Román Arén. Se establecésemos un índice de cales son os escritores galegos en castelán máis famosos, probablemente citariamos a Valle-Inclán e a Cela, a Emilia Pardo Bazán e a Torrente Ballester, a Cunqueiro e a Rosalía, a Feijoo e a Concepción Arenal, a Valente e pouco máis. E, sen embargo, esqueceriamos a moita sona que tiveron algúns escritores medievais como Macías Rodríguez do Padrón. No caso do primeiro a fama é maior cá obra e a súa lenda amorosa anda nos versos de Mena e Gregorio Silvestre, no teatro e na novela de Larra, en Diego de San Pedro e en Villena, no teatro de Lope e Romero Larrañaga, en Quevedo e Calderón e noutros autores. Só outra figura medieval é tan famosa entre os galegos: Inés de Castro, a de reinar despois de morrer. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá CL. Garci Sánchez de Badajoz
Arquivo da categoría: Román Arén
Galicia e os galegos na poesía castelá CIL. Alonso de Ercilla e La Araucana
Román Arén. Hai consenso xeral, cando menos dende Menéndez Pelayo, en que é La araucana o mellor poema épico da literatura castelá do Renacemento. Non é pouco mérito, pois foron moitas as obras neste xénero poético, aínda que é certo que está por debaixo da calidade de Os Lusiadas do Camoes. Narra a conquista de Chile polas armas españolas, pero con grande admiración polo valor e pola coraxe dos araucanos.
Alonso de Ercilla e Zúñiga (1533-1594) fora paxe do futuro Felipe II e viaxou con el por Europa. Foi a América en 1555, chegou a Europa. Foi a América en 1955, chegou a Perú en 1556 e a Chile en 1558. Embaixador de Felipe, non sabemos os motivos polos que foi separado da Corte. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá CIL. Alonso de Ercilla e La Araucana
Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVIII. Rodrigo de Reinosa e os tópicos galegos
Román Arén. Que sabio foi o desaparecido filólogo José Luis Pensado, o mellor coñecedor de Sarmiento e un estudoso do noso léxico, dos prexuízos sobre nós na literatura castelá e portuguesa, así como nos viaxeiro estranxeiros. Para maior mérito estes saberes divulgounos na prensa e logo compilounos en volumes como El gallego, Galicia y los gallegos a través de los tiempos (1985), un verdadeiro pozo de sabedoría e amenidade.
Dise a miúdo que os tópicos sobre os galegos son cousa sobre todo do século XVIII pero que comezan no XVI e continúan até hoxe. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVIII. Rodrigo de Reinosa e os tópicos galegos
Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVII. Ernesto López-Parra
Román Arén. Xa teño escrito neste café sobre López Parra, definíndoo como “ultraísta”, é dicir, como membro das primeiras vangardas españolas (1918-1924), pero foi un poeta “ex comungado” polos seus colegas por ter reincidido no “modernismo” ao editar a peza teatral País de abanico en 1921. Malia iso, com0pilou os seus poemas máis vangardistas no libro La Imagen Iluminada en 1929. Mais agora, mercé ao labor realizado por Pablo Rojas, sabemos que, realmente, López-Parra foi catro poetas: un orixinalmente posmodernista (Poemas del Bien y del Mal, 1920), un ultraísta, un poeta comprometido (Auroras rojas, 1936) e un poeta carcerario. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá CXLVII. Ernesto López-Parra