Ignacio Castro Rey. Preséntase como unha “carta de amor ás mulleres que o criaron”. De xeito evidente, a toda sombra, a película de Alfonso Cuarón é demasiado ambiciosa para o que despois cumpre, case nada. De estar só creo que me largaría, pero como estaba con Eugenio Castro (por primeira vez no cinema), limiteime a miralo de esguello para tentar adiviñar se sentía o mesmo ca min… ou un servidor tiña unha mala tarde, que lle pasa a calquera. Seguir lendo Un fracaso chamado Roma
Todolos artigos de: cafebarbantia
Cadea perpetua
Marina Losada Vicente. Mamae empeñou-se en escribir aquel diario incendiado de odio na súa cabeza; día a día foi prendendo lume nas neuronas todas, de tal maneira que na época en que cumpría corenta anos, non quedaba nin unha soa sa. Os demais ignoraban o mal, do mesmo modo que o ignoraba ela mesma. Seguir lendo Cadea perpetua
Vida independente. VIgalicia. Defiant Lives
Pilar Sampedro. Un café dá para moito. Unhas veces falamos de libros, de películas ou exposicións, de ciencias ou de letras, de arte ou filosofía … outras lemos algo que unha tertuliana escribiu desde a ficción, e outras comentamos algo que nos abre novas portas ao pensamento que late no día a día. Por iso, hoxe traio ao café un concepto, unha asociación, unha película que acabo de descubrir para que chegue a outros e outras que –coma min– non estaban ao tanto. Unha idea: a diversidade funcional. Porque non todas as persoas temos as mesmas capacidades, porque estas son diversas, porque isto non ten que significar unha etiqueta de deficiencia, discapacidade, minusvalía… Seguir lendo Vida independente. VIgalicia. Defiant Lives
Nada que dicir
Fidel Vidal. Non está na nosa intención comprender nin tirar ningunha sorte de simboloxía de Fin de partida por temor á maldición expresada polo autor, Samuel Beckett: “Honni soit qui symboles y voit” (“Maldito sexa aquel que aí símbolos vexa”). Aceptamos o consello por convicción e por medo ao cumprimento da malévola advertencia. Seguir lendo Nada que dicir