Arquivos da categoría Artes plásticas e escultura

Punta seca. Manuel Ayaso

Ayaso emprega a tinta de gravar como coada literaria

Ayaso emprega a tinta de gravar como coada literaria

Antonio Piñeiro. Así, pensándoo coma título, é como puiden comezar a dexergar o que agochaba detrás dos novos setenta gravados cos que o xenial mestre Manuel Ayaso vén de encher outra xerra na gran billa da súa obra. Así: punta seca, que sempre me deu unha das suxestións certas, malia o paradoxal do significado, da lírica do pintar: sésega que deixa no cobre da identidade a punta forxada da arte e da liberdade. Continue reading Punta seca. Manuel Ayaso

Miradas poéticas a carón dos camiños de Santiago

BS28C2F4_204928Pedro García Vidal. Pío Costa (Noia, 1952) achegou este verán ata o Liceo noiés a súa particular e orixinal mirada poética sobre espazos e arquitecturas que habitan os diferentes camiños a Compostela. Trátase dun conxunto vario de cadros realizados en plein air ou pintura ao aire libre, todos eles impregnados de aire e de luz. Continue reading Miradas poéticas a carón dos camiños de Santiago

Poemas equinos

equinosX. Ricardo Losada. O primeiro poema do libro Poemas equinos, que serve tamén, pero non só, como catálogo da exposición que a pintora Paola García Paz inaugurou en xullo en Boiro, titúlase Coñecerte é amarte necesariamente, e esa é a conclusión á que o lector chega nada máis rematar de ver a reprodución dos cadros e os seus correspondentes quince poemas. O poema en cuestión remata cunha afamada cita en latín, Suaviter in modo, fortiter in re (Suave nas formas, forte no fondo), que pode que defina a visión que Cartea e Paola teñen dos cabalos de raza galega (mesmo tomados como sinécdoque da nosa historia) aos que lles dedican o libro, pero que non serve, desde o meu punto de vista, para definir a natureza destes poemas.     Continue reading Poemas equinos

Eu tamén boto en falta o Gran Lebowski (III)

41+h7MgOP2L._SX326_BO1,204,203,200_César Alen. O mesmo pasa na arte, un dos poucos aspectos humanos que nos pode liberar da roda endogámica do medo. Isto non é en absoluto algo fútil, aí xogas o superar a dualidade vida-morte, eros-thanatos. Non é que o diga eu, xa Shopenhuer, Nietzsche ou Junger no seu profético libro Emboscadura falan do poder taumatúrxico da arte. Por tanto, se deixamos que a arte se desvirtualice e perda o seu valor salvífico, xa non nos quedará nada. Ou si, a emboscadura, é dicir ir ao bosque, emboscarse. Continue reading Eu tamén boto en falta o Gran Lebowski (III)