Pilar Sampedro. Nesa parede da rúa Concheiros de Compostela, na que se proxectaban frases que se fixeron famosas ao longo do confinamento, pola creatividade que zumegaban, houbo unha referida a este centro de arte; dicía así: “Están as rúas coma o CGAC”. Seguir lendo O CGAC e as rúas (I)
Todolos artigos de: cafebarbantia
Ruina montium
Mauricia Ces Quintáns. Atrás queda o verán, coa súa calor… As hostes non marcharon. Os romanos seguen inesgotables na procura do ouro dentro da terra. As negras cordilleiras que percorren a chaira fan testemuño vivo da súa afanosa industria. Medulas antigas salpican o solo furado das montañas; abandonadas entre a vexetación apuntan ao ceo, a veces azul, a veces gris do outono os cumios isósceles Seguir lendo Ruina montium
O neno
Marina Losada Vicente. Sei que non se fai. Dáme por aí. Aplico as precaucións que veñen ao caso, penso. Non poño en perigo a miña persoa nin a dos demais. Non fago dano a ninguén, a non ser polo propio feito de saltar as normas. Aínda sabendo que me poden sancionar -tamén por non levar o carné de identidade Seguir lendo O neno
Historias de Selene
Jose Lires. A Lúa é un globo que se me escapou. Con esta cantarela, moitos nenos e nenas da miña xeración dabamos boa conta da merenda paponeando diante do televisor. O poema musicado de Gloria Fuertes coincide no tempo -estamos a falar dos anos 70 do século pasado- coa teoría científica máis aceptada sobre a orixe da Lúa. A metáfora, intencionada ou non, desvela a filiación do astro. Seguir lendo Historias de Selene