Francisco Ant. Vidal Blanco. Non sei se para ben ou para mal, como a maioría dos veciños recollerei nas hortas e arredores da casa as herbas de san Xoán, sete herbas olorosas que cumpren o seu cometido de protección da saúde, evitar os feitizos, encamiñar os asuntos crematísticos ou alcanzar o amor desexado. Seguir lendo Herbas para namorar
Marina Losada Vicente. A pregunta colleuna ben por sorpresa. Comparada con que? Non tivo fillas, sería iso, tres homes lle deron a vida. Nin tivo irmás coma quen di, sendo a máis nova de sete. Luísa, a seguinte muller na lista, ben puidese ser a nai que a pariu, con vinte anos de diferenza. Seguir lendo Normalidade invisible
Román Arén. Se nos falan da literatura colombiana, a gran maioría pensamos en Gabriel García Márquez e logo en Álvaro Mutis e xa, facendo un esforzo, nun clásico do século XIX, José Asunción Silva e, quizais, en José E. Rivera. Pero Colombia é terra de bos poetas: León de Greiff, Eduardo Carranza, por poñer dous exemplos importantes.
Non é un poeta de primeira fila Donaldo Bossa Herazo, nacido en 1904 en Santiago de Tolú (Sucre), pero que residiu en Cartagena de Indias, cidade que foi a súa especialidade como historiador e que o levou á Academia de Historia de Colombia. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá CXL. Outro colombiano: Donaldo Bossa Herazo
Óscar Reboiras. A miña nai adoita coller o autobús de liña. Non ten coche, polo que cando precisa facer un recado a Rianxo, ir á piscina ou visitar o médico, vai ata a parada que hai na aldea. Parada é moito dicir, porque non existe nin marquesiña nin algún indicativo. É simplemente un cruce no que para o bus e listo. O caso é que, durante as esperas, tamén se aburre. A miña nai é de chegar con tempo. Seguir lendo Máis pantalleo e menos postureo