Fidel Vidal. CORO.- Son o coro. En toda peza de teatro debe de asistir o Coro. Son un e son moitos. Poido ser a noite i o día, verbas segredas, boatos que corren, sombras que pasan…
HAMLET.- ¿I o teu testimoño é verdadeiro? Seguir lendo A voz do coro
Begoña Miguéns. Aquel día Asubiote fora contemplar as estrelas a Pedra Vixía, un penedo moi ben localizado que permitía a vista enteira das praias de Tanxil e Quenxo. Disque aquel promontorio servira noutro tempo aos cabaleiros da casa grande do lugar para avistar a chegada dalgún alleo. Seguir lendo O pousadoiro da balea
Pilar Sampedro. Gustaríame falar dun libro “O xogo das cadeiras”, non polo que nos pasa pola cabeza cada vez que lemos esas palabras, senón porque anda entre nós a súa tradución ao galego da man de Isaac Rubín, en Hugin e Munin. Unha novela vasca, da autora Uxue Alberdi, á que os lectores e lectoras de literatura infantil xa coñeciamos a través do álbum ilustrado, publicado por Kalandraka, “Cando sexades pequenos”, unha verdadeira xoia na que os meniños nos explican o que os adultos poderemos facer cando sexamos nenos e nenas.
Agora, estamos ante unha novela dirixida ao lectorado adulto, unha novela de vellez e mulleres que recolle moi ben a atmosfera dese país que mira ao mar e lembra. Seguir lendo O xogo das cadeiras
Xosé Manuel Lobato. Tic, tac, mais non escoito, xornada indecisa, a climatoloxía non se decide por unha aposta segura. A tantariñante vacilante, mesmo a tristura semella impregnar o ambiente nesta celebración do día de todos. Unha masificación de ánimas, ou quizais espíritos errantes que aí, en algún lugar permanecen, afastados ou próximos non amosan a súa esquiva faciana. Seguir lendo Brincadeira do Sacro