Arquivos da categoría Gonzalo Trasbach

Peón e Baiuca, brillantes universos sonoros

mercedesGonzalo Trasbach. Nas últimas novidades musicais nas que me enredei, atopei dous discos vangardistas polos que corre sangue con ADN galego, e que me resultaron moi atractivos e interesantes. Dun lado, a atracción que me espertou o novo disco de Mercedes Peón (A Coruña, 1967) non me colleu de sorpresa, pois xa coñecía unha boa parte da traxectoria da coruñesa, sen dubida unha das voces máis sobresaíntes da nosa comunidade tanto cando xoga na casa coma cando o fai fóra. Continue reading Peón e Baiuca, brillantes universos sonoros

Falemos de discos

angel-olsen-phases-1Gonzalo Trasbach. Levo dous meses xirando ao redor de varios discos. E ningún deles é do 1968, o ano que un xornal da nosa terra tilda coma o que o cambiou o mundo. En que sentido?, ou só se trata da recreación do título dunha canción de Bob Dylan? En fin, talvez sexa mellor volver aos discos que máis me teñen ocupado no primeiro trimestre do 2018. Aproveito a ocasión para lembrar que Angel Olsen, autora do primeiro dos álbums dos que vou facer un pequeno comentario, actuará en Santiago (Auditorio Abanca) o 12 de maio. Continue reading Falemos de discos

Platón no MET de Nova York

800px-Platon_Cave_Sanraedam_1604Gonzalo Trasbach. Aproveitei a miña primeira visita a Nova York (Deus queira que non sexa a última) para visitar, entre outros, o MET (Museo Metropolitano), un magnífico edificio de pedra que é coma unha pequena (aínda que non tanto como puidera parecer) reprodución do Museo Británico de Londres. Continue reading Platón no MET de Nova York

Protomartyr, no seu mellor momento creativo

a1874843766_10Gonzalo Trasbach. Leo nunha referencia que o último disco de Protomartyr, “Relati-ves In Descent”, cae baixo a etiqueta post-punk. Paréceme pouco axeitada, se algunha o pode ser. Despois de todo, se non nos falla a cachola, o facho do punk axiña se apagou entre soflamas delirantes e populistas. A ese golpe nihilista do taboleiro musical seguiu unha sonora explosión de bandas que se coou pola greta aberta dunha escena até entón dominada polas pousadas vacas sacras do pop e do rock, para aportar un pouco de aire fresco a un negocio que daba inquietantes síntomas de  esgotamento. Continue reading Protomartyr, no seu mellor momento creativo