbida, a segunda delas lévanos directamente cara a un personaxe mítico da Antiga Grecia: Diógenes de Sínope. Que sabemos no noso tempo, na soberbia era da información e do coñecemento, daquela figura histórica, lendaria? Nós coñecémolo porque é o nome dunha síndrome, un trastorno patolóxico que consiste en acumular cousas, pertenzas inservibles e mesmo desperdicios Continue reading Diógenes: síndrome e lenda