X. Ricardo Losada. O filósofo Julián Marías foi invitado a dar unha charla nunha universidade remota de EEUU. Entusiasmado, preguntoulle por teléfono ao hispanista que o invitara como tiña que facer para chegar. “Ten que coller un tren no aeroporto da capital do estado”, díxolle, “e parar na quinta estación”. “E quen me estará agardando?”, preguntou Marías. “Eu mesmo”, díxolle o hispanista. “E como o recoñecerei?” Seguir lendo Dieste en 2666
Todolos artigos de: cafebarbantia
Cartas a unha lectora, a un lector (VI)
Pilar Sampedro. O último texto, correspondente ao ano 2020, foi escrito por Manuel Gago. Nel di “Cada vez que abrimos un libro, cada un de nós atópase co resto da humanidade, coas persoas do noso tempo e con aqueloutras que viviron hai centos de anos (…) atopámonos para sempre entre as palabras. E ninguén le o mesmo libro, porque os libros fálannos distinto a cada un de nós. Seguir lendo Cartas a unha lectora, a un lector (VI)
Liorta no ar
Xosé Manuel Lobato. Corvos e miñatos, miñatos e corvos son os protagonistas desa función do ar que posúe un espectador privilexiado, un auténtico seguidor ilusionado pola grandiosidade da escena.
O vello caracol de morada gótica, todos os anos coa chegada primaveral, orgulloso loce o seu traballado casal indiano. Seguir lendo Liorta no ar
Sombra
Marina Losada Vicente. Cando a coñecín tiña setenta anos. Tal como me presentou a súa vida, entendina nai solteira. Hai uns días atopeime con ela no paseo, moi desmellorada. O seu home morreu hai un mes. De que home me falas, ía preguntar, mais o instinto fíxome ser prudente. Mal como puiden fun arrincándolle a historia. Seguir lendo Sombra