Domingo Regueira. Polas húmidas corredoiras, a imprecisas zancadas, o poeta semella cabalgar sobre colchóns de carrupa, debuxándose no contraluz coma un espavento.
Co lapis nunha man e o bloque noutra, os aterrados transeúntes estámpanse contra a parede para que non lles arranque un ollo. Seguir lendo O poeta e a mosca
Fidel Vidal. “Cando deixa de haber guerras? O Orleanesado ocupárono os celtas, os xermanos, os romanos (…), os vándalos, os alanos, os francos, os normandos, os ingleses, os alemáns, os americanos”. Así comeza As neves de antano (A ocupación americana), de Pascal Quignard (Círculo de lectores, 1997), nunha prosa exquisita e pulcra, na que navegan á par datas históricas e vidas íntimas. Vai de amores de mocidade, de frustracións, Seguir lendo As neves de antano, de Pascal Quignard
Marina Losada Vicente. Mentres os recolle do chan -outra vez de cagarría-, Manuela recorda o tempo no que tiña que refregar a lorda dos calzóns do home no lavadoiro do Riodecima, igual que os mocos dos panos da man, que poñía a remollo, en Ese ou en Omo, a noite anterior. Procuraba ir de cedo e non só porque a auga estaba máis limpa -tamén estaba moito máis fría-, se non por non pasar a vergoña de dar a ver aquelas manchas todas Seguir lendo Negro & branco
Román Arén. Aproveitando o coronavirus e que o río Pedras pasa pola Pobra do Caramiñal, noto na miña biblioteca que esquecera a Manuel González Posada, figura moi importante na literatura do Perú de fins do XIX e comezos do século XX. Foi un anovador da métrica e a estrofa peruanas (rondel, balada, triolet) pero que soubo tamén empregar de xeito coloquial as letrillas. Seguir lendo Galicia e os galegos na poesía castelá CXXVIII. Manuel González Prada