Arquivos da categoría Domingo Regueira

Cuestión de fe

vellosDomingo Regueira. -Ai meu home! Así ímosche moi mal!… Se perdes a fe en todo, non sei que vai ser de ti! Non hai quen te salve! Non fas caso do médico…, non tomas as menciñas… E andas encima da perna. Xa me dirás! Pensas que che vai pasar coa augardente? Moi ben! Pois alá ti coa túa paranoia. Non hai peor cousa que perder a confianza nos que saben. Pareces un retrasado! Continue reading Cuestión de fe

Guasap ao Vaticano

guasapDomingo Regueira. O camiño das almas vese coma un «i» grego que bifurca, metade para a dereita (o Ceo), metade para a esquerda (o Inferno). A cuestión é que o Ceo estase volvendo un páramo, un deserto deprimente, monótono e aburrido e, como tal, dende aló, mandáronlle un guasap ao Vaticano preguntando a ver que diaños estaba pasando por alí. Continue reading Guasap ao Vaticano

Sardiñada

sardinas2Domingo Regueira. Na praia os asadores van xuntado madeira para facer brasas e armar os mostradores de reparto. O pobo está chamado á gran sardiñada onde se encherán de peixe en salmoira abrasado á grella, en prato de plástico cun cacho de boroa para recoller a morca. Nun vasiño, a purrela branca, purrela tinta e arreluada, e unhas toalliñas perfumadas en Taiwán para quitar o cheiro dos trinches cavernarios. Continue reading Sardiñada